23 sierpnia

Pochodził z Lubawy (dziś woj. warmińsko-mazurskie). Miał pięcioro rodzeństwa. 

 

Uczęszczał do gimnazjum realnego w Gdańsku, z którego został usunięty za używanie języka polskiego. Był uczestnikiem powstania wielkopolskiego, które wybuchło 27 grudnia 1918 r. w Poznaniu. 

 

Od końca sierpnia 1920 do połowy lipca 1921 r. służył ochotniczo jako obywatel Wolnego Miasta Gdańska w Wojsku Polskim.

 

W 1922 r. zatrudnił się w Polskich Kolejach Państwowych. Zaczął od pomocnika maszynisty, kończąc na stanowisku maszynisty. Pracował w Parowozowni Gdańsk Oddział i Parowozowni Gdańsk-Zaspa. 

 

W 1931 r. uległ ciężkiemu wypadkowi komunikacyjnemu na Elisabethwall (ul. Wały Jagiellońskie).

 

Wiktor Bellwon należał m.in. do Gminy Polskiej, Gminy Polskiej Związku Polaków w Wolnym Mieście Gdańsku, Klubu Sportowego Gedania, Ligi Morskiej i Kolonialnej oraz Gdańskiej Macierzy Szkolnej. Był także członkiem Zrzeszenia byłych Ochotników Armii Polskiej Obywateli WMG, w którym w marcu 1937 r. został wybrany do pocztu sztandarowego. 

 

We wrześniu 1938 r. został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.

 

Mieszkał na Neugarten 7 (ul. Nowe Ogrody), Ringstrasse 94 (ul. Kościuszki) oraz Heeresanger 11 c (Aleja Legionów). 

 

Był żonaty z Pauliną z domu Wietek (ur. 1903 Nowe nad Wisłą – zm. 2001 Gdańsk), z którą doczekał się trzech synów i córki. 

 

Wiktor Bellwon został aresztowany przez Niemców 1 września 1939 r. wraz z najstarszym synem Feliksem (ur. 1924 Gdańsk, zm. 2000 Gdańsk) i osadzony w Victoriaschule (syna zwolniono 14 września).   

 

Później trafił do obozów koncentracyjnych Stutthof, Sachsenhausen i Mauthausen-Gusen. W tym ostatnim zginął 17 grudnia 1940 r., mając 43 lata. Według przekazu rodzinnego został zastrzelony. 

 

Wiktor Bellwon został upamiętniony na pomniku "W Hołdzie Ofiarom – Polonii Gdańskiej" na Cmentarzu Ofiar Hitleryzmu na Zaspie. Jego grób symboliczny znajduje się na cmentarzu Srebrzysko.