Nie żyje red. Janina Wieczerska, autorka popularnych felietonów w "Dzienniku Bałtyckim"

 

Najbliższa rodzina - syn Piotr i córka Agnieszka - poinformowali, że ich mama Janina Wieczerska-Zabłocka zmarła 26 marca. 

 

Janina Wieczerska-Zabłocka urodziła się 15 września 1931 r. w Zakopanem. Jej rodzina pochodziła z Koźmina Wielkopolskiego, w którym spędziła okres okupacji. Jest honorową obywatelką tego miasta. Była córką przemysłowca Zenona Wieczerskiego i polonistki Teodozji, z domu Kaźmierczak. Po zakończeniu II wojny światowej Janina Wieczerska uczyła się w Miejskim Gimnazjum Koedukacyjnym w Koźminie (zdała tam małą maturę), następnie w II Liceum Ogólnokształcącym we Wrocławiu.

W latach 1950–1955 studiowała polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim. Debiutowała w 1954 r. recenzją książki Mieczysława Jastruna "Poeta i dworzanin" („Gazeta Robotnicza”). Od 1954 r. pracowała w Wydawnictwie Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, w redakcji literaturoznawstwa; w latach 1969-1970 była tam kierowniczką redakcji literatury współczesnej. W okresie 1969–1976 pełniła funkcję sekretarza i zastępcy redaktora naczelnego miesięcznika „Odra”.

 

Od 1973 do 1976 r. była wiceprezesem wrocławskiego oddziału Związku Literatów Polskich. W latach 1961–1981 należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1971 do 1976 r. zasiadała w Komisji Kultury Komitetu Wojewódzkiego PZPR i była radną Dzielnicowej Rady Narodowej Wrocław-Stare Miasto.

W Gdańsku Janina Wieczerska zamieszkała w 1976 r. po podjęciu przez męża (filolog klasyczny prof. Stefan Zabłocki - oboje doczekali się dwójki dzieci) pracy na Uniwersytecie Gdańskim.

 

Do 1981 r. była kierownikiem działu kulturalnego, publicystką i felietonistkę w wydawanym w Gdańsku, ogólnopolskim tygodniku „Czas”. Po rozwiązaniu czasopisma, w 1982 r. przeszła na wcześniejszą emeryturę. W latach 1982–1990 była wykładowcą (w niepełnym wymiarze godzin) literatury powszechnej na UG.

 

Należała do kręgu literatów skupionych wokół kościoła św. Mikołaja w Gdańsku.

 

Od 1989 do 2016 pisała felietony w „Dzienniku Bałtyckim”, w tym "Pomysły humanisty" do 2007 r. i do 2002 r. codzienny felieton "Pisane po Wiadomościach", stanowiący komentarz do programu TVP.

 

W okresie 1991–1992 współpracowała także z „Gazetą Gdańską”. Publikowała ponadto przegląd wydarzeń krajowych "O czym szumiały media" w „Magazynie Solidarność”.

Janina Wieczerska-Zabłocka debiutowała powieścią dla młodzieży "Zawsze jest jakieś jutro" (1965, siedem wydań). Jest autorką m.in. sagi rodzinnej "Pusty wieczór" (1972), "Nie ma sprawy" (1977), "Lekcja dzielenia" (1977), "Firma zamiast" (1978), "Dzieci z blokowiska" (1993), powieści fantasy "Korzeniacy czyli Jesień wsamrazków" (1986), wspomnień "Moja babcia, Niemcy i wojna" (2006) oraz słuchowisk radiowych o tematyce fantastyczno-moralitetowej.

 

Jej książka "Nie ma sprawy" doczekała się ekranizacji w 1980 r. w reżyserii Ewy i Czesława Petelskich pt. "Na własną prośbę".

 

Od 1968 r. do rozwiązania w 1983 r. członkini Związku Literatów Polskich, w latach 1974–1976 wiceprezeska oddziału we Wrocławiu. W 1989 członkini założycielka Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, w latach 1990–1993 prezeska oddziału gdańskiego.

Wielokrotnie odznaczona i wyróżniona. W 2001 r. otrzymała nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska za całokształt twórczości, a w 2002 r. uhonorowana Medalem Księcia Mściwoja II. W 2019 r. - z okazji jubileuszu 30-lecia Stowarzyszenia Pisarzy Polskich - dostała po raz drugi Nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury.