Artystce towarzyszył własny zespół muzyczny pod kierownictwem Guy Motta.
Dalida przed gdańską publicznością zaprezentowała się dwukrotnie: 24 i 25 lipca 1963 r. Koncerty zapowiadał Lucjan Kydryński.
"Dziennik Bałtycki" nr 176, 26 lipca 1963 r.
źródło: Bałtycka Biblioteka Cyfrowa
Entuzjastyczną recenzję pierwszego koncertu Dalidy w Gdańsku zamieścił "Dziennik Bałtycki". Tytuł artykułu mówił wszystko: "Dalida w stoczni - czyli ogień na scenie".
Ta dziewczyna, to ogień i wszystkie pozostałe żywioły razem wzięte. Szampański temperament, francuskie obycie sceniczne i iście kobieca siła, pozwalająca jej na prawie godzinne śpiewanie piosenek — jedna po drugiej, bez przerwy. Ba, żeby tylko śpiewanie...Do Dalidy należy cała scena, po której porusza się ze swobodą, tańczy gestykuluje; cała sala, z uwagą wpatruje się w każdy ruch jej ciała; znakomitą grę palców, rąk, bioder... Ta wysokiej klasy sztuka interpretatorska, wywodząca się z bezbłędnego wyczucia estrady. Do tego głos — silny, melodyjny, o wielkiej skali wyrazu. Dalida śpiewa piosenki sentymentalne i dramatyczne, spokojne i „szałowe”, nadając im wspólną cechę — siłę ekspresji, No, ale to już kwestia i głosu i talentu.Dalida podbiła publiczność stoczniowej hali. Gorące przyjęcie, jakie jej zgotowano, znajduje zresztą pełne uzasadnienie. Długowłosa śpiewaczka zaprezentowała pieśniarstwo i interpretację wysokiej klasy.Nie od rzeczy będzie też wspomnieć, iż Dalida zdobyła swego czasu tytuł miss Egiptu — kraju, w którym się wychowała. Huczne brawa przyjmowała z uśmiechem zażenowanej dziewczyny.Warto zwrócić uwagę na akompaniujący jej zespół Guy Motta, eksponujący głównie elektryczne gitary. Zespół grał bardzo kulturalnie, bez zbędnych póz i cyrkowych gestów — co jest znów zjawiskiem zbyt często spotykanym na naszych estradach. Dalida śpiewa jeszcze dziś, o godz. 20. Pójdźcie ją obejrzeć i posłuchać. Warto, bardzo warto.
W Polsce piosenkarka wystąpiła jeszcze raz, 20 lat później - 11 lutego 1983 r. w Sali Kongresowej w Warszawie.
Dalida, rok 1961
Wikipedia/ domena publiczna
Dalida (właśc. Iolanda Cristina Gigliotti) była francuską piosenkarką, aktorką i modelką włoskiego pochodzenia. Pseudonim artystyczny przyjęła i strawestowała od imienia biblijnej Dalily, której rolę grała w szkolnym teatrze. Podczas kariery nagrała kilkaset utworów. Sprzedała ponad 170 milionów płyt na całym świecie.
Ocenia się, że Dalida śpiewała mezzosopranem lub kontraltem o skali trzech oktaw i ciemnej barwie. W większości jej utworów swobodnie operowała skalą altu, sięgając co najmniej do połowy oktawy małej, jak i dwukreślnej.
Urodziła się 17 stycznia 1933 r. w Kairze. Jej rodzice – Pietro Gigliotti, pierwszy skrzypek Opery Narodowej w Kairze i krawcowa Filomena Giuseppina – byli Włochami pochodzącymi z Serrastretty w Kalabrii.
W wieku dziecięcym miała chory wzrok, przeszła w życiu kilka operacji oczu.
Dalida i Luigi Tenco, włoski kompozytor, autor tekstów i piosenkarz na festiwalu Sanremo, 1967
Wikipedia/ domena publiczna
W 1950 r. rozpoczęła karierę modelki, biorąc udział w konkursach piękności. Cztery lata później zajęła trzecie miejsce w wyborach Miss Egiptu, po czym wyjechała do Paryża, gdzie rozpoczęła karierę filmową.
Jednocześnie zaczęła występować na estradach koncertowych i w kabaretach. W 1957 r. zadebiutowała w słynnej paryskiej Olympii otwierając występy Charles’a Aznavoura i Gilberta Bécaud. Międzynarodową sławę przyniósł jej utwór „Bambino". Zaczęła nagrywać w kilku językach oraz koncertować poza Francją. W 1967 r. wystąpiła z utworem „Ciao, amore, ciao” na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo.
W 1974 r. jej przeboje zostały nagrodzone Oscarem za Światowy Sukces Piosenkarski i platynową płytą w krajach Beneluksu. Przez cały rok piosenki Dalidy były numerem jeden na listach 12 różnych krajów: w dziewięciu krajach rekordy bił „Gigi l’amoroso”, w trzech innych – „Il venait d’avoir dix-huit ans”. Piosenką „J’attendrai” z 1976 r. wylansowała we Francji styl disco. Pod koniec 1978 r. występowała w Carnegie Hall w Nowym Jorku. W 1980 r. z okazji 25-lecia kariery artystycznej Dalida została uhonorowana Brylantową Płytą Wszech Czasów.
Dalida, rok 1967
Wikipedia/ domena publiczna
W nocy z 2 na 3 maja 1987 r. popełniła samobójstwo w Paryżu, połykając 120 pigułek nasennych i popijając je whisky. Miała 54 lata.
Przed śmiercią zostawiła notatkę: „Życie stało się dla mnie nie do zniesienia... Wybaczcie mi”.
Została pochowana na cmentarzu Montmartre. Jej pozłacany grób zdobi statua naturalnej wielkości.
Życie osobiste Dalidy było burzliwe. W 1961 r. wyszła za mąż za Luciena Morisse’a, ale ich małżeństwo zakończyło się po kilku miesiącach, ponieważ piosenkarka związała się z Jeanem Sobieskim. Były mąż kilka lat po rozwodzie z Dalidą popełnił samobójstwo, podobnie jak kolejny partner artystki, włoski śpiewak Luigi Tenco, który w wieku niespełna 29 lat, odebrał sobie życie strzałem w głowę pod wpływem porażki na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 1967 r.
Następnie, piosenkarka związała się z Richardem Chanfrayem, od którego odeszła w 1981 r. Mężczyzna w lipcu 1983 r. popełnił samobójstwo, trując się spalinami samochodowymi.
źródło: Wikipedia, "Dziennik Bałtycki"
