31 października

Świątynia przy ul. Leśnej 5/6 (do 1945 r. Waldstraße) powstała według projektu architekta Carla Webera, profesora Technische Hochschule Danzig (dzisiejsza Politechnika Gdańska). Kościół jest zbudowany w stylu neogotyckim. Był nazywany kościołem Pojednania (Versöhnungskirche). 

 

W 1925 r. poświęcono w kościele, odlane w Bochum, dzwony. W 1926 r. umieszczono na wieży zegar, w tym samym roku w emporze zachodniej zainstalowano, wykonane przez firmę Wittek z Elbląga, organy. Witraże (dwa do dzisiaj zachowane) zaprojektował Fritz August Pfuhle. 

 

Kościół Matki Bożej Królowej Korony Polskiej ma trzy nawy. Może pomieścić ok. 1500 osób. Ma długość 40 metrów, a szerokość 22 m. 

Umieszczona od strony zachodniej wieża, zwieńczona ośmiokątnym hełmem z krzyżem, początkowo miała wysokość 65,75 m, a po przebudowie w 1996 r. - 73,5 m. 

 

Obok kościoła w latach 1937-38 powstał dom zakonny. Sala widowiskowa służyła jako kino religijne. Podczas wakacji w pokojach na piętrze mieszkali teolodzy ewangeliccy z Uniwersytetu w Berlinie. Tutaj znajdował się też urząd pobierający podatek kościelny. 

 

W 1945 r. podczas działań wojennych uszkodzeniu uległy sklepienie, witraże i zachodnia część wieży. 

 

Świątynię jako mienie poewangelickie przekazano przybyłym do Oliwy z Małopolski cystersom. 

 

Pod nowym wezwaniem Matki Bożej Królowej Korony Polskiej kościół poświęcił w czerwcu 1945 r. ks. Alexander Lubomski (ur. 1893, wysiedlony z Polski w sierpniu 1946 r., zm. 1968 jako proboszcz w Fischbach koło Freiburga). 

 

Ostateczną zgodę na przejęcie nieruchomości przez cystersów Urząd ds. Wyznań wydał 29 sierpnia 1957 r. Na pomieszczenia klasztoru cystersów przeznaczono, zbudowaną w 1934 r., siedzibę byłej gminy ewangelickiej przy ul. Polanki 131.

 

Od 1971 r. kościół i klasztor w Oliwie uznano oficjalnie za filię opactwa cystersów we wsi Szczyrzyc (powiat limanowski, woj. małopolskie). We wnętrzu kościoła przeprowadzono zmiany dostosowujące obiekt do potrzeb kultu (usunięto empory). Do 1 lipca 1988 r. był kościołem rektorskim w obrębie parafii katedralnej (kościoła Trójcy Świętej), następnie parafialnym.