24 kwietnia

Jednostka została pierwotnie zamówiona przez „Argo” Schiffbau-Treuhand GmbH z Bremy. Stępkę pod jej budowę położono w stoczni w Szczecinie jeszcze w czasie trwania wojny 1 lipca 1943 r. 

 

Statek został potem zbombardowany na pochylni - pociski przebiły jego dno. Nie doczekał się ostatecznej naprawy uszkodzeń i nie doszło też do planowanego przez Niemców zatopienia kadłuba w celu zablokowania Odry. 

 

Po zdobyciu Szczecina władze ZSRR postanowiły przekazały kadłub Polsce w ramach podziału zdobyczy wojennej. 

 

Od października 1947 r. w szczecińskiej stoczni „Odra”, na zamówienie GAL (Gdynia–Ameryka Linie Żeglugowe), trwały na nim prace wykończeniowe. Były one prowadzone przez ekipę przysłaną ze Stoczni Gdańskiej pod kierunkiem inż. Feliksa Kamieńskiego i inż. Zygmunta Śliwińskiego z Gdańska oraz inż. Władysława Tarnowskiego ze Szczecina.

 

Budowę kadłuba ukończono w grudniu 1947 r.

 

Został zwodowany 24 kwietnia 1948 r. pod nazwą „Oliwa”. Było to zarówno pierwsze polskie wodowanie w Szczecinie, jak też wodowanie pierwszego większego statku w stoczniach polskich po II wojnie światowej. Przypomnijmy, że rudowęglowiec "Sołdek" - pierwszy prawdziwie polski statek pełnomorski po wojnie - został zwodowany ponad pół roku później, 6 listopada 1948 r. w Stoczni Gdańskiej.

 

Z powodu zniszczeń w stoczni szczecińskiej, w celu zamontowania nabytej w Danii maszyny napędowej i wyposażenia “Oliwa” została w sierpniu 1948 r. odholowana do Stoczni Gdańskiej. 

 

Już pod zmienioną nazwą „Marchlewski” (następnie „Julian Marchlewski”) statek wyszedł w rejs próbny z Gdańska w lipcu 1950 r. 

Pływał w Polskich Liniach Oceanicznych. W 1968 r. przekazany (nieodpłatnie) Polskiej Żegludze Morskiej w Szczecinie, a rok później Zarządowi Portu Szczecin, służył za magazyn. Zezłomowany ostatecznie w Finlandii w 1982 r.