Koncepcję odbudowy Kuźni Wodnej i wstępną dokumentację w końcu lat 50. ub. wieku opracował mgr inż. arch. Jan Cofta. Potem, w latach 1960–1963 i 1975–1976 dokonano remontów i konserwacji.
Przez kilka wieków Kuźnia Wodna była własnością opactwa cystersów
mat. Muzeum Gdańska
Od 2018 r. obiekt w Dolinie Powagi przy ul. Bytowskiej 1A jest jednym z oddziałów Muzeum Gdańska.
Kuźnia Wodna, znajdująca się w otoczeniu Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego, to zabytek dawnej techniki, jedyny tego typu zachowany do dziś. To największa i najdłużej pracująca z młotowni oliwskich. Funkcjonowała przez ok. 350 lat wykorzystując siłę spiętrzonych wód Potoku Oliwskiego.
Od końca XII wieku nad Potokiem Oliwskim było ok. 25 młynów. Mełły zboże, produkowały papier, a także przekłuwały metale, z których kowale produkowali przedmioty codziennego użytku.
Budynki Kuźni Wodnej usytuowane są po obu stronach Potoku Oliwskiego
mat. Muzeum Gdańska
Kuźnia Wodna po raz pierwszy wymieniona została w źródłach pisanych w 1597 r. Pracowała do 1948 r.
Drewniany budynek składa się z dwóch części wzniesionych po obu stronach Potoku Oliwskiego i zadaszonego pomostu.
Wnętrze Kuźni Wodnej
mat. Muzeum Gdańska
W Kuźni Wodnej znajdują się trzy zabytkowe koła wodne. Dwa o średnicy 4 m napędzają ćwierćtonowe młoty, trzecie o średnicy 3,1 m napędza nożyce mimośrodowe – gilotynę.
Konstrukcja młotów pochodzi z II połowy XIX w. lub początku XX w. Oba warsztaty posiadają nietypowe piece – paleniska o dawnym rodowodzie. Najprawdopodobniej przerabiały szwedzki osmund na sztaby żelaza gdańskiego.
źródło: Muzeum Gdańska, Gedanopedia - internetowa encyklopedia Gdańska
