1 sierpnia

W latach wojny 1939–1943 uczęszczał na kurs tajnego nauczania, a pracował jako robotnik. 

 

Do wiosny 1940 r. współpracował w rodzinnym Opocznie (dziś woj. łódzkie) z “Hubalczykiem” Franciszkiem Wilkiem. Był członkiem Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej (pseudonim „Walek”). Zajmował się kolportażem prasy, gromadzeniem broni i amunicji, wykonywaniem fałszywych pieczęci. 

 

Od kwietnia 1943 do kwietnia 1944 r. osadzony w obozie pracy organizacji „Baudienst in GG” („Służba Budowlana w Generalnej Guberni”) w Dębie koło Opoczna. 

 

W lipcu 1944 r. Bohdan Borowski był uczestnikiem ataku oddziału AK na magazyny niemieckie w Opocznie. W ramach represji Gestapo aresztowało jego ojca i spaliło jego dom rodzinny. 

 

Do połowy stycznia 1945 r. był żołnierzem 25. Pułku Piechoty AK Ziemi Piotrkowsko-Opoczyńskiej. 

 

Zamieszkał w Łodzi, gdzie zdał maturę w Państwowej Szkole Przemysłu Artystycznego i rozpoczął studia w tamtejszej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych.

 

W trakcie II roku studiów Bohdan Borowski przeniósł się do PWSSP w Gdańsku (wówczas w Sopocie, od 1996 r. Akademia Sztuk Pięknych), do pracowni Juliusza Studnickiego, Jana Wodyńskiego i Stanisława Teisseyre’a. 

 

Dyplom uzyskał na Wydziale Malarstwa uzyskał w 1954 r. Po zakończeniu studiów rozpoczął pracę nauczyciela akademickiego w  PWSSP. 

 

W 1956 r., w efekcie choroby nowotworowej, przeszedł amputację oka. 

 

W latach 1965–1966 prodziekan Wydziału Malarstwa PWSSP, w okresie 1971-1981 kierował Pracownią Rysunku i Malarstwa.  

 

Od 1974 do 1977 r. był kierownikiem Katedry Kształcenia Podstawowego na Wydziale Malarstwa i Rzeźby, następnie szefował Katedrze Kształcenia Ogólnoplastycznego. Na dwa lata przed przejściem na emeryturę w 1983 r. prowadził Pracownię Rysunku i Malarstwa dla studentów III i IV roku Wydziału Malarstwa, Rzeźby i Grafiki. 

 

Jak artysta Bohdan Borowski należał do generacji, która debiutując w okresie obowiązkowego socrealizmu i sukcesów szkoły sopockiej (m.in. obraz “Stalin wśród Mazowsza”, który namalował z Władysławem Jackiewiczem i Rajmundem Pietkiewiczem w 1953 r.), usiłowała najpierw godzić założenia artystyczne z rygorami doktryny. Następnie poszukiwała własnego wyrazu poprzez transformację koloryzmu. 

 

Jego twórczość ewoluowała od pejzaży i portretów do abstrakcyjnego malarstwa materii sugerującego organiczność, wzrastanie i destrukcję. 

 

Bohdan Borowski tworzył też assemblages z użyciem drewna, muszli, kości, sieci, tkanin itp. oraz projekty i realizacje plastyki monumentalnej (w Gdańsku, Opocznie, Książu, wnętrza statków). 

 

Od 1950 r. wystawiał w kraju (10 wystaw indywidualnych, m.in. w Gdańsku, Sopocie, Gdyni i Warszawie) oraz m.in. we Włoszech, Francji i Kanadzie.

 

Odznaczony m.in Złotym Krzyżem Zasługi (1973) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1985) oraz laureat Nagrody Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w uznaniu osiągnięć w dziedzinie artystycznej (1964). 

 

Był żonaty był z Dorotą Krystyną z domu Skoracką (1924-2020), malarką, pracującą m.in. w Muzeum Archeologicznym w Gdańsku. 

 

Bohdan Borowski zmarł 26 stycznia 1989 r. w Gdańsku. Jest pochowany z żoną na Cmentarzu Łostowickim.