17 sierpnia

Urodził się 2 sierpnia 1888 r. w Wilnie w rodzinie nauczycielskiej. 

 

Ojciec Wacław (ur. 1888 Wilno – zm. 1961 Gdańsk) uczył w szkołach średnich w Wilnie i Toruniu. Był także profesorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku i Wyższej Szkoły Handlu Morskiego w Gdyni. Matka Bronisława (zm. 1974 Gdańsk) była nauczycielką szkół powszechnych w Wilnie i Toruniu. 

 

Do wybuchu II wojny światowej Edward Borowski ukończył pierwszą klasę gimnazjum oo. Jezuitów w Wilnie. Podczas okupacji radzieckiej i hitlerowskiej był uczniem tajnych kompletów. W latach 1943–1944 pracował w fabryce butów. 

 

W lutym 1945 r. wraz z rodzicami został repatriowany do Polski. Po kilku miesiącach zdał maturę w żeńskim III Gimnazjum im. Królowej Jadwigi w Siedlcach.

 

W Gdańsku od sierpnia 1945 do stycznia 1947 r. Edward Borowski pracował w Biurze Odbudowy Portów jako urzędnik oraz administrator budynków osiedla przy ul. Polanki. 

 

Podjął studia na Politechnice Gdańskiej, którą ukończył jako magister nauk chemicznych oraz inżynier chemik w zakresie lekkiej syntezy organicznej. 

 

W latach 1949–2009 był pracownikiem PG. 

 

W 1954 r. doktoryzował się na Wydziale Chemicznym PG. 

 

W okresie 1957–1960 Edward Borowski odbył staż naukowy w dziedzinie antybiotyków w laboratorium prof. Selmana Waksmana (laureata Nagrody Nobla w 1952) w instytucie mikrobiologii Rutgers University w USA. 

 

Od 1968 r. profesor nadzwyczajny, od 1992 r. profesor tytularny.

 

W latach 1962–1966 był kierownikiem Zakładu Biochemii w Katedrze Chemii Organicznej, 1966–1969 kierownikiem Katedry Technologii Leków i Biochemii, 1969–1991 kierownikiem Zakładu Technologii Leków i Biochemii. W latach 1970–1973 zajmował stanowisko wicedyrektora, 1974–1979 dyrektora Instytutu Chemii i Technologii Organicznej oraz Żywnościowej, od 1991 do 1998 był kierownikiem Katedry Technologii Leków i Biochemii.

 

Jednocześnie, w latach 1950–1951 pracował jako nauczyciel fizyki w Państwowym Liceum Felczerskim w Gdańsku, a do 1952 do 1957 r. jako kierownik Oddziału Biochemii Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdańsku. 

 

Od 1964 do 1982 r. Edward Borowski był rzeczoznawcą Ministerstwa Handlu Zagranicznego ds. gwarancji polskich patentów na antybiotyki poza Polską i rzeczoznawcą Zjednoczenia Przemysłu Farmaceutycznego „Polfa”. 

 

Przeszedł na emeryturę w 1998 r.

 

Autor prac z dziedziny chemii badań medycznych, biologii molekularnej antybiotyków naturalnych i modyfikowanych. 

 

Był twórcą międzynarodowej szkoły naukowej w dziedzinie chemii strukturalnej antybiotyków, racjonalnego projektowania chemoterapeutyków – związków o działaniu przeciwgrzybiczym i przeciwnowotworowym. 

 

Edward Borowski odkrył m.in. nowe substancje o działaniu antybiotycznym: edeinę oraz tetainę (pierwszy polski antybiotyk). 

 

Jako współautor opracował 65 polskich i zagranicznych patentów (m.in. USA, Węgry, Niemcy, Dania), w tym na przykład na kationowe pochodne amfoterycyny B i ich zastosowanie do otrzymywania kompozycji wektorujących cząsteczki kwasów nukleinowych oraz do wytwarzania preparatów przeciwgrzybowych, a także na nowoczesne leki przeciwnowotworowe. 

 

Autor 12 rozwiązań technologicznych, które umożliwiły wytwarzanie w Polsce antybiotyków z grupy penicylin i cefalosporyn, oraz wdrożenia dotyczącego technologii wytwarzania leku przeciwnowotworowego Novantron.

 

W latach 1966–1971 Edward Borowski był organizatorem i kierownikiem pierwszego studium doktoranckiego na Wydziale Chemicznym PG: Chemia i Technologia Związków Biologicznie Czynnych. 

 

Zainicjował i zorganizował osiem edycji międzynarodowej konferencji naukowej Molecular Aspects of Chemotherapy, które odbyły się w latach 1984–2001. 

 

W 1990 r. poddał pomysł założenia Fundacji im. Jana Heweliusza, mającej wspierać rozwój nauk przyrodniczych. 

 

Był członkiem wielu prestiżowych komisji i rad naukowych. 

 

W 1988 r. Edward Borowski należał do założycieli pomorskiego oddziału Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej w Gdańsku. W latach 1989–2011 był jego prezesem oraz współpomysłodawcą święta Kaziuków, jarmarku wileńskiego przy kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.

 

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1973), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2001), medalem „Za Zasługi dla Politechniki Gdańskiej” (2010). 

 

W 1988 r. jako pierwszy został wyróżniony Nagrodą Naukową Miasta Gdańska im. Jana Heweliusza, w 1999 r. Medalem Księcia Mściwoja II. 

 

W 2014 r. Edward Borowski otrzymał Nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury z okazji jubileuszu 25-lecia Oddziału Pomorskiego Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej. 

 

Mieszkał przy ul. Chrzanowskiego 78. Został pochowany na cmentarzu w Oliwie.