Pochodził ze wsi Barłogi w powiecie Kościerzyna.
Bonifacy Łangowski (1883-1940)
źródło: Gedanopedia
Zdał maturę w gimnazjum w Chojnicach, w 1910 r. ukończył w Berlinie studia prawnicze, odbył tam sądową praktykę i zdał egzamin asesorski.
W 1913 r. otworzył w Gdańsku kancelarię adwokacką, początkowo przy Hundegasse 19 (ul. Ogarna).
W 1927 r. mieszkał przy Reitbahn 3 (ul. Bogusławskiego), w 1938 r. przyjmował przy Elisabethwall 4 (ul. Wały Jagiellońskie).
Podczas powstawania Wolnego Miasta Gdańska (WMG) Bonifacy Łangowski był członkiem Komisji Szkolnej przy Podkomisariacie Naczelnej Rady Ludowej w Gdańsku, polskim delegatem w Zgromadzeniu Konstytucyjnym, powołanym do opracowania projektu konstytucji przyszłego WMG. Domagał się wtedy gwarancji konstytucyjnych dla mieszkającej w Gdańsku ludności polskiej.
Był również zastępcą członka Rady Stanu (Staatsratu), ustanowionej 5 marca 1920 r. przez Wysokiego Komisarza Ligi Narodów i działającej do czasu powołania Wolnego Miasta Gdańska.
27 listopada 1919 r. w kancelarii Bonifacego Łangowskiego podpisano notarialny akt zakupu kąpieliska na Westerplatte przez działający w imieniu rządu polskiego Bank Związku Spółek Zarobkowych z Poznania.
Obok Wojciecha Antoniego Jedwabskiego i Franciszka Kubacza w listopadzie 1920 r. reprezentował polskich gdańszczan w Paryżu podczas rozmów o kształcie konwencji polsko-gdańskiej.
Bonifacy Łangowski był posłem gdańskiej Polonii do Volkstagu I i II kadencji (1920–1923 i 1924–1927).
Książka Bonifacego Łangowskiego
źródło: Gedanopedia
Na forum gdańskiego parlamentu i w swoich odczytach oraz publikacjach bronił praw ludności polskiej w Wolnym Mieście Gdańsku.
W 1932 r. ukazała się w Gdańsku drukiem jego praca “Uwagi z Gdańska na czasie”.
Bonifacy Łangowski był jednocześnie radcą prawnym Komisariatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w WMG.
Zasiadał w Sądzie Koleżeńskim Zarządu Okręgu ZHP w Gdańsku. Był prezesem Zarządu Towarzystwa Pomocy Naukowej polskim studentom przy Technische Hochschule Danzig, członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauki i Sztuki i Towarzystwa Śpiewaczego „Lutnia” w Gdańsku.
Za swoją działalność Bonifacy Łangowski otrzymał order „Polonia Restituta”.
Został aresztowany przez Niemców 1 września 1939 r. Przetrzymywany w Victoriaschule i w obozie dla Polaków w Nowym Porcie, a następnie wywieziony do obozu koncentracyjnego Stutthof.
Bonifacy Łangowski został rozstrzelany przez hitlerowców 11 stycznia 1940 r. w masowej egzekucji. Świadkiem zabierania go na egzekucję był Leonard Racki, który odnotował jego nazwisko na przemyconej z obozu karteczce.
W 1946 r. jego szczątki ekshumowano i złożono ostatecznie na cmentarzu na Zaspie.
Był żonaty od 1916 r. z Bronisławą z domu Kamrowską z Rożentalu pod Pelplinem (zmarła 13 grudnia 1969 r. w Nowym Jorku w wyniku napadu rabunkowego), działaczką Czerwonego Krzyża i Polskiej Misji Dworcowej w Gdańsku.
Miał dwie córki i dwóch synów.
Nazwisko Bonifacego Łangowskiego umieszczono na tablicy na Domu Harcerza, upamiętniającej gdańskich harcerzy poległych i pomordowanych podczas II wojny światowej.
źródło: Gedanopedia, internetowa encyklopedia Gdańska
