15 lipca

W mistrzostwach wzięli udział wszyscy najlepsi zawodnicy z całego świata, zabrakło jedynie Węgra Zoltána Horvátha, ówczesnego mistrza świata w szabli. 

 

Mistrzostwa świata w szermierce były kolejną edycją zawodów rozgrywanych od 1921 r. W Polsce odbywały się po raz drugi, pierwszy raz goszczono je jeszcze przed wojną, w 1934 r. w Warszawie.  

 

Organizację MŚ przyznano Gdańskowi podczas Kongresu Międzynarodowej Federacji Szermierczej (FIE) w Madrycie w maju 1962 r. 

 

Powołano krajowy oraz lokalny Komitet Organizacyjny. 

 

W pierwszej kolejności wytypowano bazę zakwaterowań: dla oficjeli w hotelach Monopol i Jantar w Gdańsku oraz w Grand Hotelu w Sopocie, dla zawodników w Międzynarodowym Domu Studenta przy ul. Dębowej oraz Studium Nauczycielskim Wychowania Fizycznego (SNWF, dzisiejsza Akademia Wychowania Fizycznego i Sportu) w Oliwie. 

 

Jako miejsce eliminacji do ćwierćfinałów wybrano cztery sale sportowe w SNWF. Razem przygotowano 12 plansz. 

 

Do półfinałów wytypowano halę Akademickiego Ośrodka Sportowego (AOS) Politechniki Gdańskiej przy al. Zwycięstwa. Obiekt ten w czerwcu 1963 r. wyremontowano przy pomocy wojska, m.in. otynkowano budynek, zlikwidowano baraki w sąsiedztwie i utworzono zieleniec. Tu funkcjonowało także biuro prasowe. 

 

Na czas trwania MŚ parter Powszechnego Domu Towarowego „Neptun” we Wrzeszczu zamieniono w punkt informacji turystycznej.

 

W listopadzie 1962 r. ustalono, że rozpoczęcie Mistrzostw Świata nastąpi na Długim Targu i zostanie połączone z otwarciem obchodów Dni Gdańska. 

 

Biuro recepcyjne umieszczono w siedzibie Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki przy al. Zwycięstwa, gdzie uruchomiono główny kantor wymiany walut. W miejscach zakwaterowań zagranicznych zawodników funkcjonowały kantory wymiany waluty adekwatnej dla kraju pochodzenia sportowców. 

 

Fundusz na nagrody dla zawodników pozyskiwano ze składek pieniężnych gdańskich przedsiębiorstw. Na przykład, Gdańskie Zakłady Pasmanteryjne wyprodukowały 500 metrów biało-czerwonych wstążek, potrzebnych do zawieszania medali. W lokalnej prasie krytykowano jednocześnie największe przedsiębiorstwa i firmy uchylające się od takich wpłat m.in. stocznie, porty, oraz Polskie Linie Oceaniczne. Pomocą służyło natomiast Wojsko Polskie i Marynarka Wojenna, które zapewniły ok. 40 proc. potrzebnych autokarów i mikrobusów.

 

W ramach akcji promocyjnej przygotowano odpowiedni plakat (w nakładzie do 4 tysięcy egzemplarzy), a także folder o Gdańsku w języku francuskim (urzędowy język FIE), program mistrzostw z zarysem dziejów szermierki światowej i polskiej oraz z zasadami regulaminowymi. 

 

Poczta Polska wypuściła natomiast okolicznościową serię znaczków (w nakładzie od 1,9 miliona do 4 mln sztuk). Cztery pokazywały historię szermierki, piąty przedstawiał walczących szermierzy na tle  Żurawia. Na szóstym (tylko w nakładzie 774 tysięcy egzemplarzy) znalazł się herb Gdańska oraz napis: „XXVIII Mistrzostwa Świata / Gdańsk 15–28 VII 1963”. 

