9 października

Urodził się 13 grudnia 1898 r. w miejscowości Wyłkowyszki (gubernia suwalska - obecnie Vilkaviškis Litwa). 

 

Jego ojciec Kazimierz Roch (1862–1925), był absolwentem studiów prawniczych Uniwersytetu Warszawskiego oraz sekretarzem sądu w Suwałkach i rejentem w Wyłkowyszkach. 

 

Do 1914 r. Franciszek Bar uczył się w Polskiej Szkole Handlowej w Suwałkach. W czasie I wojny światowej wraz z rodziną został ewakuowany do Moskwy, gdzie w 1917 r. zdał egzamin maturalny w Polskiej Szkole Realnej Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego. 

 

Od czerwca do grudnia 1917 r. służył jako ochotnik w armii rosyjskiej, w brygadzie artylerii ciężkiej. 

 

Od grudnia 1917 do lipca 1919 r. jako podchorąży uczestniczył w walkach I Polskiego Korpusu Wschodniego. Od listopada 1918 r. służył w armii polskiej, w 8. Pułku Artylerii Polowej. 

 

Franciszek Bar brał udział w wojnie polsko-rosyjskiej w 1920 r., rok później został zdemobilizowany. 

 

W 1925 r. ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Po nich rozpoczął aplikację sądową w okręgu Sądu Apelacyjnego w Warszawie i złożył egzamin sądowy. Rozpoczął pracę jako zastępca sędziego pokoju i sędziego śledczego w Sądzie Okręgowym w Warszawie. W 1928 r. objął funkcję sędziego pokoju w Sierpcu. W 1929 r. został sędzią grodzkim w Warszawie, w kwietniu 1934 r. sędzią tamtejszego Sądu Okręgowego. W okresie listopad 1938 - 5 września 1939 r. był sędzią Sądu Apelacyjnego w Warszawie.

 

W okresie II wojny światowej pracował jako sekwestrator sądowy oraz kontroler społeczny w warszawskim Inspektoracie Wydziału Opieki i Zdrowia Zarządu Miejskiego. 

 

W konspiracji Franciszek Bar pełnił funkcję zastępcy dyrektora Departamentu Sprawiedliwości Delegatury Rządu Rzeczypospolitej Polskiej (RP) na Kraj. 

 

Po upadku powstania warszawskiego w 1944 r. trafił do obozu przejściowego w Spellen (Dolna Nadrenia), skąd udało mu się zbiec. Ukrywał się w Zakopanem. 

 

W marcu 1945 r. rozpoczął pracę w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie (z siedzibą w Łodzi).

 

26 lipca 1945 r. Franciszek Bar objął stanowisko pełniącego obowiązki prezesa tworzącego się Sądu Apelacyjnego w Gdańsku (właściwego dla sądów okręgowych w Gdańsku, Gdyni, Słupsku, Stargardzie Szczecińskim, Elblągu, Koszalinie i Szczecinie). 

 

Formalnie na prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku został powołany przez prezydenta Bolesława Bieruta 30 kwietnia 1947 r. Na stanowisku tym pozostawał do 26 listopada 1949 r., kiedy to został sędzią Sądu Najwyższego, delegowanym zarazem do pełnienia obowiązków sędziego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku. 

 

W wyniku reformy sądowej, przystosowującej strukturę wymiaru sprawiedliwości do podziału administracyjnego kraju, delegowano go na stanowisko sędziego Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku. 

 

W październiku 1951 r. Franciszek Bar objął stanowisko sędziego Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku, po czym z przyczyn politycznych (ze względu na dawną współpracę z Delegaturą Rządu RP na Kraj) został przeniesiony we wrześniu 1954 r. w stan spoczynku.

 

Po odejściu z wymiaru sprawiedliwości podjął pracę jako adwokat w Gdańsku. 

 

W trakcie pracy w zawodzie adwokata - do 1976 r. - bronił między innymi w procesach politycznych marca 1968. 

 

Franciszek Bar działał także w strukturach samorządu adwokackiego, pełniąc w latach 1970–1973 funkcję przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Okręgowej Rady Adwokackiej. 

 

Był też kapitanem jachtingu. Posiadał uprawnienia do samodzielnego prowadzenia morskich jachtów żaglowych oraz szkolenia. 

 

Od 1948 r. należał do Stronnictwa Demokratycznego.

 

Był odznaczony m.in. Krzyżem św. Jerzego (1918, w trakcie służby w armii rosyjskiej), Krzyżem Walecznych (1921, za udział w wojnie polsko-rosyjskiej w 1920) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1972).

 

Był żonaty. Jego córka Dorota wyszła za mąż za Jacka Starościaka (ur. 1947 zm. 2021, pierwszy demokratycznie wybrany w 1990 r. prezydent Gdańska).

 

Franciszek Bar zmarł w Gdyni, w wieku 83 lat. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Sopocie.