Urodził się 7 marca 1901 r. w Pszczonowie, niedaleko Łowicza (dziś woj. łódzkie). Jego dziadek Józef walczył w powstaniu styczniowym w 1863 r. i jest patronem ulicy w Warce.
Stanisław Manczarski (1901-1963)
źródło: Gedanopedia
Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie Stanisław Manczarski studiował w stolicy na uniwersytecie w Warszawie, gdzie w 1926 r. uzyskał tytuł zawodowego lekarza (doktora wszech nauk lekarskich). Jeszcze w czasie studiów rozpoczął pracę jako asystent i starszy asystent w uniwersyteckim Zakładzie Medycyny Sądowej.
Od 1938 r. doktor habilitowany i docent medycyny sądowej.
W 1939 r. przebywał na stypendium we Francji i Włoszech, po powrocie był biegłym przy Sądzie Apelacyjnym w Warszawie.
Podczas II wojny światowej, w okresie powstania warszawskiego, Stanisław Manczarski był lekarzem internistą w dwóch szpitalach polowych: zorganizowanym przy ul. Piusa XI oraz przy ul. Mariańskiej. Po upadku powstania jeniec Stalagu IV B Zeithain (Saksonia) - pracował w tam w lazarecie.
Stanisław Manczarski w okresie okupacji niemieckiej
źródło: Muzeum Powstania Warszawskiego
Po zakończeniu wojny był ordynatorem szpitala w Toruniu, następnie powrócił do Warszawy i był adiunktem Zakładu Medycyny Sądowej.
Do Gdańska Stanisław Manczarski przyjechał w 1946 r. Podjął tu pracę w Akademii Lekarskiej i następnie w Akademii Medycznej. Zorganizował Katedrę Medycyny Sądowej i był jej kierownikiem. Od września 1948 do kwietnia 1951 był dziekanem Wydziału Lekarskiego.
W latach 1956–1962 Stanisław Manczarski był rektorem Akademii Medycznej w Gdańsku.
W pracy naukowej do 1939 r. koncentrował się na konsekwencjach uszkodzeń postrzałowych, ran kłutych, tężca, uduszenia i na problematyce samobójstw. Jego monografia “Uszkodzenia postrzałowe – broń palna, amunicja, identyfikacja broni palnej, ocena sądowo-lekarska” (1938) była powszechnie cytowana w piśmiennictwie światowym.
Portret rektorski Stanisława Manczarskiego z Akademii Medycznej w Gdańsku
źródło: Gdański Uniwersytet Medyczny
Po 1945 r. Stanisław Manczarski zajmował się głównie organizacją orzecznictwa sądowo-lekarskiego i ubezpieczeniowego. Opracował projekt nauczania medycyny sądowej w Polsce oraz analizę sądowo-lekarską przyczyn wypadków drogowych. W 1954 r. opublikował podręcznik “Medycyna sądowa w zarysie” (cztery wydania).
Był m.in. członkiem Międzynarodowej Akademii Medycyny Sądowej i Społecznej w Brukseli oraz założycielem Polskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej i Kryminalnej.
Żonaty z Aleksandrą Heleną, z domu Wojciechowską (ur. 1901, zm. 1964), lekarką-okulistką, pracującą w przychodni kolejowej w Gdańsku. Mieli córkę.
Stanisław Manczarski zmarł w wieku 62 lat. Jest pochowany w grobie rodzinnym w Kwaterze Profesorów na cmentarzu Srebrzysko.
źródło: Gedanopedia, internetowa encyklopedia Gdańska