Katarzyna Pastuszak
Tancerka, performerka, choreografka i badaczka, współtworzy kolektyw lebioda. Jej praca integruje praktykę artystyczną z działalnością naukową (adiunktka w Zakładzie Badań nad Sztukami Scenicznymi UG), koncentrując się na choreografii eksperymentalnej oraz badaniach nad ciałem i ruchem.Jej praktyka artystyczno-badawcza wyrasta z ekologicznych perspektyw w sztukach performatywnych oraz dążenia do dekolonizacji modeli współpracy, m.in. z rdzennymi społecznościami. W centrum jej zainteresowań teoretycznych znajdują się relacje międzygatunkowe, ekologia tańca oraz queerowe i feministyczne ujęcia cielesności. Jako dyrektorka artystyczna Amareya Theatre & Guests oraz współtwórczyni kolektywu lebioda, promuje sztukę jako narzędzie budowania świadomości środowiskowej i społecznej.
Swoje projekty prezentowała na arenie międzynarodowej, m.in. w Japonii, USA, Grenlandii i Norwegii. Laureatka I nagrody w kategorii Performance Art na 15. Biennale Sztuki we Florencji (2025) za projekt Home w reż. Sue Schoreder. Autorka książki Ankoku butō Hijikaty Tatsumiego – teatr ciała w kryzysie oraz stypendystka KPO MKiDN na projekt Ekologie tańca (2024). Ostatnie prace: performans Swamp Body Tides w ramach wystawy The Earth Is Thinking All Along (Radius CCA, Holandia), performans spore fantasy (sf).
Więcej informacji o artyście znajdziesz w mediach społecznościowych ig TuLebioda oraz Kasia.Pastuszak.
W ramach Gdańskiego Stypendium Kulturalnego FUNDUSZ TWÓRCZY realizuję projekt Płacz jako strategia choreograficzna.
Projekt koncentruje się na eksploracji hydrologicznych stanów organizmu jako fundamentu dla kompozycji ruchu oraz działań performatywnych. Punktem wyjścia jest tu fizjologia płaczu, która służy jako baza dla materiału choreograficznego, analizowana w kontekście kulturowym oraz w relacji do założeń hydrofeminizmu. Wspólnie z Nat Chylińską rozwijamy metodę „hydrochoreografii” – eksperymentalną praktykę badającą ciało w procesie nieustannych transformacji, reagujące na bodźce wewnętrzne i międzycielesne. Praca opiera się na improwizacji, technikach somatycznych, pracy z głosem, oddechem oraz wodą, co prowadzi do tworzenia partytur ruchowych wynikających bezpośrednio z biologii. Istotnym aspektem jest dla mnie relacyjność – rozumiana jako synchronizacja i współregulacja napięć – którą osadzam w nurcie ekologii queeru.
