Pochodził z miejscowości Międzychód nad Wartą. Był synem urzędnika sądowego.
Dzieciństwo spędził w Bydgoszczy, gdzie ukończył Miejskie Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika.
W Gdańsku z rodzicami od 1947 r.
Ukończył Conradinum (1950), w latach 1952–1954 studiował w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej.
W latach 1950–1982 był pracownik Stoczni Gdańskiej (m.in. inżynierem przygotowania produkcji, kierownikiem Centralnej Rozdzielni Dokumentacji, kierownikiem Zakładowego Ośrodka Informacji Techniczno-Ekonomicznej).
Pracował także w Katedrze Filologii Germańskiej Uniwersytetu Gdańskiego.
Bolesław Fac debiutował w 1956 r. wierszami na łamach studenckiego dwutygodnika „Kontrasty”. W 1959 r. wydał pierwszą książkę poetycką “Gotyk dźwięku”.
Był współtwórcą teatru studenckiego “Kontrapunkt” przy Akademii Medycznej w Gdańsku, Grupy Literackiej „Seledyn” (1956–1957), literacko-artystycznej grupy studenckiej “Szkoła Grafomanów” (1957–1960). Od 1959 r. należał do “Gdańskiej Grupy Młodych”.
Bolesław Fac jest autorem kilkunastu tomików wierszy, siedmiu powieści (m.in. “Misja specjalna”, “Damroka”, “Aureola, czyli powrót do Wrzeszcza”, “Wspólne zmartwienia”), sztuk teatralnych oraz przekładów z literatury niemieckiej.
Utrzymywał bliskie relacje z urodzonym w 1927 r. w Gdańsku laureatem literackiej Nagrody Nobla Günterem Grassem. Napisał książkę "Gunter Grass przyjaciel z ulicy Lelewela" (1999).
Od 1960 r. członek Gdańskiego Oddziału Związku Literatów Polskich, w latach 1981–1983 jego prezes.
Inicjator ustanowionego w 1991 r. Konkursu Literackiego Miasta Gdańska (od 10 października 2002 r. uchwała Rady Miasta Gdańska im. Bolesława Faca, od 2020 r. Gdański Konkurs Literacki im. Bolesława Faca).
Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i odznaką „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”.
W okresie 1959–1981 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR).
Był żonaty, miał syna.
Bolesław Fac zmarł 12 stycznia 2000 r. w Gdańsku. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko.
źródło: Gedanopedia, internetowa encyklopedia Gdańska
