autor: Paulina Danecka / reżyseria: Waldemar Raźniak / tekst przeczyta Katarzyna Warnke z TR Warszawa / komentarz naukowy: prof. UG dr hab. Ewa Nawrocka
„Tekst Pauliny Daneckiej to intymny dziennik złożony ze wspomnień i listów amerykańskiej poetki. Jest to spowiedź kobiety-artystki, która próbuje poradzić sobie z rolami społecznymi matki, córki i żony. W toku emocjonalnej narracji Sylvia uświadamia sobie, że była dotąd zawsze towarzyszką czyjegoś życia, próbuje zatem zdefiniować siebie samą - klasyfikując potrzeby, dystansując się do wszystkich i wszystkiego, na nowo ustanawiając podstawowe pojęcia i ich znaczenia. "Sylvia" jest zapisem procesu emancypowania się świadomej i samodzielnej kobiety w patriarchalnej rzeczywistości powojennych Stanów, gdzie granice wolności i prawa kobiet określane były w kontekście jej obowiązków rodzinnych. Jednocześnie mówi o skomplikowanej, transgresywnej osobowości poetki poszukującej zarówno inspiracji i nowych przeżyć, jak i stabilizacji oraz dobrego pomysłu na życie."
(Waldemar Raźniak)
„Dzięki tobie, mamo, pamiętam, że mężczyźni są śmiertelni, że od nas odchodzą, że trzeba kuć żelazo, póki gorące. Łapać ostatnią szansę na szczęście, a jeśli nie na szczęście, to chociaż na rodzinę. Moje przeznaczenie to dzieci i łóżko, i błyskotliwi znajomi, i wspaniały, intelektualnie stymulujący dom, w którym geniusze piją dżin w kuchni po wspaniałym, przygotowanym przeze mnie obiedzie, i czytają swoje własne powieści i rozmawiają o sytuacji na giełdzie i mistycyzmie naukowym – oto do czego zostałam stworzona, co mam stworzyć mężczyźnie – mam dać mu ocean miłości i wiary, w którym mógłby pływać każdego dnia, mam dać mu dzieci, całą masę, obolała i dumna.”
O artystach:
Waldemar Raźniak – reżyser, aktor, wykładowca na Wydziale Aktorskim warszawskiej Akademii Teatralnej (gdzie w 2011 roku ukończył Wydział Reżyserii), oraz na Wydziale Teatru Tańca PWST Kraków (Wydział Zamiejscowy w Bytomiu); ukończył również aktorstwo dramatyczne w PWST w Krakowie (2006), zarządzanie kulturą na Uniwersytecie Jagiellońskim (2006) oraz kurs „Singing in the Theatre” w Conservatoire for Music & Theatre w Guildford (Wielka Brytania); odbył staż reżyserski w Rosyjskiej Akademii Sztuki Teatralnej GITIS w Moskwie oraz staż w ramach stypendium humanistycznego Univesidad Nacional Autonoma de Mexico. Zadebiutował spektaklem "Wassa Żeleznowa" w Och-Teatrze (w rolach głównych Krystyna Janda, Jerzy Trela, 2010); wyreżyserował: "Scenę na wypadek deszczu" O. Cottona (Teatr Powszechny w Łodzi, 2013), "Wieczór Kuglarzy" I. Bergmana (Teatr Collegium Nobilium w Warszawie, 2012), "Morfinę" wg Jeleny i Michaiła Bułhakow (Teatr Muzyczny Roma w Warszawie, 2011), "Czyż nie dobija się koni?" wg McCoy'a (WTT w Bytomiu, 2011), "Scenariusz dla Trzech Aktorów" (Teatr Miejski w Gdyni, 2010), "Idiotę” wg Dostojewskiego w teatrze Collegium Nobilium (dyplom pod opieką Andrzeja Strzeleckiego, 2009); operę elektroniczną „Solaris” na podstawie powieści Lema (Festiwal Teatralny Malta w Poznaniu — wyróżnienie, 2008), etiudę „Hamlet” (Festiwal Szekspirowski w Gdańsku, 2008). W 2005 r. napisał libretto i wyreżyserował musical „Wampir” (PWST i Akademia Muzyczna w Krakowie). Grał m.in. w przedstawieniach PWST Kraków: „Zielona gęś” w reż. Marty Stebnickiej, „Wieczór Trzech Króli” w reż. Jerzego Stuhra, „Wizja Mozarta” w reż. Romana Gancarczyka, jak również w „Ryszardzie III” w reż. J. Stuhra w Teatrze Ludowym w Krakowie. Wystąpił w cyklu „Niekabaretów” Macieja Nowaka w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku oraz w filmach „Mniejsze zło” Janusza Morgensterna, „Mała Moskwa” i "80 milionów" Waldemara Krzystka.
