19 kwietnia

Urodził się 1 marca 1882 r. w Rotembarku koło Kościerzyny. Pochodził z rodziny chłopskiej.

 

Szkołę powszechną ukończył w Kościerzynie, gdzie był też uczniem progimnazjum. Pełne wykształcenie średnie uzyskał drogą korespondencyjną. Odbył dwuletnią służbę wojskową. 

 

Franciszek Sędzicki debiutował w 1905 r. na łamach „Gazety Gdańskiej” frantówką (piosenką) kaszubską "Franc".

 

Współpracował z redakcją „Gazety Gdańskiej” i twórcą dodatku „Drużba” Aleksandrem Majkowskim.

 

Mieszkając w Kościerzynie, był współredaktorem „Gryfa” i działaczem organizacji polskich. W latach 1912–1914 pracował w wydawnictwie Wiktora Kulerskiego w Grudziądzu i wydawał periodyk „Swój do Swego”.

 

Jego "Dumki z kaszubskich pól" ukazały się w Poznaniu w 1911 r., gdzie wydano także jego Ilustrowany przewodnik po Gdańsku (1913).

 

Od marca 1916 r. pracował w Warszawie, w niemieckiej cenzurze ukazujących się tam polskich gazet. W Warszawie ukazał się też jego tomik poezji "Wiatr zawiał od pomorskich stron" (1918).

 

W 1919 r. zamieszkał w Gdańsku, utrzymując się początkowo z udzielania lekcji języka polskiego.

 

Współpracował m.in. z „Dziennikiem Gdańskim” i jego dodatkiem „Pomorze”, pisywał do „Dziennika Starogardzkiego”. Otrzymawszy pracę w redakcji tego dziennika, na przełomie 1919/1920 zamieszkał w Starogardzie. Został tam sekretarzem lokalnego zarządu związanego z Narodową Demokracją (endecją) Związku Ludowo-Narodowego. W 1923 r. w Starogardzie ukazał się jego poemat "Gôdka o Januszu Skwierku….".

 

Następnie, przeniósł się do Torunia, gdzie otrzymał także pracę w „Słowie Pomorskim”. Od lipca 1926 r. był redaktorem naczelnym „Głosu Pomorskiego” w Chojnicach.

 

W 1927 r. Franciszek Sędzicki powrócił na stałe do Gdańska.

 

Współpracował tu m.in. z malarzem marynistą Marianem Mokwą, redagując założony przez niego w 1925 r. miesięcznik artystyczno-literacki „Fale”. Na łamach tego pisma prezentował fragmenty swojej poezji, wyniki poszukiwań folklorystycznych na Kaszubach, później artykuły komentujące (w formie satyry politycznej, z czasem w formie poważniejszej) aktualne wydarzenia politycznej i społecznej w Polsce, na Pomorzu i w Gdańsku.

 

Zaangażował się w działalność organizacji gdańskiej Polonii, przyczyniając się do ich zjednoczenia w Gminie Polskiej, w której pełnił funkcję redaktora naczelnego pisma "Gmina Polska", od 1935 r. sekretarza generalnego.

 

Związany nadal z Narodowa Demokracją, od 1929 r. należał do gdańskiego Polskiego Związku Gospodarczego, był też sekretarzem generalnym Towarzystw Ludowych w Wolnym Mieście. Od 1930 r. był też członkiem Związku Polaków Katolików w Gdańsku.

 

Mieszkał początkowo przy Victoriastarße 7 (ul. Jana z Kolna), w 1930 r. przy An der Großen Mühle (ul. Wielkie Młyny), w latach 1934-1939 przy Faulgraben 19 (ul. Gnilna).

 

Podczas II wojny światowej Franciszek Sędzicki ukrywał się, współpracował luźno z Tajną Organizacją Wojskową Gryf Pomorski.

 

Po zakończeniu wojny zamieszkał przy ul. Jaśkowa Dolina 3/7 i we wrześniu 1945 r. podjął pracę w Bibliotece Miejskiej.

 

Z ramienia Prezydium Zarządu Miejskiego w Gdańsku Franciszek Sędzicki współpracował z Okręgową Komisją Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce, zbierając materiały do procesu Alberta Forstera.

 

Od października 1946 r. współpracował także z Radiem Gdańsk, recytując między innymi własne utwory. W 1947 r. był założycielem muzeum regionalnego w Kartuzach. W 1948 był współzałożycielem i do września 1949 r. prezesem Towarzystwa Miłośników Muzeum Kaszubskiego w Kartuzach (z siedzibą w Bibliotece Miejskiej w Gdańsku)

 

Współpracował z malarzami Antonim Suchankiem i Kazimierzem Jasnochem nad rekonstrukcją stroju kaszubskiego.

 

W 1956 r. ukazał się w Warszawie wybór jego utworów Jestem Kaszubą, a rok później "Baśnie kaszubskie".

 

W 1951 r. Franciszek Sędzicki otrzymał Nagrodę Literacką Miasta Gdańska. Jeszcze za życia jego imieniem nazwano jedną z gdyńskich ulic (na Kamiennej Górze).

 

Działając w Zrzeszeniu Katolików Caritas angażował się w starania o odzyskanie przez katolików gdańskiego kościoła św. Stanisława Biskupa Męczennika oraz obronę zagrożonych wywiezieniem organów z kościoła Chrystusa Króla.

 

W 1952 r. Franciszek Sędzicki będąc już na emeryturze, doznał wylewu i paraliżu prawej strony ciała. Rodziny nie założył. Został pochowany na cmentarzu Srebrzysko.

 

W 1982 r. w holu Polskiej Akademii Nauk Biblioteki Gdańskiej odsłonięto, ufundowaną staraniem oddziału gdańskiego Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego i wykonaną przez Franciszka Sychowskiego z Wejherowa, pamiątkową tablicę.

 

W Kościerzynie w pobliżu dworca kolejowego, w grudniu 1983 r., wystawiono mu pomnik, autorstwa Wawrzyńca Sampa. W holu Polskiej Akademii Nauk Biblioteki Gdańskiej, ufundowano staraniem oddziału gdańskiego Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego wykonaną przez Franciszka Sychowskiego z Wejherowa, pamiątkową tablicę.