Urodził się 25 sierpnia 1888 r. we wsi Głubczyn (Wielkopolska), gdzie skończył szkołę powszechną.
Syn nauczyciela Ignacego Cymanowskiego i Balbiny z domu Gdaniec. Jeden z jego braci Joseph (ur. 7 1884), będąc w 1942 r. radcą policyjnym w Gladbeck (Nadrenia Północna-Westfalia) zmienił nazwisko na Boetcher.
W latach 1901–1910 uczeń gimnazjum w Chojnicach.
Później wstąpił do seminarium duchownego w Pelplinie, gdzie w 1914 r. przyjął święcenia kapłańskie.
Zaczął od funkcji wikarego w Czersku (1914–1915). W Gdańsku służył w kościele św. Brygidy (1916), kościele św. Jadwigi Śląskiej (1921–1925) i kościele św. Józefa (1925–1928).
W listopadzie 1939 r. ks. Jan Cymanowski został proboszczem kościoła św. Franciszka w Gdańsku-Emaus. Wychowany w polskiej rodzinie i życzliwy wobec współrodaków związany był jednak z kulturą niemiecką, miał naleciałości języka niemieckiego w mowie, co po II wojnie światowej zarzuciły mu władze administracyjne i czasowo wydaliły z Gdańska.
Od 1946 r. był kapłanem u sióstr szarytek w Żurawiej Kępie koło Świecia nad Wisłą, a następnie administratorem parafii Kleszczewo i Krąg koło Tucholi.
W 1948 r. został administratorem kościoła Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Gdańsku-Brętowie, jednocześnie radcą gdańskiej Kurii Biskupiej.
Od grudnia 1949 r. do śmierci ponownie kierował kościołem św. Franciszka. Ukończył odbudowę tej świątyni ze zniszczeń wojennych.
Po pozbawieniu przez władze państwowe ks. Andrzeja Wronki funkcji administratora diecezji gdańskiej wybrany w styczniu 1951 r. przez radę administracyjną diecezji infułatem i wikariuszem kapitulnym pełniącym obowiązki ordynariusza.
Ks. Jan Cymanowski posiadał wtedy część uprawnień przysługujących biskupowi. Zarządzał diecezją gdańską do 7 grudnia 1956 r., zastąpiony na fali odwilży popaździernikowej przez nominata papieskiego, bp. Edmunda Nowickiego. Wrócił wówczas do funkcji proboszcza parafii św. Franciszka.
Jako administrator diecezji gdańskiej przeprowadził Kościół gdański przez trudny okres dominacji stalinizmu w Polsce, kontynuując odbudowę gdańskich kościołów ze zniszczeń wojennych.
Ks. Jan Cymanowski chronił kapłanów przed represjami władz. Niechętnie odnosił się do tzw. księży patriotów (współpracujących z PRL-owską władzą), nie dopuszczając do ich mianowań na proboszczów czy przenosząc na biedniejsze parafie.
Doprowadził m.in. do przeprowadzenia remontu ze zniszczeń wojennych, otwarcia i poświęcenia kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Gdańsku (17 listopada 1955 r. odprawił w nim mszę, pierwsze od prawie 400 lat katolickie nabożeństwo w tej świątyni) oraz odnowienia wnętrza katedry Trójcy Świętej w Gdańsku-Oliwie (1956).
Ks. Jan Cymanowski został pochowany na cmentarzu św. Franciszka, przy ul. Kartuskiej, przylegającym od północy do Cmentarza Łostowickiego.
źródło: Gedanopedia, internetowa encyklopedia Gdańska