 

Gdańskie Zakłady Przemysłu Zapałczanego wydrukowały specjalną etykietę na pudełka od zapałek (z wizerunkiem dwóch walczących florecistów), dostępną jedynie w Gdańsku i tylko w czasie mistrzostw. 

 

Z chwilą otwarcia MŚ wzdłuż ul. Rajskiej zamontowano tablice informujące o rozwoju polskiej gospodarki morskiej, a wzdłuż ul. Wały Jagiellońskie ustawiono tablice przedstawiające sukcesy gdańskiego budownictwa (odbudowy i nowego budownictwa).

 

Kadra Polski przygotowywała się do mistrzostw w Ośrodku Przygotowań Olimpijskich w Bydgoszczy. W skład reprezentacji wchodziło 17 osób: sześć zawodniczek i jedenastu zawodników, walczących we florecie i szpadzie. 

 

W MŚ w Gdańsku wzięło udział 9 polskich sędziów. 

 

Do udziału w MŚ zgłoszono reprezentacje 28 państw: RPA, NRD, RFN, Austria, Belgia, Bułgaria, Dania, USA, Finlandia, Francja, Wielka Brytania, Włochy, Węgry, Japonia, Luksemburg, Malaje, Norwegia, Rumunia, Szwecja, Szwajcaria, Tunezja, ZSRR, Jugosławia, Australia, Holandia, Wenezuela, Turcja i Polska. 

 

Ogółem, drużynowo zgłoszono w szpadzie 18 drużyn (101 zawodników, do startu przystąpiło jednak nieco mniej), we florecie kobiet – 15 drużyn (94 zawodniczki), we florecie mężczyzn – 17 zespołów (90 zawodników), w szabli – 11 drużyn (77 zawodników). 

 

Za obsługę prasową odpowiadało 32 polskich dziennikarzy i 18 zagranicznych, sześciu fotografów polskich i czterech zagranicznych. 

 

Sprawozdania radiowe nadawano w Polsce, na Węgrzech i w RFN. Mistrzostwa pokazywano w telewizji polskiej, czechosłowackiej, węgierskiej, radzieckiej i wschodnioniemieckiej. 

 

Zawody rozpoczęto uroczyście z udziałem sportowców na Placu Zebrań Ludowych, skąd przemaszerowano na Długi Targ, gdzie zaczęły bić dzwony z Ratusza Głównego Miasta oraz odegrano hymn państwowy. Podczas przemarszu nad kolumną krążył samolot ciągnący wielki napis „Gdańsk wita szermierzy”. Otwarcie MŚ zakończyły występy artystyczne przy Zielonej Bramie i pokaz sztucznych ogni. 

 

Pierwsze walki na planszach rozpoczęły się 17 lipca. W dniu przerwy, święta 22 lipca (utworzonego przez władze PRL dla uczczenia ogłoszenia Manifestu PKWN), uczestnicy MŚ zwiedzali zamek w Malborku, a oficjele na zaproszenie przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej Włodzimierza Reczka odbyli rejs statkiem „Mazowsze” po Zatoce Gdańskiej.

 

Mistrzostwa zakończyły się 28 lipca 1963 r. 

 

Ceremonia zamknięcia zawodów odbyła się na molo w Sopocie, towarzyszył jej festyn oraz pokaz sztucznych ogni. 

 

Puchar Narodów ufundowany przez księcia Monako dla drużyny, która zdobyła najwięcej złotych medali, przypadł ekipie ZSRR. Zawodnicy tego kraju sięgnęli po trzy krążki z najcenniejszego kruszcu. Oprócz tego, zdobyli po jednym srebrnym i brązowym medalu.  

 

Polska reprezentacja zdobyła łącznie 6 medali (2 złote, 3 srebrne i 1 brązowy), co dało jej drugie miejsce w klasyfikacji medalowej.  Na trzecim miejscu były Węgry (1 złoty, 2 srebrne, 3 brązowe), czwartym Francja (1 złoty, 2 srebrne, 1 brązowy), Austria (1 złoty), piątym Włochy (2 brązowe).