Uchwałę w tej sprawie wraz z uzasadnieniem przedstawił prezydent Gdańska Paweł Adamowicz.
Za było 32 radnych, nikt nie był przeciw.
Alina Pienkowska (1952-2002)
źródło: Gedanopedia
Za uczczenie Aliny Pienkowskiej nazwą ulicy podziękował radnym marszałek Senatu Bogdan Borusewicz (jej drugi i ostatni mąż, od 1984 r.).
- Chcę też powiedzieć, że w różnych okresach jej działalności i pracy najbardziej niezadowolony byłem z tego, że była radną w Gdańsku. Dlatego że przychodziła wtedy znacznie później niż ja, do domu. I wkładała w tą pracę olbrzymie zaangażowanie, będąc w komisji zdrowia, brała udział w przekształceniach, i w zasadzie przekształceniami w służbie zdrowia na terenie Gdańska przekształcenia myślała, kierowała. To była dla niej trudna, bardzo ciężka praca. Pracowała nawet wtedy, kiedy już była poważnie chora
- powiedział.
Podkreślił, że pamięć o Alinie jest "pamięcią, o osobie nie tylko wrażliwej na krzywdę ludzką, ale także pamięcią o epoce, która już minęła, wspólnych dokonaniach w Polsce już demokratycznej i niepodległej".
Alina Pienkowska w czasach pierwszej "Solidarności", w latach 1980-81
źródło: Gedanopedia
Alina Pienkowska urodziła się 12 stycznia 1952 r. w Gdańsku.
Była córką przybyłego do Gdańska ze wsi Łoniowa koło Brzeska (Małopolska) Tadeusza Pabijana, stoczniowca, uczestnika tragicznych wydarzeń w grudniu 1970 r. Miała młodsze rodzeństwo: siostrę i dwóch braci.
Po maturze w IX Liceum Ogólnokształcącym uczyła się na Wydziale Pielęgniarstwa Pomaturalnego Medycznego Studium Zawodowego w Gdańsku. Po jego ukończeniu, w 1973 r. podjęła pracę w Szpitalu Wojewódzkim. Od 1975 r. pracowała jako pielęgniarka w Przemysłowym Zakładzie Opieki Zdrowotnej przy Stoczni Gdańskiej.
W czerwcu 1978 r. Alina Pienkowska zaangażowała się w działalność antykomunistycznych Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W latach 1979–1980 należała do redakcji „Robotnika Wybrzeża”, do którego pisała artykuły poświęcone sprawom zdrowotnym i stoczniowym, zajmowała się kolportowaniem ulotek, prasy podziemnej, organizacją grup samokształceniowych.
Alina Pienkowska była aktywną działaczką NSZZ "Solidarność"
źródło: Gedanopedia
Alina Pienkowska była inwigilowana przez Służbę Bezpieczeństwa. Została przeniesiona do przychodni przy Zakładach Okrętowych Urządzeń Elektrycznych i Automatyki Elmor.
W maju 1979 r. z nakazu SB powróciła do stoczniowego ZOZ - jako osoba samotnie wychowująca dziecko nie mogła zostać dyscyplinarnie zwolniona z pracy.
14 sierpnia 1980 r. to dzięki niej informacja o rozpoczęciu strajku w Stoczni Gdańskiej dotarła do Radia Wolna Europa.
Alina Pienkowska weszła w skład Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Wraz z Barbarą Przedwojską-Szwarc była współautorką 16. postulatu strajkujących dotyczącego służby zdrowia.
Następnie, 16 sierpnia 1980 r. wraz z kilkoma innymi kobietami działała na rzecz kontynuowania strajku solidarnościowego. 31 sierpnia jako członek Prezydium MKS była sygnatariuszką porozumienia gdańskiego, które doprowadziło do utworzenia Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego “Solidarność”.
Mural „Kobiety Wolności” z 2019 r. Maryla Płońska (w środku), po prawej Alina Pienkowska (góra) i Bożena Rybicka-Grzywaczewska (dół), po lewej Joanna Wojciechowicz (góra), Joanna Duda-Gwiazda (środek) i Anna Walentynowicz (na pierwszym planie)
źródło: Gedanopedia
Od 7 do 16 listopada 1980 r. stała na czele strajku przedstawicieli opieki medycznej w Sali Herbowej Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku.
W lipcu 1981 r. była delegatką Wojewódzkiego Zjazdu Delegatów Regionu Gdańskiego „Solidarność”.
W końcu listopada 1981 r. zrezygnowała z zasiadania w Prezydium Zarządu Regionów na znak protestu przeciwko metodom kierowania związkiem przez Lecha Wałęsę.
Alina Pienkowska została zatrzymana 12 grudnia 1981 r., jeszcze przed oficjalnym wprowadzeniem stanu wojennego. Była internowana do 23 lipca 1982 r. w Strzebielinku, Gdańsku, Bydgoszczy-Fordonie oraz Gołdapi.
Od sierpnia 1982 r. współpracowała z podziemną Regionalną Komisją Koordynacyjną, m.in. organizowała mieszkania dla ukrywających się działaczy NSZZ „Solidarność”.
Podczas strajków w maju i sierpniu 1988 r. w Stoczni Gdańskiej była członkiem Komitetu Strajkowego.
W latach 1989-1990 Alina Pienkowska była członkiem Tymczasowego Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” w Gdańsku, 1990-1992 delegatem na Wojewódzki Zjazd Delegatów Regionu Gdańskiego “S”.
Uroczystość nadania imienia Aliny Pienkowskiej gdańskiemu tramwajowi, 27.08.2020.
fot. Renata Dąbrowska/ gdansk.pl
W okresie 1980–1991 Alina Pienkowska była przewodniczącą Krajowej Sekcji Służby Zdrowia „Solidarność”.
W 1989 r. odmówiła udziału w rokowaniach „Okrągłego Stołu”, uważając skład delegacji solidarnościowej za niereprezentatywny.
W latach 1991–1993 Alina Pienkowska była senatorem z listy „Solidarności”.
Po zakończeniu kadencji w izbie wyższej parlamentu powróciła do pracy pielęgniarki w ZOZ-ie w Stoczni Gdańskiej, gdzie w 2000 r. została przewodniczącą zakładowej „Solidarności”.
Od 1993 r. należała do Unii Demokratycznej, następnie do Unii Wolności, z listy której zasiadała w latach 1998-2001 w Radzie Miasta Gdańska. W samorządzie była przewodniczącą Komisji Zdrowia, zasiadała w Komisji do spraw Samorządu i Ładu Publicznego.
Alina Pienkowska była pomysłodawczynią akcji pomocy dla ofiar „Powodzi Tysiąclecia”, jaka dotknęła w lipcu 1997 r. południową i zachodnią Polskę. Zorganizowała przyjazd na Wybrzeże prawie 750 kobiet i dzieci oraz zbiórkę darów i pieniędzy.
W 1991 r. została chrzestną masowca m/s "Solidarność".
W 2000 r. otrzymała tytuł honorowego obywatela miasta Gdańska.
Alina Pienkowska zmarła 17 października 2002 r., w wieku 50 lat, po długiej chorobie nowotworowej. Została pochowana na cmentarzu Srebrzysko.
Pośmiertnie w 2006 r. została odznaczona Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.
Grób Aliny Pienkowskiej na cmentarzu Srebrzysko
źródło: Gedanopedia
Z pierwszego małżeństwa z Piotrem Pienkowskim miała syna Sebastiana (ur. 1974), z Bogdanem Borusewiczem córkę Kingę (ur. 1984).
W 2003 r. powstał poświęcony jej film dokumentalny „Historia pewnego życia” w reżyserii Andrzeja Titkowa. W 2013 r. ukazała się książka Barbary Szczepuły "Alina Pienkowska. Miłość w cieniu polityki" (Wydawnictwo W.A.B.). W 2004 r. czasopismo „Służba Zdrowia” ustanowiło nagrodę jej imienia.
27 sierpnia 2020 r. imię Aliny Pienkowskiej otrzymał tramwaj Pesa Jazz Duo 128 NG, o numerze bocznym 1057.
W 40. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych, 31 sierpnia 2020 r. odsłonięto poświęconą jej tablicę pamiątkową na frontonie domu rodzinnego w Strzyży, przy ul. Fitelberga 8.
W 2019 r. Alina Pienkowska została jedną z bohaterek muralu „Kobiety wolności”, odsłoniętym na filarach przystanku kolejowego Gdańsk Strzyża.
źródło m.in. Gedanopedia, internetowa encyklopedia Gdańska
