Przyszedł na świat w ubogiej rodzinie w miejscowości Ostbevern w Westfalii.
Hugo Althoff (1884-1960)
źródło: Biblioteka Cyfrowa Uniwersytetu Wrocławskiego
Dzięki stypendium miejscowego proboszcza mógł, po ukończeniu szkoły ludowej w rodzinnej miejscowości podjąć naukę w gimnazjum w Warendorfie, które ukończył maturą, zdaną dwa lata przed terminem.
Hugo Althoff studiował w Hanowerze i Technische Hochschule Danzig (dzisiejsza Politechnika Gdańska), gdzie w 1910 r. uzyskał tytuł inżyniera dyplomowanego w dziedzinie urbanistyki. Cztery lata później w Dreźnie uzyskał tytuł doktora inżyniera.
W czasie studiów w Gdańsku był członkiem katolickiej korporacji akademickiej „Pruthenia”.
W latach 1910–1912 kierował budową spichrza w porcie gdańskim.
W czasie I wojny światowej był oficerem frontowym w 176. regimencie piechoty. Podczas walk został ranny odłamkiem pocisku i stracił prawe oko.
Hugo Althoff swoją działalność jako architekt-urbanista, oprócz Gdańska, prowadził też m.in. we Wrocławiu
źródło: Gedanopedia
Od lipca 1918 r. Hugo Althoff był radcą budowlanym i kierownikiem miejskiego wydziału budowlanego w Malborku. Pełnił też w tym mieście funkcję drugiego burmistrza.
W kolejnych latach miejskim radcą budowlanym był także we Frankfurcie nad Odrą oraz Wrocławiu.
W 1927 r. w projekcie na rozbudowę miejscowości Oborniki Śląskie podjął próbę zaprojektowania malowniczego „miasta-ogrodu”, według modelu zaproponowanego przez angielskiego urbanistę Ebenezera Howarda (1850–1928): malowniczego prowadzenia ulic i wprowadzenia dużej ilości zieleni do miasta.
W latach 1928–1929 staraniem Hugo Althoffa powstało zbudowane w krótkim czasie Księże Małe, wrocławskie tanie osiedle wygodnych mieszkań, spełniających podstawowe potrzeby rodzin robotniczych.
W grudniu 1929 r. Hugo Althoff został wybrany w do Senatu Wolnego Miasta Gdańska (WMG) z ramienia katolickiej partii Centrum. Zamieszkał w Sopocie w zakupionym domu przy Delbrückallee 2 (ul. Paderewskiego). Funkcję senatora pełnił przez dwie kadencje.
Podczas pierwszej kadencji senatora (1928 – 1931) podlegały mu roboty publiczne, podczas drugiej (1931 – 1933) – roboty publiczne i handel. W praktyce, Hugo Althoff odpowiadał za sektor budowlany: urbanistykę, architekturę, budownictwo publiczne i mieszkalne.
Podejmował działania mające na celu modernizację Gdańska, wprowadzał nowe metody planowania urbanistycznego.
Wraz z Kurtem Fehlhaberem i Karlem Hellem pracował nad pierwszym nowoczesnym gdańskim planem urbanistycznym: “Bebauungsplan Groß Danzig” („Plan Wielkiego Gdańska). Była to pierwsza w historii miasta kompleksowa propozycja funkcjonalnego rozplanowania miasta.
Plan ten postulował ochronę zabytkowej struktury miasta z przeznaczeniem jej na nową funkcję centrum (City) rozwijającego się nowoczesnego miasta. Koncepcja zakładała też rozwój nowych dzielnic mieszkaniowych wzorowanych na „miastach-ogrodach”, które objęłyby tzw. Dolny Taras dzielnic nadbrzeżnych, tzw. Górny Taras – gdzie znajdowały się na morenowych wzgórzach duże kompleksy leśne – pozostawiając jako naturalną granicę miasta. Plan, współautorstwa Hugo Althoffa stawiał też na rozwój terenów przeznaczonych pod rozwijające się porty i związanego z nimi przemysłu.
Ostatecznie, “Bebauungsplan Groß Danzig” nie został oddany do realizacji.
Hugo Althoff napisał też prace związane z zielenią w mieście, prefabrykacją w budownictwie mieszkaniowym, sztuką, architekturą nowoczesnych szkół.
W 1930 r. w “Siedlungsarbeit in der Freien Stadt Danzig 1920–1930” przedstawił dokonania urbanistyki gdańskiej, a w “Das neue Danzig” („Danziger Jahrbuch, 1930”) – problemy rozwoju urbanistycznego Gdańska.
W 1931 r. na międzynarodową wystawę urbanistyki i budownictwa „Städtebau und Wohnungswesen der Welt” w Berlinie przygotował specjalistyczny materiał o gdańskim budownictwie mieszkaniowym.
Ze względu na przynależność partyjną od maja 1933 r. Hugo Althoff był na wymuszonej emeryturze. Dorabiał jako współwłaściciel sklepu z wyrobami rzemiosła artystycznego.
Po nieudanym zamachu na Adolfa Hitlera w lipcu 1944 r. w Wilczym Szańcu - tylko dlatego, że w czasach Senatu WMG miał zawodowe kontakty z jednym z późniejszych spiskowców, nadburmistrzem Lipska Carlem Friedrichem Goerdelerem - został aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym Stutthof. Po sześciu tygodniach zwolniony.
Wrócił do swego sopockiego domu, z którego został wyrzucony do małego pokoju po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną, w drugiej połowie 1945 r. został wysiedlony do Berlina.
Był żonaty, miał trzech synów.
Hugo Althoff zmarł w 1960 r.
źródło: Gedanopedia, internetowa encyklopedia Gdańska
