29 sierpnia

Urodził się 1 kwietnia 1766 r. w Leutesdorf (Nadrenia). 

 

Pierwsze nauki pobierał w Koblencji, następnie wykonywał scenografię dla wędrownej grupy teatralnej. 

 

Od 1791 r. pracował na dworze księcia Friedricha Albrechta Anhalt-Bernburg w Bernburgu i Ballenstedt jako architekt i malarz teatralny. 

 

W 1796 r. był komisarzem budowlanym księstwa Anhalt-Bernburg. 

 

W 1798 r. Johann Breysig został profesorem. Tytuł ten nadał mu król Prowincjonalnej Szkoły Sztuk Pięknych i Rzemiosła w Magdeburgu. Od stycznia 1804 r., na polecenie króla Prus Fryderyka Wilhelma III, brał udział w organizowaniu podobnej szkoły w Gdańsku. 

 

W 1806 r., przed oblężeniem Gdańska przez wojska napoleońskie, wyjechał do Królewca, gdzie podjął pracę jako malarz dekoracji teatralnych. 

 

W 1808 r., po pożarze domu w Królewcu i utracie zbiorów, powrócił do Gdańska na stałe. Rok później wznowił działalność gdańskiej Szkoły Sztuk Pięknych, był jej dyrektorem do końca życia. 

 

Wykształcił wielu artystów, m.in. Augusta Lobegotta Randta, Christiana Gottlieba Ludwiga, Michaela Carla Gregoroviusa i swego następcę Johanna Carla Schultza.

 

Johann Breysig malował obrazy, akwarele, wspólnie z Johannem Danielem Hinckelem (1772–1810), widoki Gdańska i okolic, rytowane w pracowni Christiana Haldenwanga w Karlsruhe.

 

Był autorem prac z zakresu technik malarskich i perspektywy malarskiej. Porządkował zbiory grafik i obrazów ofiarowanych miastu przez Jakoba Kabruna. Jego kolekcja liczyła m.in. 349 obrazów, 1950 akwarel i rysunków oraz prawie 11 000 miedziorytów.  

 

Johann Breysig współpracował z zarządem odbudowy zamku w Malborku, wykonał widokami krzyżackiej warowni około 20 akwarel. 

 

W 1821 r. zorganizował pierwszą w Gdańsku dużą wystawę dzieł sztuki. Była ona prezentowana w pomieszczeniach kamienicy przy Langer Markt 425 (Długi Targ 3), wystawionej na sprzedaż przez spadkobierców kupca Daniela Eggerta. 

 

Zmarł podczas epidemii cholery w Gdańsku, w wieku 65 lat.