PORTAL MIASTA GDAŃSKA
PL | EN | DE
Argentyna moja miłość. W Operze Bałtyckiej - poruszająca wyprawa w głąb emocji słynnego choreografa  
Argentyna moja miłość. W Operze Bałtyckiej - poruszająca wyprawa w głąb emocji słynnego choreografa  
Dyrektor Romuald Wicza-Pokojski na zakończenie tegorocznego sezonu artystycznego zaproponował widzom Opery Bałtyckiej premierę baletową - "Wieczór latynoamerykański", który okazał się sentymentalną, estetyczną i historyczną podróżą do Argentyny. Za składającym się z trzech odrębnych części spektaklem, stoi znakomity choreograf Mauricio Wainrot.
Spektakl Anna Frank . W roli tytułowej perfekcyjna Maria Kielan
Spektakl "Anna Frank". W roli tytułowej perfekcyjna Maria Kielan
Grzegorz Mehring/gdansk.pl

Sobotnia (22 czerwca 2019) premiera baletowa w Operze Bałtyckiej składała się z trzech, zróżnicowanych pod względem temperamentu i tematyki spektakli, które połączyło nazwisko choreografa. W ten sposób Mauricio Wainrot, wybitny argentyński artysta o polsko-żydowskich korzeniach, jak wytrawny dyplomata, którym zresztą w ostatnich latach swojej kariery został, postanowił przeprowadzić nas przez labirynt tanecznego i muzycznego krajobrazu swojej ojczyzny. Bardzo malowniczego zresztą.

 

Namiętne tango i ogniste malambo

Pierwsze skojarzenia z Argentyną wszyscy mamy zapewne podobne - to oczywiście tango. I rzeczywiście pierwszą choreografią okazała się kompozycja “The Four Seasons of Buenos Aires”, do muzyki mistrza gatunku Astora Piazzolli. Choreografia Wainrota w perfekcyjny sposób zilustrowała balansujący pomiędzy jazzem a muzyką poważną, charakterystyczny styl Piazzolli. Układy taneczne oparte o elementy baletu klasycznego były również łagodną, pełną gracji interpretacją pełnego żaru i namiętności tańca, oryginalnie wywodzącego się przecież z podejrzanych tawern i nocnych klubów Buenos Aires.

Stonowany klimat “Czterech pór roku” uzupełniała kolorystyka strojów tancerzy utrzymana w neutralnej szarości i ascetyczna scenografia pozbawiona dekoracji i rekwizytów (obie Carlosa Gallardo), a obecność świetnych instrumentalistów skrzypka Tomasza Kulisiewicza i wiolonczelistki Zofii Elwart na scenie tylko podkreślała elegancki charakter stylizacji. 

 

Tango Piazzolli tańczą Beata Giza-Palutkiewicz, Ruaidhri Maguire, Gento Yoshimoto, i Ewelina Adamczyk
Tango Piazzolli tańczą Beata Giza-Palutkiewicz, Ruaidhri Maguire, Gento Yoshimoto, i Ewelina Adamczyk
Krzysztof Mystkowski/KFP

 

Gdańscy tancerze wykonali swoje partie poprawnie, ale dość mechanicznie, jakby zbierali siły na dalszą część wieczoru. Z trzech solowych par szczególną uwagę przykuwała jedynie Beata Giza-Palutkiewicz, której niewiarygodnie płynne gesty harmonizowały z melancholijną atmosferą tanga nuova. W pamięci pozostaje też imponująca finałowa scena - ustawienie tancerzy na scenie przypominało precyzyjną, misterną konstrukcję architektoniczną. 

Wainrot skontrastował tę część z żywiołową materią baletu “Estancia op. 8”, jednego z najwybitniejszych kompozytorów argentyńskich Alberto Ginastery. Należąca już do klasyki argentyńskiej sztuki tanecznej, skomponowana w 1941 roku “Estancia” była wyznaniem miłości Ginastery do tradycji i folkloru swoeje ojczyzny. Słychać w niej wyraźne żar, ekspresję, namiętność, tematy zaczerpnięte z muzyki ludowej, tradycji argentyńskich gauchos, które Ginastera transponował do nowoczesnych muzycznych form.  

Ta część przyniosła nam ożywienie, kolorowe stroje i uśmiechy na twarzach tancerzy, większe ich skupienie oraz ciekawe, dobrze wykonane solo Roberta Tallarigo i duet Sayaki Haruny i Bartosza Kondrackiego. Tancerka wyraźnie czuła się lepiej w tej kombinacji obsadowej. 