Katarzyna Warnke – absolwentka Wydziału Aktorskiego PWST w Krakowie. Od 2002 w zespole Starego Teatru w Krakowie, gdzie zagrała m.in. w spektaklach: Damy i Huzary (2001) i Szkoła żon Moliera (2003) w reż. Kazimierza Kutza; Wyzwolenie (2004) i Tartuffe (2006) w reż. Mikołaja Grabowskiego, Makbet w reż. Andrzeja Wajdy (2004), Wielki człowiek do małych interesów w reż. Michała Borczucha (2005), Trzy stygmaty Palmera Eldritcha w reż. Jana Klaty (2006), Factory 2 w reżyserii Krystiana Lupy (2008). Od roku 2007 w zespole TR Warszawa. W Teatrze Telewizji zagrała w spektaklach Fryzjer (2004) i Komu wierzycie (2007) w reż. Macieja Pieprzycy. W 2008 roku zadebiutowała w roli dramaturga w Opętanych Witolda Gombrowicza w reżyserii Krzysztofa Garbaczewskiego w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu. Role w TR Warszawa: Uroczystość, 2001, reż. H7 (Grzegorz Jarzyna) (w obsadzie od 2009), Lew w zimie, 2007, reż. Grzegorz Jarzyna (koprodukcja TR Warszawa z wiedeńskim Burgtheater), T.E.O.R.E.M.A.T., 2009, reż. Grzegorz Jarzyna, Portret Doriana Graya, 2009, reż. Michał Borczuch, Między nami dobrze jest, 2009, reż. Grzegorz Jarzyna, Solaris. Raport, 2009, reż. Natalia Korczakowska, Nosferatu, 2011, reż. Grzegorz Jarzyna.
prof. UG dr hab. Ewa Nawrocka – kierownik Zakładu Teorii Literatury Instytutu Filologii Polskiej UG (kadencja 2005 - 2008); wiceprezes Polskiego Towarzystwa Szekspirowskiego; członek Zarządu Fundacji im. Stanisławy Fleszarowej-Muskat; członek Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej (kadencja 2004-2007). Urodzona w Stanisławowie 26 czerwca 1942 roku. Repatriowana z rodzicami, mieszka w Gdańsku od sierpnia 1945 roku. Absolwentka „Jedynki” − I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Gdańsku. Studia: filologia polska w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku (1960-1965). Od tegoż roku pracownik naukowo-dydaktyczny tejże WSP (1965-1970), a od roku 1970 na Uniwersytecie Gdańskim w Instytucie Filologii Polskiej. Doktorat pod kierunkiem prof. Marii Janion „Idee i obrazy mistycznej twórczości Juliusza Słowackiego” (1974). Habilitacja: „Osoba w podróży. Podróże Marii Dąbrowskiej” (2004). Zainteresowania: 1) historia literatury − romantyzm polski, jego związki z kulturą europejską; literatura Wybrzeża Gdańskiego; Szekspir i szekspirologia; 2) teatrologia − sceniczny kształt dramatu polskiego od Mikołaja Reja w teatrze Kazimierza Dejmka po „Hamleta” w teatrze Jana Klaty; 3) krytyka literacka i teatralna. Tematyka badawcza: dramat i epistolografia romantyczna; recepcja Mickiewicza w dwudziestoleciu międzywojennym i współcześnie; literatura, a szczególnie dramat i teatr na Wybrzeżu Gdańskim; literatura współczesna wobec tradycji; podróże pisarzy; dziennik i pamiętnik mówiony jako formy literatury autobiograficznej. Ważniejsze publikacje: „Dramaty mistyczne Juliusza Słowackiego”, w: „Dramat i teatr romantyczny” I Wrocław 1992; „Szekspir Słowackiego”, w: „Od Shakespeare’a do Szekspira”, Gdańsk 1993; „O czym kłamią i dlaczego historycyliteratury? [o koncepcji historii literatury Jarosława Marka Rymkiewicza]”, w: „Kłamstwo w literaturze”, Kielce 1996; „Nie poddam się!” [polska prapremiera Nosorożca E. Ionesco], w: „Pół wieku Teatru „Wybrzeże”. Przedstawienia”, Gdańsk 1998; „List to nie słowo”. O listach Słowackiego do matki, w: „Sztuka pisania. O liście polskim w wieku XIX”, Białystok 2000; „Buchalteria i duchowość (Słowacki i pieniądze)”, w: „Pieniądz w literaturze i kulturze”, Gdańsk 2000; „Juliusz Słowacki od aniołów”, w: „Mickiewicz−Słowacki−Krasiński. Romantyczne uwarunkowania i współczesne konteksty”, Łowicz 2001; „Nawłoć W Ałma Acie”, w: W „antykwariacie anielskich ekstrawagancji”. O twórczości Aleksandra Wata, Lublin 2002; „Cóż to za nowy wiatr…?” Literatura pomorska w latach 1989-2000, w: „LiteraturaWybrzeża po roku 1980”, Pelplin 2004; „Polski Hamlet nad Bałtykiem”, w: „Gry w Szekspira. Współczesna recepcja Szekspira w krajach nadbałtyckich”, Gdańsk 2004 (książka dwujęzyczna polsko-angielska). Współredakcja [z Martą Gibińską i Jackiem Fabiszakiem) „Czytanie Szekspira” [interpretacje wszystkich dramatów Szekspira piórami autorów polskich wykonane], Gdańsk 2004.
