Obudził lwa w swoim sercu
Mjr Władysław Dąbrowski uczestniczył w walkach pod Capracottą, Genuą, w bitwach o Ankonę, Bolonię i Monte Cassino.
Prezydent Karol Nawrocki w swoim wystąpieniu na Monte Cassino nawiązał do tego wydarzenia:
– To nie jest odległa historia – to historia o nas, o ludziach, którzy są obok nas, jak major Dąbrowski, który przed chwilą został odznaczony jednym z najwyższych odznaczeń państwowych, to jego historia.
To on obudził lwa w swoim sercu jak chciał generał Anders i był gotowy walczyć o wolność Włoch, Europy i o wolność Polski. To historia człowieka, który jest tuż obok nas
- mówił prezydent.
„Dziękujemy, Komandorze”. Gdańsk pożegnał Romana Rakowskiego
Klasztor na Monte Cassino był kluczowym punktem frontu na tzw. linii Gustawa, którą Niemcy zagrodzili aliantom drogę do Rzymu. Od stycznia do maja 1944 r. toczyła się tam bitwa, zwana także bitwą o Rzym.
Po kilkukrotnych próbach zdobycia klasztoru, to 2. Korpus Polski pod dowództwem gen. Władysława Andersa zawiesił nad zdobytym klasztorem biało–czerwoną flagę. W bitwie o Monte Cassino zginęło 923 polskich żołnierzy, 2931 zostało rannych, a 345 uznano za zaginionych.
Bogaty życiorys żołnierza
Władysław Dąbrowski urodził się 6 października 1924 roku w Warszawie. Tego samego roku rodzina przeniosła się do Nowogródka, gdzie ojciec (były legionista) otrzymał posadę rusznikarza w policji. Spokojne życie rodzinne 17 września 1939 roku przerwała agresja sowiecka na Polskę. Nowogródek został zajęty przez Rosjan. Ojciec był internowany na Litwie.
Wraz z matką i bratem 13 kwietnia 1940 roku Władysław Dąbrowski został deportowany do kołchozu im. Kirowa koło Noworosyjska w Kazachstanie. Tam ukończył kurs traktorzysty i przez pewien czas pracował w tym zawodzie.
Po agresji niemieckiej na ZSRR i podpisaniu porozumienia Sikorski-Majski Władysław Dąbrowski wstąpił do tworzącej się Armii gen. Władysława Andersa. Pierwotny przydział do wojsk pancernych zamieniono mu wkrótce na skierowanie do batalionu „S”, czyli do elitarnego oddziału o doskonałych walorach bojowych, który z czasem stał się podstawą do reaktywowania 15. Pułku Ułanów Poznańskich.
Wraz z Armią Andersa przeszedł cały proces szkoleń i szlak bojowy, zajmując się rozpoznaniem i prowadzeniem wozów pancernych.
Po zakończeniu wojny 24 lutego 1947 r. powrócił do Polski i zamieszkał na stałe w Gdańsku.
biogram majora na podstawie informacji Muzeum II Wojny Światowej
