Przyszedł na świat w Essen (miasto w zachodniej części Niemiec, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia), gdzie ukończył szkołę powszechną. Jego rodzina przebywała tam na emigracji.
Józef Kaźmierczak (1903-1953)
źródło: Gedanopedia
Był pomocnikiem rębacza w kopalni węgla. Przerwał naukę w gimnazjum z powodu trudnych warunków materialnych.
W 1920 r. powrócił do kraju, pracując jako pomocnik ślusarski, a potem pracownik biurowy. Potem zdał maturę w gimnazjum w Gnieźnie.
W 1925 r. Józef Kaźmierczak rozpoczął studia na Wydziale Techniki Maszyn, Techniki Okrętowej i Elektrotechniki Technische Hochschule Danzig (dzisiejsza Politechnika Gdańska).
W latach 1928-1929 odbywał praktyki studenckie w Stoczni Schichaua w Gdańsku, potem za granicą: w Ateliers et Chantiersde la Loire w Nantes i w stoczni w Hawrze. Następnie pływał na statkach duńskich (Kopenhaga–Nowy Jork) oraz polskich (do Londynu i Hull).
W 1930 r. Józef Kaźmierczak uzyskał dyplom inżyniera budowy okrętów, specjalność maszyny okrętowe.
W latach 1930–1936 pracował w Stoczni Modlińskiej, opracowywał tam z zespołem konstrukcje statków rzecznych, trałowców dla Marynarki Wojennej (MW). Następnie, przez dwa lata był kierownikiem technicznym i szefem biura konstrukcyjnego w Warsztatach Portowych MW w Pińsku. Brał tam udział w opracowaniu konstrukcji 25 statków rzecznych i morskich łącznie z trałowcami dla Marynarki Wojennej. Ostatecznie, na podstawie projektów i rysunków wykonawczych Józefa Kaźmierczaka wybudowano sześć jednostek (nazywane monitorami) dla Flotylli Rzecznej w Pińsku.
Flotylla Rzeczna Marynarki Wojennej, którą współprojektował Józef Kaźmierczak, stacjonowała w okresie międzywojennym w Pińsku (dzisiejsza Białoruś). Okręty operowały na tzw. morzu pińskim - w dorzeczu Prypeci z głównymi rzekami: Prypeć, Pina, Strumień
Wikipedia/ Domena publiczna
W styczniu 1938 r. przeniósł się do Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni-Oksywiu, gdzie był kierownikiem biura konstrukcyjnego.
W początku września 1939 r. Józef Kaźmierczak został aresztowany przez Gestapo i wysiedlony z Gdyni razem z rodziną.
Podczas II wojny światowej przebywał w Krakowie. Od listopada 1939 do kwietnia 1940 r. był stróżem nocnym w elektrowni, później przez rok biuralistą. Na prośbę kierownictwa Stoczni Rzecznej w Puławach kierował nią przez dwa tygodnie w kwietniu 1941 r., następnie do stycznia 1945 r. był w Zarządzie Stoczni Rzecznych Generalnego Gubernatorstwa w Krakowie.
W marcu 1945 r. Józef Kaźmierczak dołączył do tworzącego się w Krakowie Oddziału Morskiej Grupy Operacyjnej, która dotarła do Gdańska na początku kwietnia.
Po rozwiązaniu Grupy od maja do czerwca 1945 r. referent ds. rzemiosła w Zarządzie Miejskim w Gdańsku, po czym zajął się tworzeniem Wydziału Budowy Okrętów PG. Formalnie etat zastępcy profesora Katedry Teorii Okrętu i Napędu Okrętowego objął 23 stycznia 1946 r.
Wykładał jednocześnie (1945–1949) teorię okrętu w Państwowym Liceum Budownictwa Okrętowego Conradinum w Gdańsku-Wrzeszczu. Był rzeczoznawcą Polskiego Rejestru Statków.
Wnętrze wieży okrętu rzecznego Flotylli Pińskiej. Ostre strzelanie w czasie ćwiczeń
Wikipedia/ Domena publiczna
W latach 1948-1950 Józef Kaźmierczak pełnił funkcję dyrektora Centralnego Biura Konstrukcji Okrętowych (CBKO) w Zjednoczeniu Stoczni Polskich. W tym okresie przez trzy miesiące stał na czele grupy, która w Holandii nadzorowała budowę holowników dla Polskiej Żeglugi na Odrze. Za czasów Józefa Kaźmierczaka, dzięki CBKO, polski przemysł uniezależnił się od zagranicznych dokumentacji konstrukcyjnych.
Ponadto, w ramach kierowanej przez niego Katedry Budowy Okrętów PG prowadził badania stateczności metodą doświadczalną (dla przedsiębiorstw żeglugowych), określając dla kilkudziesięciu statków dopuszczalną liczbę pasażerów oraz zakres pływania dla ich poszczególnych typów. Jego publikacje dotyczyły zasad kreślenia linii okrętowych, metod obliczania mocy, a także kształtu kadłuba w świetle dawnych i nowych badań.
W latach 1945–1948 napisał trzy skrypty dotyczące teorii okrętu.
W 1947 r. Józef Kaźmierczak zgłosił pracę doktorską na temat zwrotności statków rzecznych przy zastosowaniu urządzeń sterowych własnego projektu, do jej obrony jednak nie doszło z przyczyn zdrowotnych. Pośmiertnie wydano w 1954 r. jego podręcznik “Pływalność i stateczność okrętu”.
Zmarł nagle 9 lutego 1953 r., w wieku 49 lat, podczas sesji egzaminacyjnej na Politechnice Gdańskiej.
Pochowany z żoną (oboje mieli dwoje dzieci) na cmentarzu Srebrzysko.
źródło: Gedanopedia, internetowa encyklopedia Gdańska