14 września

Był synem kolejarza. Od 1920 r. mieszkał z rodzicami w Siedlcach, gdzie ukończył szkołę powszechną i był absolwentem Państwowej Szkoły Rzemieślniczo–Przemysłowej im. Stanisława Staszica. 

 

W 1933 r. złożył egzamin na czeladnika przemysłu ślusarskiego. 

 

W latach 1936-1938 odbył służbę wojskową w 3 Kompani Szkolnej Kadry Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej w Pińsku. W kwietniu 1938 r. ukończył pięciomiesięczny kurs podoficerski w klasie motorzystów.

 

Od maja 1939 r. Wacław Nikoniuk pracował jako monter mechanik w Państwowych Zakładach Lotniczych Wytwórni Silników nr 1 na warszawskim Okęciu. Po zbombardowaniu fabryki jako ochotnik zgłosił się w macierzystej jednostce wojskowej w Pińsku. Został oddelegowany do oddziału ochrony mostów na Kanale Królewskim w Janowie Poleskim. 

 

Po zakończeniu kampanii wrześniowej został zatrzymany w Siedlcach i wywieziony do pracy do Zakładów Lotniczych „Junkers” w Lipsku. W czasie nalotów bombowych na tę fabrykę w styczniu 1941 r. stracił kciuk u lewej ręki. Kilka tygodni później uciekł z fabryki i powrócił do Siedlec.

 

Po zakończeniu wojny, na podstawie zaświadczenia przesiedleńczego wystawionego przez Państwowy Urząd Repatriacyjny, Wacław Nikoniuk w lipcu 1945 r. z żoną zamieszkał w Gdańsku. Tu w 1946 i 1955 r. przyszły na świat jego dwie córki.  

 

Początkowo pracował w Zjednoczeniu Stoczni Polskich, w Stocznia nr 3 (późniejsza Stocznia Północna), a następnie w przedsiębiorstwach budowlanych (w tym Pracowni Konserwacji Zabytków) jako blacharz–spawacz oraz monter instalacji cieplnych, urządzeń gazowych i wentylacyjnych. 

 

W latach 1949–1979 Wacław Nikoniuk brał udział m.in. przy odbudowie Ratusza Głównego Miasta i kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. 

 

Uczestniczył także w odrestaurowaniu kompleksów zabytkowych Torunia i Bydgoszczy.

 

Wacław Nikoniuk zmarł 15 stycznia 1989 r. w Gdańsku, w wieku 73 lat. Został pochowany na Cmentarzu Łostowickim.