PORTAL MIASTA GDAŃSKA
PL | EN | DE

Zaczął się Wielki Post - spróbuj przeżyć siedem tygodni bez hejtu

Zaczął się Wielki Post - spróbuj przeżyć siedem tygodni bez hejtu
26 lutego w Kościele katolickim i w Kościele ewangelickim był pierwszym dniem Wielkiego Postu - jako Dzień Pokuty i Modlitwy (tzw. Środa Popielcowa). Tym samym rozpoczął się czas pasyjny: 40 dni (nie licząc niedziel), które przygotowują wiernych do Pamiątki Śmierci Jezusa Chrystusa (Wielki Piątek) oraz Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. To najważniejszy czas w życiu duchowym osób, które należą do obu Kościołów. Ewangelicy zachęcają do siedmiu tygodni z dobrym słowem.
Wymiar duchowy ma tutaj kluczowe znaczenie: Środa Popielcowa rozpoczyna okres Wielkiego Postu poprzedzającego święto Zmartwychwstania. Na zdjęciu scena z Misterium Męki Pańskiej, inscenizowanego na ulicach Gdańska od lat w Wielki Piątek
Wymiar duchowy ma tutaj kluczowe znaczenie: Środa Popielcowa rozpoczęła okres Wielkiego Postu poprzedzającego święto Zmartwychwstania. Na zdjęciu scena z Misterium Męki Pańskiej, inscenizowanego na ulicach Gdańska od lat w Wielki Piątek
Jerzy Pinkas/www.gdansk.pl

 

W Środę Popielcową księża podczas mszy św. tradycyjnie posypywali głowy wiernych popiołem na znak pokuty. Obrzędowi towarzyszyły słowa: „Pamiętaj, że jesteś prochem i w proch się obrócisz" albo „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię".

Wielki Post potrwa jak zwykle czterdzieści dni (nie licząc niedziel) i zakończy się niedzielą Wielkanocą, która w tym roku przypada na 12 kwietnia. Liczba 40 dni jest ustanowiona na pamiątkę czasu spędzonego przez Chrystusa na pustyni.

W katolickiej "Encyklopedii kościelnej" z 1894 r. czytamy: “Użycie popiołu jako symbolu pokory i pokuty za pychę i nieposłuszeństwo, które przywiodły śmierć na człowieka i w popiół go obracają, jest bardzo dawnem; na kartach Starego Testamentu często o niem czytamy. Wszędzie posypywanie popiołem oznacza wielki smutek i żal za grzechy popełnione.”

Tradycja posypywania głów popiołem w kościołach pojawiła się w VIII w.

W czasie Wielkiego Postu katolików obowiązuje wstrzemięźliwość od spożywania pokarmów mięsnych (od 14. roku życia) i post ścisły (od 18. do 60. roku życia), co oznacza ograniczenie liczby posiłków do syta do jednego w ciągu dnia. 

W praktyce ewangelickiej czas pasyjny niekoniecznie związany jest z tradycyjnie rozumianym postem, czyli wstrzymywaniem się od określonych potraw, napojów lub rozrywek. Ewangelik nie ma obowiązku zachowywania takiego postu, ale jeśli chce i tego potrzebuje, może go przestrzegać. W niektórych regionach Polski praktykuje się w post w Wielkim Tygodniu lub szczególnie w Wielki Piątek.

Środa popielcowa jest obrzędem ruchomym - może wypaść w różnych latach w okresie od 5 lutego do 10 marca.

 

WIELKI POST - 7 TYGODNI Z DOBRYM SŁOWEM

Wielki Post ma przede wszystkim wymiar etycznej postawy wobec drugiego człowieka. Czas pasyjny, poprzez skupienie, modlitwę i koncentrację na Słowie Bożym, ma umożliwić wierzącym weryfikację postaw, naprawę wyrządzonych innym szkód, wejrzenie w siebie, podjęcie zobowiązania życia na co dzień według wskazań Ewangelii.

Dlatego Kościół ewangelicki zachęca do akcji „7 tygodni bez”, która  zainicjowana została przed czternastoma laty przez Centrum Misji i Ewangelizacji. Chodzi o to, by wykorzystać siedem tygodni poprzedzających Wielkanoc - Święta Zmartwychwstania Pańskiego do zmiany przyzwyczajeń i nawyków w relacjach z innymi i Bogiem, by otworzyć się na duchowe odrodzenie. 

Na stronie internetowej Kościoła ewangelickiego czytamy: “W dobie szerzenia się mowy nienawiści w przestrzeni publicznej, przy akompaniamencie wirtualnego hejtu, w czas powszechnego, całkiem >>realnego<< plotkowania, krytykowania, obmowy, podobnie jak w ubiegłym roku akcja przebiega pod hasłem >>Siedem Tygodni bez Złych Słów<<. Zachęca do rezygnacji z niepotrzebnych, zbyt krytycznych, nieraz krzywdzących słów i wprowadzenia w to miejsce słów, które budują, leczą jak słowa pociechy, pochwały, czy wdzięczności. Jest to więc okazja, by przeżyć >>Siedem Tygodni z Dobrym Słowem<<”.

 

SKĄD POPIÓŁ NA ŚRODĘ POPIELCOWĄ

- Zgodnie z tradycją, palone są palmy z ubiegłorocznej Niedzieli Palmowej - tłumaczy ks. Bradtke, proboszcz Bazyliki Mariackiej w Gdańsku. - Ludzie je święcą w kościele, potem niosą do domu i tam znajdują dla nich miejsce. Ktoś zatknie palmę za święty obraz, ktoś inny postawi w doniczce na parapecie. Po roku pojawiają się nowe palmy, a wraz z nimi pytanie: co zrobić ze starą palmą? Niektórzy po prostu wyrzucają do śmieci, ale inni uważają, że nie wypada, bo przecież było święcone. I to właśnie oni przynoszą swoje stare palmy ponownie do kościoła. Zbieramy je, i na kilka dni przed Popielcem - palimy.

To zadanie dla kościelnego. Jak zapewnia ks. Bradtke, spalania palm nie dokonuje się w piecu - trzeba zaimprowizować osobno małe ognisko.

Co jeśli w jakiejś parafii nie było palmowego popiołu, lub byłoby go zbyt mało? Wtedy dopuszczalne jest użycie popiołu ze spalenia polana czystego drewna - w praktyce jest to wówczas popiół z kominka.

Zanim popiół trafi na głowy wiernych - musi być poświęcony.

- Na głowy każdego wiernego trafia niedużo, bo chodzi o symbol - mówi ks. Bradtke. - Sypiemy odrobinkę, dosłownie szczyptę.

oprac. RDwww.gdansk.plredakcja@gdansk.pl