9 września

Urodził się 2 sierpnia 1931 r. w Wilnie. Został ochrzczony w Kaplicy Ostrobramskiej. 

 

Był jedynakiem, jego rodzice byli nauczycielami szkoły powszechnej. 

 

Ojciec Jan w 1938 r. uzyskał tytuł magistra filozofii na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie, w czasie okupacji pracował jako pomocnik i kierownik piekarni w Wilnie. Od lipca 1944 r. był pracownikiem resortu oświaty w Polskim Komitecie Wyzwolenia Narodowego (PKWN) w Lublinie, a następnie kuratorem oświaty Białostockiego Okręgu Szkolnego. Od 1945 r. kurator Gdańskiego Okręgu Szkolnego. Był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. W lipcu 1948 r. został odwołany ze stanowiska kuratora na skutek „nacisków partyjnych”. W latach 1959-1971 dyrektor szkoły okrętowej „Conradinum”. W 1970 r. wybrany „Gdańszczaninem 25-lecia” w plebiscycie „Wieczoru Wybrzeża”.

 

W początkach II wojny światowej Jerzy Młynarczyk wraz z rodzicami przebywał w obozie odosobnienia w Wojtkuszkach niedaleko Wiłkomierza. Pod koniec 1939 r. rodzina została przewieziona do Żagar, pod granicę litewsko-łotewską. Po powrocie do Wilna uczęszczał do litewskiej szkoły i jednocześnie na tajne komplety, unikając wywózki na Wschód. Jesienią 1944 r. pojechał z rodziną do Białegostoku. Tam rozpoczął naukę w I klasie Gimnazjum im. Zygmunta Augusta, równolegle pobierając lekcje gry na fortepianie.

 

W czerwcu 1945 r. po zakończeniu II wojny światowej zamieszkał w Sopocie.

 

W 1950 r. Jerzy Młynarczyk ukończył Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Bolesława Chrobrego w Sopocie. W tym roku zdał egzamin do Wyższej Szkoły Handlu Morskiego w Sopocie, jednak z powodów politycznych (odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne, o które oskarżony był ojciec) nie został przyjęty na uczelnię. Stając przed alternatywą wcielenia do wojska, wybrał naukę w Poznaniu, gdzie w 1954 r. ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Poznańskiego oraz obronił tytuł magistra prawa na podstawie pracy poświęconej pierwszej konstytucji francuskiej z 1791.

 

W 1958 r. powrócił do Sopotu, gdzie w Wyższej Szkole Ekonomicznej podjął pracę jako asystent w Katedrze Prawa Morskiego, kierowanej przez prof. Stanisława Matysika. Karierę naukową poświęcił prawu morskiemu, zdobywając w 1962 stopień doktora na podstawie dysertacji “Ograniczenie odpowiedzialności przewoźnika morskiego za utratę lub uszkodzenie jednostki ładunku”. Praca została nagrodzona w ogólnopolskim konkursie redakcji czasopisma „Państwo i Prawo”. 

 

W 1978 r. na uniwersytecie w Poznaniu uzyskał stopień doktora habilitowanego. Od 1991 r. profesor Uniwersytetu Gdańskiego (uczelniany). Tytuł profesora nadzwyczajnego odebrał z rąk swojego byłego studenta, prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego w 1998 r.

 

W latach 1954–1958 Jerzy Młynarczyk pracował jako radca prawny w Poznańskich Zakładach im. Józefa Stalina oraz w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Poznaniu. 

 

Od 1970 do 2003, tj. do przejścia na emeryturę, był związany z Uniwersytetem Gdańskim, biorąc udział w powstaniu Wydziału Prawa i Administracji UG. W latach 1971–1977 pełnił funkcję prodziekana Wydziału, kierując jednocześnie Zakładem Prawa i Postępowania Cywilnego oraz Zakładem Międzynarodowego Prawa Handlowego. 

 

Od 1976 r. należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR).

 

Od 25 września 1977 do 22 listopada 1981 r. z inicjatywy Tadeusza Fiszbacha, I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku, Jerzy Młynarczyk pełnił funkcję prezydenta Gdańska. 

 

W grudniu 1977 r. skutecznie interweniował u rektora Akademii Medycznej Zdzisława Brzozowskiego w sprawie studentów V roku Wydziału Lekarskiego:  Dariusza Kobzdeja, Piotra Dyka i Andrzeja Słomińskiego, którzy na budynku Pewexu we Wrzeszczu umieścili plakat o treści „10 XII 1977 r. Międzynarodowy Dzień Praw Człowieka”, a w okolicach al. Grunwaldzkiej oraz ul. Rajskiej rozdawali ulotki Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela (ROPCiO). Groziło im usunięcie z uczelni.

 

W okresie strajków sierpniowych w 1980 r. był odpowiedzialny za funkcjonowanie Gdańska, zarazem jako prawnik współprzewodniczył zespołowi, który wkrótce po podpisaniu porozumień sierpniowych dyskutował nad statutem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. 

 

W 1981 r. Jerzy Młynarczyk poparł także inicjatywę przywrócenia krzyża nad mogiły obrońców  Westerplatte, ustawionego przez gdańskich portowców w 1946 i usuniętego w 1962 r. 

