25 kwietnia

Naukowiec pochodził z Warszawy. 

 

Syn urzędnika instytucji bankowych oraz działacza Sodalicji Mariańskiej (katolickie stowarzyszenie świeckich) Józefa  i nauczycielki Bronisławy. Miał rodzeństwo - dwóch braci i siostrę. 

 

Osierocony przez matkę w wieku 9 lat, od 1919 r. mieszkał w bursie Rady Głównej Opiekuńczej w Warszawie i uczył się w Gimnazjum Zgromadzenia Kapucynów. 

 

Był współorganizatorem 39. Warszawskiej Żeglarskiej Drużyny Harcerzy, pełnił funkcję kronikarza, zastępowego i drużynowego. 

 

Od 1927 r. Stanisław Szymborski należał do Związku Harcerstwa Polskiego. W ZHP w 1928 r. zorganizował spływ kajaków Dunajem z Wiednia do Morza Czarnego (54 dni, blisko 2000 km).

 

Po ukończeniu Gimnazjum Zgromadzenia Kupców w Warszawie i zdaniu matury rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej. Jednocześnie zarabiał na utrzymanie produkcją pocztówek. Nie mogąc pogodzić pracy ze studiami, zrezygnował z nauki, został powołany do odbycia służby wojskowej ukończył szkołę podchorążych (1931–1932). 

 

Dzięki prywatnemu stypendium w 1933 r. wznowił studia na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej, które ukończył w 1938 r., jako inżynier hydrotechnik. 

 

W czasie studiów został powołany w skład Kierownictwa Drużyn Żeglarskich, współredagował poradnik na stopień żeglarza, był komendantem prowadzonych nad Jeziorem Charzykowskim kursów żeglarskich dla harcerzy, był współorganizatorem Akademickiego Związku Morskiego we Lwowie, uczestniczył w Jamboree na Węgrzech. 

 

W 1934 r. Stanisław Szymborski uzyskał patent kapitana żeglugi jachtowej. 

 

W 1935 r. był oficerem, pod komendą generała Mariusza Zaruskiego, na jachcie „Zawisza Czarny”, w pierwszym polskim rejsie z Gdańska do Kopenhagi, Londynu, Antwerpii i Amsterdamu. W tym samym roku został mianowany harcmistrzem.

 

W latach 1935–1939 pracował na Politechnice Lwowskiej, od września 1939 do lipca 1941 r. w Lwowskim Instytucie Politechnicznym. Po zamknięciu uczelni do czerwca 1942 r. pracował jako robotnik. 

 

Od 1942 r. Stanisław Szymborski był żołnierzem Armii Krajowej, zajmował się pracami nad fałszywymi dokumentami. Zagrożony aresztowaniem ukrywał się w Tarnowie, pracując jako robotnik na budowie.

 

W styczniu 1945 r. wyjechał do Lublina do tworzonych wówczas przez Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego (PKWN) grup operacyjnych. 

 

W kwietniu 1945 r. przybył do Sopotu. Od maja do września 1945 r. był naczelnikiem Wydziału Morskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku, od września 1945 do maja 1948 r. pracował w Delegaturze Rządu dla Spraw Wybrzeża jako naczelnik Działu Statystycznego, od października 1946 r. jako szef zagadnień Wybrzeża Środkowego. 

 

Stanisław Szymborski był współpracownikiem Związku Gospodarczego Miast Morskich i akcji odbudowy Gdańska („Gdańsk Miasto 1946/47”). 

 

Był autorem założeń technicznych i ekonomicznych odbudowy i rozbudowy sopockiego mola, w 1949 r. uczestniczył w jego przebudowie po sztormie. 

 

Rzeczoznawca morskich inwestycji portowych. Kierował pracami nurkowymi w Przedsiębiorstwie Robót Czerpalnych i Podwodnych w Gdańsku.

 

Jednocześnie w 1945 r. reaktywował gdański oddział Morskiego Polskiego Związku Żeglarskiego, był członkiem Zarządu Głównego Ligi Morskiej. 

