11 lipca

Przyszedł na świat w miejscowości Opočno (niem. Oputsch) - na terenie dzisiejszych Czech, koło Hradec Králové.  

 

Pierwsze nauki (łacina, greka, muzyka) pobierał w domu. 

 

W 1631 r. próbował bez powodzenia zapisać się na uniwersytet w Królewcu. Uznano jednak słusznie, że jest jeszcze na to za młody. Aplikując na studia Friedrich Büthner miał bowiem zaledwie 9 lat. 

 

W 1634 r. wysłany został do Starogardu, gdzie u miejscowego kaznodziei Martina Rosnera uczył się języka polskiego. 

 

Rok później (podpisując się „linguae Pol. discip.” - uczeń języka polskiego), przy okazji poświęcenia kościoła Zbawiciela (Salwatora) na Zaroślaku, do drukowanego kazania, obok ojcowskiego wiersza, zamieścił także i swój. 

 

Od 1636 r. Friedrich Büthner był uczniem gdańskiej szkoły mariackiej. W następnych latach kształcił się w gimnazjach we Wrocławiu i Toruniu. 

 

W latach 1640–1641 w gdańskim Gimnazjum Akademickim brał udział w dysputach i ćwiczeniach m.in. z cyklu “De pane ejus natura, usu, affectionibus" (O chlebie, jego naturze, zastosowaniu i uczuciach). Podawał wówczas jako miejsce swojego pochodzenia Frankenstein (Ząbkowice), skąd pochodził jego ojciec.

 

Po otrzymaniu listów polecających Friedrich Büthner przyjęty został wreszcie w 1641 r. na uniwersytet w Królewcu, gdzie studiował teologię, matematykę i astronomię. Jego zainteresowania obejmowały też filozofię, logikę, fizykę, metafizykę i etykę. 

 

W Gdańsku w latach 1645–1647 był nauczycielem dzieci burmistrza Adriana von der Linde. W 1645 r. opublikował wiersz żałobny po śmierci Benjamina, syna diakona kościoła św. Katarzyny Michaela Albinusa. 

 

W 1647 r. Friedrich Büthner otrzymał czteroletnie stypendium gdańskiej Rady Miejskiej. Kontynuował dzięki temu studia na uniwersytecie w Wittenberdze, gdzie uzyskał magisterium. Naukę pobierał także we Frankfurcie nad Odrą i Rostocku. Odbył podróż naukową po Niderlandach, interesując się geodezją i zagadnieniami fortyfikacji.

 

W 1651 r. powrócił do Gdańska, gdzie bezskutecznie zabiegał o stanowisko pastora w jednym z kościołów. W związku z tym postanowił wyjechać do Królewca, gdzie na miejscowym uniwersytecie wykładał geografię. 

 

Po śmierci Martina Georga Scheppa został powołany na stanowisko rektora szkoły św. Jana. Pełnił to stanowisko przez 47 lat - od 2 stycznia 1654 r. do chwili zgonu 3 lutego 1701 r. 

 

Za czasów jego rektorowania w szkole św. Jana nauczyciel w klasie ubogich (pauperów) Sigismund Koncewicz otrzymał dodatkowe zadanie nauki uczniów w języku polskim. 

 

W 1662 r. Friedrich Büthner wystarał się o potwierdzenie kupieckiego obywatelstwo Gdańska jako tzw. Bürger-Kind (dziecko gdańskich obywateli). 

 

W latach 1663-1701 był także profesorem matematyki i astronomii w Gimnazjum Akademickim. 

 

Prowadził obserwacje meteorologiczne i astronomiczne. Ich wyniki umieszczał w licznych pracach i kalendarzach - m.in. opracowany na rok 1677 dedykował Janowi III Sobieskiemu w związku z jego koronacją na króla Polski.

 

Organizował również otwarte wykłady o nautyce, ale bez większego odzewu ze strony praktyków-żeglarzy. 

 

Friedrich Büthner był też autorem licznych żałobnych wierszy - m.in. żegnał w tej  formie w 1654 r. w imieniu szkoły św. Jana zmarłego burmistrza Constantina Ferbera, w tym samym roku burmistrza Heinricha Fredera, rajcę Gabriela Schumanna, a w 1655 r. Ursulę, żonę rektora szkoły św. Piotra i Pawła Johanna Georga Moeresiusa. 

 

Był żonaty, miał jednego syna. 

 

Friedrich Büthner został pochowany w kościele św. Jana pod płytą nagrobną nr 31. Jego śmierć została upamiętniona kilkoma pożegnalnymi i żałobnymi.