14 maja

Przyszedł na świat w miejscowości Brzeźno Wielkie, koło Starogardu Gdańskiego. 

 

Od 4. roku życia mieszkał w Zelgoszczy koło Starogardu Gdańskiego - ojciec był tam dyrektorem szkoły w latach 1962–1973, a matka nauczycielką wychowania fizycznego i nauczania początkowego. 

 

Andrzej Grubba ukończył III Liceum Ogólnokształcące w Gdańsku (klasa o profilu biologiczno–chemicznym), a w 1987 r. Akademię Wychowania Fizycznego i Sportu (AWFiS).

 

Karierę tenisisty stołowego rozpoczynał w B-klasowym LZS Zelgoszcz (grał w zespole z ojcem i starszym bratem Jerzym). Był też m.in. mistrzem młodzików Wybrzeża w rzucie oszczepem. 

 

W latach 1972–1973 tenisista Neptuna Starogard Gdański, 1973–1976 AZS Uniwersytetu Gdańskiego, 1975–1985 AZS AWF Gdańsk, 1985 austriackiego Stockerau, 1985–87 niemieckiego TTC Zugbrücke Grenzau. Mieszkając w Ransbach Baumbach odmówił przyjęcia niemieckiego obywatelstwa i gry dla reprezentacji Niemiec. Od 1987 r. ponownie został zawodnikiem AZS AWF Gdańsk. 

 

Jako junior już w 1973 r. zajął 4. miejsce w mistrzostwach Wybrzeża seniorów i wygrał zimą wojewódzką spartakiadę Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”. 

 

Andrzej Grubba był trzykrotnym brązowym medalistą mistrzostw świata:

 

Zdobywca Pucharu Świata (1988 Wuhan; dwukrotny jego finalista w 1985 i 1989). 

 

W 1982 r. mistrz Europy w grze mieszanej z Bettiną Vriesekoop (Holandia). 

 

Pięciokrotny srebrny medalista mistrzostw Europy:

 

Sześciokrotny brązowy medalista mistrzostw Europy:

 

12 razy Andrzej Grubba był indywidualnym mistrzem Polski, a dziewięciokrotnym w grze podwójnej. Pięć razy stawał też na najwyższym podium w kraju w grze mieszanej.

 

Trzykrotny uczestnik igrzysk olimpijskich:

 

Zwycięzca turnieju TOP12 w Barcelonie w 1985 r. 

 

Dwukrotny zdobywca klubowego Pucharu Europy (z AZS AWF Gdańsk w 1985 r. i jako grający trener TTC Zugbrücke Grenzau w 2000 r.).

 

W latach 1981, 1984–1985, 1987 i 1989 w plebiscycie „Dziennika Bałtyckiego” Andrzej Grubba został najlepszym sportowcem regionu. 

 

W 1984 r. w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” najlepszy sportowiec Polski. 

 

Karierę zakończył w 1998 r. (podczas benefisu w Gdańsku 7 grudnia), zostając trenerem TTC Zugbrücke Grenzau. 

 

Po powodzi w Gdańsku w 2001 r. Andrzej Grubba zorganizował w Koblencji charytatywne zawody, z których dochód (200 000 marek) przekazał na rzecz wymagających remontów gdańskich szkół.

 

Po powrocie do Polski w 2004 (zamieszkał w Sopocie), został w lutym tego roku dyrektorem sportowym Polskiego Związku Tenisa Stołowego. Zajmował się też szkoleniem, marketingiem i kontaktami zagranicznymi. 

 

W marcu 2005 został członkiem władz Międzynarodowej Federacji Tenisa Stołowego. 

 

Z dziennikarzem Markiem Formelą napisał książkę “Ostatnia piłka” (1999). 

 

Trzykrotnie odznaczony złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998), pośmiertnie medalem „Za zasługi dla gdańskiego sportu” (2018).

 

Andrzej Grubba zmarł 21 lipca 2005 r. na nowotwór płuc. Miał 47 lat. Pochowany został na cmentarzu komunalnym w Sopocie.

 

Od 2005 r. jego imię nosi Centrum Szkolenia Polskiego Związku Tenisa Stołowego w Gdańsku-Zaspie, ul. Meissnera 3, przy którym odsłonięto poświęcony mu pomnik-głaz. 

 

Od 2009 jest patronem ulicy w Gdańsku, na granicy Oruni Górnej i Borkowa. 

 

W 2010 r. jego imię nadano głównej alei na terenie AWFiS. 

 

W 2020 r. imię Andrzeja Grubby otrzymał gdański tramwaj Pesa Jazz Duo o numerze bocznym 1065.

 

Był żonaty z Lucyną z domu Galus (ur. 1959), piłkarką ręczną m.in. AZS AWF Gdańsk, 75-krotną reprezentantką Polski, od 2007 r. kierującą Fundacją im. Andrzeja Grubby, organizującą turnieje tenisa stołowego dla uczniów szkół podstawowych „Memoriał Andrzeja Grubby”. Ojciec dwóch synów: Tomasza (ur. 1984) i Macieja (ur. 1990).