 

We wrześniu 1981 r. uczestniczył w I Krajowym Zjeździe Solidarności w hali “Olivia” w Gdańsku, wchodząc w skład delegacji rządowej, której przewodniczył Stanisław Ciosek, minister do spraw związków zawodowych. 

 

Po ogłoszeniu stanu wojennego 15 grudnia 1981 r. wraz z ks. Henrykiem Jankowskim wystąpił pod pomnikiem Poległych Stoczniowców 1970, wokół którego zgromadził się wielotysięczny tłum strajkujących stoczniowców, strzeżony przez czołgi i transportery opancerzone. 

 

Tydzień później został odwołany ze stanowiska prezydenta Gdańska. 

 

Wrócił na Wydział Prawa i Administracji UG i podjął współpracę z Instytutem Morskim. 

 

Od 1982 r. był dyrektorem Instytutu Morskiego do momentu, gdy w 1988 r. wygrał konkurs na stanowisko profesora w Światowym Uniwersytecie Morskim (World Maritime University), działającym pod auspicjami Międzynarodowej Organizacji Morskiej (International Maritime Organization) jako agenda Organizacji Narodów Zjednoczonych w Malmö (Szwecja), gdzie pracował do 1991 r. 

 

Następnie, do 1992 r. Jerzy Młynarczyk pracował w Międzynarodowym Instytucie Prawa Morskiego (International Maritime Law Institute) na Malcie. Wykładał także w Instytucie Prawa Międzynarodowego w Szanghaju jako profesor wizytujący, a także w Niemczech, na Litwie i w Stanach Zjednoczonych. 

 

W latach 1992‒1997 był członkiem zarządu Gdańskiej Fundacji Kształcenia Menedżerów, przygotowującą kadry do kierowania rodzącą się w Polsce gospodarką rynkową. Prowadził wykłady z zarządzania i marketingu.

 

Jerzy Młynarczyk był specjalistą prawa morskiego i międzynarodowego prawa publicznego, autorem m.in. publikacji “Elementy prawa cywilnego dla ekonomistów” (1977), “Umowa o budowę statku morskiego” (1978), “Prawo morskie” (1998). 

 

Pełnił funkcję prezesa Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarki Morskiej w Gdyni oraz arbitra w wielu krajowych i międzynarodowych procesach w dziedzinie prawa morskiego i handlowego m.in. w Szwajcarii, Francji, Chinach, Wielkiej Brytanii, Niemczech i Austrii. Ponadto występował jako konsultant prawny przedsiębiorstw żeglugowych i przemysłu okrętowego. 

 

Był ekspertem Międzynarodowej Organizacji Morskiej do spraw Ustawodawstwa Morskiego, a także uczestniczył w wielu zespołach i komisjach legislacyjnych z zakresu prawa morskiego i cywilnego, a także im przewodniczył, w tym m.in. Zarządowi Polskiego Stowarzyszenia Prawa Morskiego. 

 

Od 2004 r. rektor prywatnej Wyższej Szkoły Administracji i Biznesu im. Eugeniusza Kwiatkowskiego w Gdyni.

 

W latach 1994–1997 przewodniczył Radzie do Spraw Gospodarki Morskiej przy Ministrze Transportu i Gospodarki Morskiej. 

 

W latach 2001-2005 Jerzy Młynarczyk był posłem z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej – Unii Pracy. W Sejmie był wiceprzewodniczącym Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach, ekspertem w zakresie ustawodawstwa morskiego oraz członkiem Komisji Legislacyjnej Prawa Morskiego. 

 

W latach 1950–1970 Jerzy Młynarczyk był zawodnikiem pierwszoligowych drużyn koszykówki. Do 1960 r. grał w klubach: Warta (Stal) oraz Lech Poznań, w latach 1960–1971 w Wybrzeżu Gdańsk. 

 

Z zespołem Lecha Poznań w 1958 r. zdobył tytuł mistrza Polski. W 1970 r. wraz z Wybrzeżem Gdańsk sięgnął po tytuł wicemistrza Polski. 

 

W latach 1951–1962 razy wystąpił 112 razy w polskiej reprezentacji koszykówki, w tym na Igrzyskach Olimpijskich w Rzymie w 1960 r. Zdobył w barwach narodowych 671 punktów. 

 

Grał też w mistrzostwach Europy: w Budapeszcie (1955, piąte miejsce), w Sofii (1957, siódme miejsce), w Stambule (1959, szóste miejsce), w Belgradzie (1961, dziewiąte miejsce). 

 

Został odznaczony m.in. Medalem Zasłużonego Mistrza Sportu, Złotą Odznaką Polskiego Związku Koszykówki, Nagrodą im. Janusza Kusocińskiego, a także Nagrodą im. H.H. Sieverta, przyznawaną przez Światowe Zrzeszenie Olimpijczyków. Ponadto został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1960) oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1975) medalem „Za zasługi dla gdańskiego sportu” (2018).

 

Od 1996 r. Jerzy Młynarczyk pełnił funkcję Mistrza Kapituły Medalu św. Wojciecha i Medalu Księcia Mściwoja II, ustanowionej przez Radę Miasta Gdańska.

 

Był dwukrotnie żonaty. Miał córkę. 

 

Został pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Komunalnym w Sopocie.