Rytmy tanga i malambo były jednak tylko swoistym wprowadzeniem do części trzeciej wieczoru - baletu “Anna Frank” i muzyki Béli Bartóka.

 

Daniel Morrison, w roli ojca Anny Frank
Daniel Morrison, w roli ojca Anny Frank
Krzysztof Mystkowski/KFP

 

Anna Frank - oskarża totalitaryzm

Tematyka tego spektaklu mogła być zaskoczeniem dla widzów teatru, gdy zestawić ją z formą poprzednich części, ponieważ “Anna Frank” opowiada o potwornościach wojny. Tytułową bohaterką tej historii, opartej na faktach, jest 14-letnia Żydówką, która ukrywała się wraz rodziną w pewnym domu w Amsterdamie. Kiedy po dwóch latach hitlerowcy odkryli ich kryjówkę, wszyscy trafili do obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau. Anna nie doczekała wyzwolenia, zmarła w obozie na tyfus. Z całej rodziny przeżył tylko ojciec Otto Frank, który powróciwszy po wojnie do Amsterdamu, w dawnej kryjówce odkrył porzucony pamiętnik córki. Jak się okazało, dziewczynka notując codziennie, zachowała w nim ułamek życia ośmioosobowej grupy ludzi skazanych tylko na siebie. Pisała o strachu, konfliktach, siostrzanej relacji, pragnieniu miłości i nadziei, a jej pamiętnik opublikowany po wojnie, stał się oskar­żeniem nie tylko hitlerowskiej Rzeszy, ale wszelkich totalitaryzmów.

 

Agnieszka Wojciechowska w roli Gestapowca ostrymi, zamaszystymi ruchami wykreowała wyrazistą i przerażającą postać
Agnieszka Wojciechowska w roli Gestapowca ostrymi, zamaszystymi ruchami wykreowała wyrazistą i przerażającą postać
Grzegorz Mehring/gdansk.pl

 

Środki, którymi zdecydował się operować Wainrot, aby opowiedzieć nam o losie nastolatki są niezwykle wyraziste. Przemawia do nas przede wszystkim poruszająca muzyka Béli Bartóka. Orkiestra OB, pod batutą maestro José Marii Florência, znakomicie radzi sobie z formalnymi wyzwaniami tego utworu.  

Choreograf zaś nie estetyzuje i nie sublimuje, proponuje w większości dosłowne, ilustracyjne sceny. Zamiast klasycznego tańca, decyduje się na ruch uproszczony, zbliżony często do pantomimy, uznając zapewne, że siła relacji Anny jest tak duża, że forma spektaklu nie może przesłaniać głównej myśli. Nie unika nawet drastycznych momentów, takich jak pojawiający się jakby za ścianą, a realnie w innej perspektywie, fragment o odartych z intymności, mordowanych, umierających w obozie ludziach. 

W wykreowaniu takiego obrazu pomaga mu realistyczna scenografia i kostiumy, ściśle odwzorowujące ubrania z epoki, autorstwa Gallardo. 

 

Beata Giza-Palutkiewicz - jej kreacje tego wieczoru chwytały za serce
Beata Giza-Palutkiewicz - jej kreacje tego wieczoru chwytały za serce
Grzegorz Mehring/gdansk.pl

 

Tancerze Opery Bałtyckiej wcielają się swoje postaci z zaangażowaniem - wzruszają i poruszają, są przekonujący i aktorsko, i tanecznie, choć nie wykreowali wybijających się ról. To raczej doskonała praca zespołowa. Maria Kielan w roli Anny wypada bez zastrzeżeń, ale w pamięci pozostają dwie kreacje - niewielka, drugoplanowa rola Beaty Gizy jako Więźniarki oraz diaboliczna wręcz Agnieszka Wojciechowska w roli Gestapowca. Pierwsza, świetna również aktorsko - chwyta za serce, druga ostra, wyrazista - przeraża. 

Ta opowieść ma hipnotyzującą moc. Jak rzadko kiedy w operze, ten wieczór przynosi nie tylko estetyczne wzruszenia, ale również materiał do przemyśleń i poważnej rozmowy. Lekcję empatii i moment zadumy. Polecam z przekonaniem.   

             

Anna Umięckawww.gdansk.planna.umiecka@gdansk.pl
Anna Umięcka - najnowsze
Anna Umięckawww.gdansk.planna.umiecka@gdansk.pl
Anna Umięcka - najnowsze