1 lipca

Pochodził z Jeleniej Góry. Przyszedł tam na świat ok. 1620 r.  

 

W Gdańsku zamieszkał w 1644 r. Cztery lata później otrzymał kupieckie obywatelstwo miasta Gdańska. 

 

Zajmował się handlem żelazem i mosiądzem, miał swój skład na Targu Wąchanym, przy wylocie Große Krämergasse (ul. Kramarska). 

 

Zachariasz Zappio był przewodniczącym rady kościoła św. Jana,  odpowiedzialnym za sprawy finansowe i budowlane. 

 

Ufundował z własnych pieniędzy dużą część wyposażenia tego kościoła - m.in. ambonę, zegar, obrazy, żyrandol, lichtarze i mosiężną chrzcielnicę z dekorowana kratą. Jego staraniem w 1672 r. dokonano też renowacji polichromii i uzupełnienia snycerki prospektu organowego. 

 

Zachariasz Zappio utworzył działającą przy kościele św. Jana fundację na rzecz ubogich. Rocznie udzielała ona ok. 300 zapomóg.

 

Był żonaty z pochodzącą z Bremy Catheriną. Oboje doczekali się jednej córki Adelgundy (ur. 1654). Z okazji jej narodzin Zachariasz Zappio zakupił w 1654 r. leżącą na obszarze wsi Zigankenberg (Suchanino), Zieloną Dolinę (Królewska Dolina), wznosząc tam dwór i systematycznie tworząc posiadłość otoczoną pięknym parkiem. Z tej samej okazji zmienił też nazwisko z Zapp na Zappio, puszczając w obieg plotkę o swoim włoskim, kupieckim pochodzeniu. 

 

W rezydencji w Zielonej Dolinie Zachariasz Zappio gościł króla polskiego Jana III Sobieskiego. Monarcha na pamiątkę tej wizyty 7 sierpnia 1677 r. nadał tutejszym dobrom nazwę Królewska Dolina (Regia Vallis, Königstal) i uwolnił je od podatków.

 

Po śmierci córki (zmarła w wieku 10 lat) ufundował na jej spoczynek kryptę w południowo-zachodnim narożniku kościoła św. Jana, z zejściem po sześciu stopniach. Podczas badań archeologicznych w latach 90. XX wieku stwierdzono obrabowanie grobu. Z pochówku Adelgundy Zappio zachowały się drobne elementy: podeszwy bucików, szkaplerzyk i rękaw sukienki.

 

Epitafium Adelgundy Zappio należy do jednych z najcenniejszych zachowanych zabytków z historycznego wyposażenia kościoła św. Jana. Jest to obraz nagrobny typu architektonicznego, bogato dekorowany polichromowanymi i złoconymi ornamentami i figurami rzeźbiarskimi. Głównymi elementami składowymi są obrazy malowane na blasze. Obraz główny przedstawia Chrystusa ubiczowanego siedzącego pod kolumną w otoczeniu dwóch aniołów. Na obrazie górnym przedstawiony jest wizerunek zmarłej dziewczynki – Adelgundy, klęczącej przed krucyfiksem. Po bokach w owalnych medalionach portrety jej rodziców – Katarzyny i Zachariasza. Obrazy zostały namalowane są na blasze miedzianej. W niszach po bokach obrazu głównego usytuowane są pełnoplastyczne figury alegoryczne symbolizujące Wiarę (po lewej) i Nadzieję (po prawej). Dzieło jest bogato dekorowane ornamentem małżowinowo-chrząstkowym, oraz licznymi figurami aniołków. 

 

Zachariasz Zappio został pochowany w kościele św. Jana, z przygotowanym zawczasu epitafium swoim, żony i córki oraz płytą nagrobną (nr 169). 

 

Po 1945 r. epitafium czasowo eksponowane było w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, w 2013 r. powróciło do kościoła św. Jana. 

 

W testamencie Zachariasz Zappio zapisał kościołowi św. Jana 33 146 florenów, od których odsetki w wysokości 300 florenów miały być przeznaczone na potrzeby działającej przy nim biblioteki. Dzięki temu powstała tzw. Biblioteka Zappio-Johannitana z siedzibą w północnej nawie bocznej kościoła. Za jej początek uznaje się datę podpisania aktu fundacyjnego - 25 kwietnia 1689 r.  

 

Zbierała ona głównie dzieła teologiczne, raz w tygodniu udostępniane duchownym i uczonym. Zatrudniała też bibliotekarza. 

 

W 1728 r. biblioteka miała 810 tomów, w 1731 r. – prawie 1500, w 1924 r. – ponad 3500. 

 

Pod koniec II wojny światowej księgozbiór liczył około 6000 woluminów. 

 

Najstarsze i najcenniejsze zbiory wiosną 1945 r. ewakuowano z Gdańska. Odnaleziono je w Świńczu pod Pruszczem Gdańskim - większość w stanie nienadającym się do konserwacji, pozostałe zamurowano w kościele. 

 

Nieliczne zachowane książki włączono po wojnie do zbiorów PAN Biblioteki Gdańskiej. 

 

Od 1648 r. jego imię – Zapfengasse, nosiła ulica na Zamczysku (gdzie Zachariasz Zappio miał swój browar), po 1945 r. przemianowana na Czopową. 

 

W 1831 r. gdański dziennikarz i literat Wilhelm Schumacher (1800-1837) opublikował kilkakrotnie wznawianą powieść “Zacharias Zappio oder Liebe und Leben eines Danziger Bürgers” (Zacharias Zappio albo miłość i życie gdańskiego mieszczanina). 

 

25 marca 1999 r. z inicjatywy Nadbałtyckiego Centrum Kultury, decyzją Rady Miasta Gdańska, imię Zachariasza Zappio otrzymała urokliwa uliczka okalająca kościół św. Jana od północy i wschodu. Uroczyste otwarcie zaułka, połączone z Festynem Żebraczym, odbyło się 4 lutego 2000 r. 

 

W siedzibie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego przy ul. Augustyńskiego 2 znajduje się posąg Zachariasza Zappio, autorstwa Tomasza Walocha, absolwenta gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych.