Cięcie weteranizujące (zwane też postarzającym) to zabieg pielęgnacyjny drzew, polegający na celowym przycinaniu pędów i konarów, w celu nadania im wyglądu zbliżonego do naturalnych wyłamań. Zabieg ten, choć może wydawać się radykalny, ma na celu nie tylko poprawę estetyki, ale również wzmocnienie drzewa, zwiększenie jego odporności na warunki atmosferyczne oraz stworzenie siedlisk dla różnych organizmów.
Dlaczego wykonuje się takie zabiegi na pomnikach przyrody?
Zabiegi te stosuje się głównie u drzew sędziwych, których stan zdrowotny z czasem może stanowić zagrożenie – zwłaszcza w miejscach często uczęszczanych przez ludzi: przy ulicach, chodnikach, budynkach czy leśnych ścieżkach. Dzięki odpowiedniej redukcji obumarłych grubych konarów oraz tzw. tylców (czyli pozostałych na pniu fragmentów gałęzi po jej odcięciu, odłamaniu lub odpadnięciu w procesie naturalnego oczyszczania) lub poprzez obniżenie wysokości drzewa, możliwe jest zwiększenie bezpieczeństwa oraz zachowanie jego trwałości i wartości przyrodniczej.
Takie prace wykonano na wybranych pomnikach przyrody:
- nr 206/1 – dąb szypułkowy, Dolina Samborowo
- nr 302/4 – dąb szypułkowy, Dolina Samborowo
- nr 424/1 – dąb szypułkowy, Dolina Samborowo
W skrajnych przypadkach drzewa lub ich fragmenty pozostawia się jako tzw. „świadków przyrody” – w bezpiecznym miejscu, do naturalnego rozpadu. Wówczas jeszcze przez długi czas stanowią one siedlisko grzybów, bezkręgowców, ptaków lub nietoperzy, a z drugiej strony mają ogromną wartość edukacyjną, historyczną i krajobrazową.
Dąb pomnikowy nr 206/2 – jako świadek przyrody został pozostawiony bez ingerencji w bezpiecznym miejscu.
Zadanie pod nazwą "Zielona Pamięć Gdańska: pielęgnacja drzew - Pomników Przyrody na terenie Gminy Miasta Gdańska" zostało dofinansowane ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Gdańsku w ramach konkursu na zadania z zakresu ochrony przyrody województwa pomorskiego w kwocie 42 500 zł.