 

Po wojnie powrócił także do harcerskiej służby. Zapisał się do Gdańsko-Morskiej Chorągwi Harcerzy, wchodził w skład Zarządu Okręgu ZHP.  W grudniu 1956 r. włączył się do odbudowy harcerstwa, z Witoldem Bublewskim odtwarzał harcerstwo wodniackie. W 1957 r. był opiekunem Gdańskiego Klubu Płetwonurków „Rekin”. 

 

W latach 1947–1968 pracował na Politechnice Gdańskiej. W 1958 został powołany na stanowisko docenta, w 1962 r. otrzymał tytuł profesora, w 1972 r. profesora zwyczajnego. W latach 1952–1953 był dziekanem Wydziału Budownictwa Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Gdańsku, 1954–1956 prorektorem PG do spraw młodzieży, 1960–1962 dziekanem Wydziału Budownictwa Wodnego, 1956–1958 kierownikiem Zakładu Oceanologii w Katedrze Nauk o Ziemi, 1958–1968 kierownikiem Katedry Nauk o Ziemi i Zakładu Oceanologii.

 

Od 1951 r. kierował założoną przez siebie Stacją Morską w Katedrze Budownictwa Morskiego i Portów PG na Wydziałach Inżynierii Lądowej i Wodnej oraz Budownictwa Wodnego, włączoną w 1953 r. do Instytutu Budownictwa Wodnego Polskiej Akademii Nauk (PAN). 

 

W 1975 r. Stanisław Szymborski był twórcą Zakładu Oceanologii PAN w Sopocie, w latach 1968–1976 był jego kierownikiem. Rozbudował tę placówkę, zorganizował pracownię fizyki morza i chemii wody morskiej.

 

W kwietniu 1961 r. współorganizował Komitet Badań Morza Polskiej Akademii Nauk, będąc jego wieloletnim sekretarzem naukowym. W latach 1975–1976 pracował w Instytucie Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego. W 1977 r. przeszedł na emeryturę.

 

Stanisław Szymborski był twórcą szkoły naukowej w zakresie nauk oceanologicznych. 

 

Autor wielu publikacji na temat portów, oceanografii, morza, turystyki, a także przewodników turystycznych, w tym monografii “Wybrzeże polskie” (1949) i “Port morski” (1955) oraz współautor pięciu monografii, m.in. z synem Krzysztofem Szymborskim pracy “Wszechocean” (1981). 

 

Autor przewodników dla turystów wodnych, do których sam wykonywał ilustracje: “Wisła” (1935) oraz “Dniestr z dopływami, Prut i Czeremosz” (1938) i współautor przewodników turystycznych “Pojezierze Kaszubskie” (1952) oraz “Elbląg i okolice” (1952). 

 

W 1958 r. zorganizował pierwszą krajową konferencję oceanograficzną w Sopocie. 

 

Stanisław Szymborski reprezentował Polskę na międzynarodowych konferencjach oceanograficznych w Europie, Azji i pełnił funkcję stałego przedstawiciela w Intergovernmental Oeanographic Commision (Międzyrządowa Komisja Oceanograficzna) w Paryżu, agendzie UNESCO. 

 

Był członkiem redakcji „Techniki Morza i Wybrzeża”, „Techniki i Gospodarki Morskiej”, „Przeglądu Geofizycznego”. Zainicjował edycję periodyku „Oceanologia”, w okresie 1971–1982 był jego pierwszym redaktorem naczelnym. 

 

Od 1938 r. należał do Polskiej Partii Socjalistycznej, w 1948 r. wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. 

 

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954), złotą odznaką honorową „Zasłużony Pracownik Morza” (1960), odznaką „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” (1966) oraz Złotym Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”.

 

Był dwukrotnie żonaty. Miał dwóch synów.  

 

Stanisław Szymborski zmarł 13 marca 1983 r. w Sopocie. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Komunalnym.