7 marca

Pochodził z rodziny przybyłej z Kołobrzegu. 

 

Był synem rajcy Daniela Schlieffa i Agathy, córki burmistrza Gdańska Nicolausa von Bodeck.

 

Pierwsze nauki pobierał prywatnie w domu u kaznodziei Johannesa Endlera z Koszwał, następnie uczył się w szkole mariackiej. 

 

W 1696 r. zapisany został do przedostatniej klasy gdańskiego Gimnazjum Akademickiego. W trakcie nauki napisał wiersz z okazji objęcia przez Johanna Gottfrieda Diesseldorfa profesury prawa i historii. 

 

 

Od 1700 r.  Valentinus Schlieff przebywał w Królewcu. Po powrocie do Gdańska wyruszył w kolejną podróż do Poznania, gdzie przez pół roku uczył się języka polskiego. Potem studiował w Halle i  Utrechcie. 

 

Od 1703 r. przebywał we Francji, gdzie pogłębiał znajomość języka francuskiego. 

 

Po powrocie do Gdańska badał w latach 1704–1711 historię miasta, Prus Królewskich i Polski.

 

W 1711 r.  Valentinus Schlieff został powołany przez Radę Miejską na prowizora (świeckiego zarządcy majątkiem) kościoła św. Barbary. Tę samą funkcję pełnił też w kościele Najświętszej Marii Panny - jego imię uwieczniono w inskrypcji dzwonu odlanego w 1719 roku przez Benjamina Wittwercka. 

 

W 1713 otrzymał kupieckie obywatelstwo Gdańska jako tzw. Bürger-Kind (dziecko gdańskich obywateli). 

 

W 1725 r. Valentinus Schlieff został ławnikiem oraz mianowany podpułkownikiem. 

 

Od marca 1734 r. był rajcą miasta. 

 

Podczas oblężenia Gdańska w 1734 r. przez wojska rosyjskie i saskie został powołany na klucznika bram miasta i awansowany do stopnia na pułkownika. 

 

W 1738 doznał ataku apopleksji, po którym pozostała mu wada wymowy. Po powrocie do zdrowia kontynuował działalność. 

 

W pracy badawczej m.in. uzupełniał i poprawiał bibliografię Polski  Samuela Hoppiusa “De scriptoribus historiae Polonicae schediasma literarium” (1707). Jego uzupełnienia zostały uwzględnione w wydaniu drugim, zamieszczonym w I tomie dzieła Jana Długosza “Historia polonica” (1711). 

 

Valentinus Schlieff polecił zrobić odpis słownika lekarzy autorstwa Ludwiga Hammena i uzupełnił go własnymi uwagami, posiadanymi informacjami wspomagał wydatnie Ephraima Praetoriusa przy tworzeniu przez niego dzieła “Athenae Gedanenses …”.

 

W rodzinnej kamienicy przy Brotbänkengasse (ul. Chlebnicka 14) zgromadził liczącą ok. 9000 druków bibliotekę, z czego 1/3 dotyczyła historii Polski, Gdańska i Prus Królewskich. Tę część zapisał testamentem Bibliotece Rady Miejskiej. 

 

Wartość przekazanego księgozbioru podwyższają notatki i uzupełnienia Valentinusa Schlieffa, dokonywane na marginesach książek lub na specjalnie wklejonych kartach. Dla przykładu, uwagi na pierwszym wydaniu bibliografii Samuela Joachima Hoppego zajmują niemal tyle miejsca, co tekst właściwy. 

 

Szczególną wartość mają też uzupełnienia niedokładnych tytułów i sprostowania, krótkie biogramy autorów dzieł, próby dochodzenia autorstwa dzieł wydanych anonimowo. 

 

Ofiarował też Bibliotece Rady Miejskiej portrety burmistrzów Johanna von Werdena, Johanna van der Linde, Daniela Czirenberga, Nicolausa Pahla oraz biskupa Łukasza Watzenrodego.

 

W 1748 r. Valentinus Schlief doznał kolejnego, czwartego ataku apopleksji, który całkowicie go unieruchomił.

 

Był żonaty, miało kilkoro dzieci. 

 

Zmarł 1 maja 1750 r. Spoczął w kościele NMP w Gdańsku.