Spotkanie odbędzie się we wtorek, 17 marca, o godz. 17.00, w bibliotece MIIWŚ (poziom +2).
Paneliści:
- Jacek Tebinka z Instytutu Politologii Uniwersytetu Gdańskiego, redaktor naukowy prezentowanego tomu
- Piotr Majewski z Wydziału Historii Uniwersytetu Warszawskiego
- Piotr Długokęcki z Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, redaktor serii Polskie Dokumenty Dyplomatyczne
- Jan Szkudliński z Muzeum II Wojny Światowej, moderator dyskusji
- Rok 1943 był decydujący, jeśli chodzi o losy sprawy polskiej w II wojnie światowej - mówi prof. Jacek Tebinka, redaktor naukowy tomu. - Zerwanie przez Kreml stosunków z rządem polskim w następstwie ujawnienia zbrodni katyńskiej, śmierć generała Sikorskiego, sukcesy sowieckie na froncie, szczególnie bitwa na łuku kurskim, to wszystko wzmacniało pozycję Moskwy. Na przełomie listopada i grudnia, w Teheranie, Brytyjczycy i Amerykanie przystali na żądania Stalina, by powojenna Polska została przesunięta na Zachód, kosztem Niemiec, a ziemie wschodnie II RP oddane Związkowi Sowieckiemu. Tom, wokół którego odbędzie się dyskusja, zawiera wiele ciekawych, często nieznanych dokumentów.
Zbiór “Polskie Dokumenty Dyplomatyczne 1943” jest trzydziestym pierwszym tomem, opublikowanym w ramach serii PDD. Zdobył II nagrodę w Konkursie Ministra Spraw Zagranicznych na Najlepszą Książkę Historyczną.
Zawiera 349 dokumenty, które ukazują polską politykę zagraniczną w 1943 roku. Najistotniejsze znaczenie w omawianym okresie miały kontakty z Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi, które po zerwaniu polsko-radzieckich stosunków dyplomatycznych stały się także pośrednikami Rzeczypospolitej wobec Moskwy.
Wiele uwagi władze RP na uchodźstwie poświęciły kwestii niesienia pomocy ludności w okupowanym kraju, jak też osobom deportowanym i uchodźcom rozproszonym po świecie. Kulminacyjny okres Zagłady nie tylko polskich, ale także europejskich Żydów przyczynił się do zwiększenia obowiązków władz polskich w zakresie niesienia pomocy prześladowanym, informowania o popełnianych zbrodniach i gromadzenia materiału dowodowego w celu ukarania zbrodniarzy wojennych po zakończeniu działań zbrojnych.
Istotne były także relacje ze Stolicą Apostolską, zawieszenie przez Czechosłowację negocjacji w sprawie konfederacji z Polską z powodu sprzeciwu Moskwy, kontakty z pozostałymi rządami na uchodźstwie i państwami neutralnymi oraz nieoficjalne relacje z węgierskimi i rumuńskimi politykami w celu zerwania sojuszu Budapesztu i Bukaresztu z Berlinem.
