15 września

Kamienne środki miast są elementem starej tradycji wywodzącej się jeszcze ze starożytności. W greckich Delfach znajdował się kamień z IV wieku p.n.e. symbolizujący środek antycznego świata. Wyznaczył go Zeus, który wysłał dwa bliźniacze orły na krańce Ziemi, każąc im lecieć ku sobie. W miejscu, gdzie się spotkały, ustawiono niewielki obelisk nazwany Omfalos („pępek”), czyli środek świata. 

 

Podobny kamienny środek miasta w Rzymie, pochodzący z II wieku p.n.e., służył później także jako milliarium aureum – punkt zerowy, od którego mierzono odległości na drogach Cesarstwa Rzymskiego. 

 

Tradycję tę kontynuowano w miastach średniowiecznej Europy. Kamień Londyński (London Stone) z około 1100 r. (obecnie w muzeum) mógł również służyć do mierzenia odległości. 

 

Okrągła płyta przed wejściem do katedry Notre Dame w Paryżu (XII wiek), oznaczająca pierwotnie miejsce dawnego pręgierza, od 1768 r.  jest oficjalnym początkiem francuskich dróg publicznych. 

 

W nawierzchni rynku Tallina umieszczono cztery symboliczne kamienie – w tym jeden nowy, oznaczający punkt zerowy kilometrażu na drogach Estonii. 

 

Symboliczny środek miasta w postaci okrągłej płyty z szaroróżowego kamienia o średnicy około 70 centymetrów miał także Gdańsk. Znajdował się w środku jezdni ul. św. Ducha, niedaleko wschodniego narożnika Królewskiej Kaplicy, mniej więcej przed obecnym domem nr 81 (trzecim od rogu ul. Grobli I). Mógł pochodzić z XVII lub XVIII wieku. Po 1970 r. został usunięty podczas asfaltowania ulicy.