26 sierpnia

Przyszedł na świat we wsi Stasiówka, niedaleko Białej Podlaskiej. 

 

Ukończył Publiczną Szkołę Powszechną w Łomazach, a w 1929 r. Państwowe Seminarium Nauczycielskie Męskie im. Mieczysława Brzezińskiego w Leśnej Podlaskiej. 

 

W 1931 r. ukończył Centralny Instytut Wychowania Fizycznego w Warszawie. Był członkiem uczelnianego Akademickiego Związku Sportowego. Uprawiał siatkówkę, koszykówkę i lekkoatletykę.

 

Od 1932 r. do wybuchu II wojny światowej Ludwik Denisiuk pracował jako nauczyciel WF w szkołach w Działdowie, Kościerzynie i Bydgoszczy. 

 

Jako podporucznik piechoty walczył w kampanii wrześniowej 1939. 

 

W czasie okupacji niemieckiej, od 1940 do 1944 r. był nauczycielem w Szkole Powszechnej Nr 3 im. Marii Konopnickiej w Białej Podlaskiej. 

 

Działał jednocześnie w konspiracji (pseudonim „Dominik”). Należał do Chłopskiej Straży „Chłostry” oraz był szefem Agencji Informacyjnej Batalionów Chłopskich na powiat Biała Podlaska. 

 

Po wojnie w październiku 1944 r. Ludwik Denisiuk został przewodniczącym Miejskiej Rady Narodowej i pierwszym burmistrzem Białej Podlaskiej. Z ramienia Stronnictwa Ludowego i Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici” został posłem do Krajowej Rady Narodowej w Warszawie. 

 

Należał kolejno do Stronnictwa Ludowego, Polskiego Stronnictwa Ludowego i Polskiego Stronnictwa Ludowego „Nowe Wyzwolenie”. 

 

W czerwcu 1945 r. wyjechał do Bydgoszczy, gdzie pełnił obowiązki wizytatora wychowania fizycznego w Kuratorium Okręgu Szkolnego Pomorskiego w Toruniu. Od połowy 1953 r. pracował w Ministerstwie Oświaty, trzy lata później został naczelnikiem Wydziału Wychowania Fizycznego. 

 

Od 1957 r. pracował w Instytucie Naukowym Kultury Fizycznej w Warszawie, był kierownikiem Zakładu Wychowania Fizycznego. 

 

W 1961 r. Ludwik Denisiuk uzyskał tytuł doktora, a osiem lat później habilitację. 

 

Został oddelegowany z Warszawy do pracy w Gdańsku. W latach 1969–1972 był tu docentem i rektorem Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego (dzisiejsza Akademia Wychowania Fizycznego i Sportu). Organizował ją jako szkołę wyższą, gromadził kadrę nauczycielską, organizował międzyuczelniane konferencje naukowe, a także zapoczątkował tworzenie zbiorów Biblioteki Głównej. 

 

Po zakończeniu kadencji rektora WSWF w Gdańsku został profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Naukowym Kultury Fizycznej w Warszawie. Był też zastępcą dyrektora Instytutu Programów Szkolnych i członkiem Prezydium Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Naukowego Kultury Fizycznej.

 

Ludwik Denisiuk był autorem licznych prac naukowych na temat wychowania fizycznego i motoryki. 

 

Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. 

 

Był żonaty, miał córkę. 

 

Zmarł 14 lipca 1990 r. w Warszawie, w wieku 82 lat. Został pochowany w stolicy na Cmentarzu Komunalnym Północnym.