23 lipca

Pochodził ze Starego Targu koło Sztumu (dziś woj. pomorskie). Miał brata i dwie siostry. 

 

Jego ojciec Franciszek był zasłużonym polskim działaczem społeczno-oświatowym i poetą. Jako nauczyciel początkowo pracował w Wielkopolsce, a potem przeniósł się na Powiśle. Oprócz pracy z dziećmi i młodzieżą organizował m.in. tajne nauczanie dla dorosłych. Tworzył ludowe zespoły artystyczne oraz opracowywał folklor nadwiślański. W 1936 r. po wizytacji w szkole niemieckiego inspektora został pozbawiony prawa do nauczania i musiał opuścić Powiśle. Został skierowany przez Związek Polskich Towarzystw Szkolnych w Niemczech na teren Meklemburgii. Organizował tam kursy języka polskiego dla dzieci polskich pracowników sezonowych. Napisał “Hymn Rodła”, wykonany w formie pieśni na kongresie Związku Polaków w Niemczech w marcu 1938 r. Za swoją działalność został wydalony z rodziną z III Rzeszy. Osiadł ponownie w Wielkopolsce, gdzie w styczniu 1939 r. objął kierownictwo szkoły podstawowej w Kębłowie. Podczas niemieckiej okupacji, w okolicach Ostrowa Wielkopolskiego prowadził działalność konspiracyjną. 30 października 1943 r. został aresztowany przez gestapo. Został osadzony w obozie w podpoznańskim Żabikowie, gdzie poddano go torturom i 20 lutego 1944 r. stracono. 

 

Po II wojnie światowej Zbigniew Jujka mieszkał z rodziną w Zielonej Górze, w Kościanie ukończył Liceum Ogólnokształcące. 

 

Po maturze próbował dostać się studia artystyczne, ale dyrektor liceum nie wiedział, że papiery uczniów do uczelni tego typu trzeba wysyłać miesiąc wcześniej.  

 

Mając, nie z własnej winy, rok przerwy Zbigniew Jujka trafił do „Gazety Zielonogórskiej”, dla której miał przerysowywać żarty rysunkowe z rosyjskiego "Krokodiła" by nadawały się do drukowania w czarno-białej gazecie, szybko jednak  zastąpił je własnymi. Starszy brat Zbigniewa Jujki pracował w tym czasie w Polskiej Agencji Prasowej w Zielonej Górze. W tym samym budynku mieściła się redakcja "Gazety Zielonogórskiej". Zatrudniony tam grafik został powołany do wojska i brat zaproponował Zbigniewa Jujkę jako zastępstwo.

 

W latach 1954–1961 studiował w Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku na Wydziale Architektury Wnętrz. 

 

W latach 1960–1964 Zbigniew Jujka publikował w „Dzienniku Bałtyckim” rysunkowy cykl „My i oni”, w którym przedstawiał raczej złośliwe aniołki i raczej gamoniowate diabełki (a czasami na odwrót).

 

W tej samej gazecie od czerwca 1963 r. przez ponad 50 lat, z przerwą w stanie wojennym, Zbigniew Jujka był autorem bardzo popularnego wśród czytelników “Dzienniczka”, w którym w humorystyczny sposób komentował najważniejsze wydarzenia polityczne i społeczne tygodnia. Był także przez wiele lat redaktorem graficznym "Dziennika Bałtyckiego". 

 

Tak artysta o swoich zmaganiach z PRL-owską cenzurą podczas pracy nad "Dzienniczkiem" wspominał w wywiadzie w "Dzienniku Bałtyckim" w maju 2013 r. 

 

 

Jednocześnie współpracował z pismami krajowymi m.in. z kieleckim „Słowem Ludu", „Gazetą Lubuską", „Szpilkami", „Karuzelą", „Gościem Niedzielnym" oraz zagranicznymi (szczególnie francuskimi, niemieckimi i fińskimi). W 1982 r. podjął współpracę z gazetą polonijną „Nowy Dziennik" w Nowym Jorku. 

 

Był autorem tysięcy rysunków satyrycznych, które cechował syntetyczny, umiarkowany dobór środków ekspresji. 

 

Zbigniew Jujka zajmował się też grafiką, plakatem, ilustrował książki. W 1964 r. zaprojektował Order Stańczyka, przyznawany przez miesięcznik „Litery”. W 1975 był projektantem sztandaru dla Szkoły Podstawowej nr 78 w Gdańsku-Przymorzu. 

 

W 1980 r. był wiceprzewodniczącym Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w „Dzienniku Bałtyckim".

 

Wielokrotny laureat konkursów w Polsce i za granicą. Począwszy od VI nagrody na International Salon of Cartoons w Montrealu (1968), m.in. zdobył I nagrodę Włoskiego Komitetu Olimpijskiego w Ankonie (1975), Grand Prix i złoty medal Salonu w Anconie we Włoszech (1975), główną nagrodę na XVI Światowym Salonie Rysunkowym w Knokke-Heist w Belgii (1977), I nagrodę na World Cartoon Gallery w Skopju (1988). 

 

W konkursach organizowanych przez redakcję „Szpilek" zdobył pięć Złotych Szpilek. 

 

W latach 1989–1996 Zbigniew Jujka był prezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Polskich Artystów Karykatury, następnie wiceprezesem. 

 

Wraz z Andrzejem Januszajtisem wydał przewodnik “Z uśmiechem przez Gdańsk” (1968, 2003). Współautor albumowej antologii “III Rzeczpospolita w karykaturze”.

 

Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (1973), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998), odznakami „Za zasługi dla Gdańska” (1973), „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” (1974). 

 

W 2009 r. Zbigniew Jujka został uhonorowany gdańskim Medal św. Wojciecha. Dwukrotnie - w 2000 i 2005 r. otrzymał Nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury, a w 2006 r. srebrny medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis". 

 

Był żonaty. Ojciec Alicji (ur. 1964) i Przemysława (ur. 1967). 

 

Zmarł 18 listopada 2019 r. w Gdańsku. Został pochowany na cmentarzu Garnizonowym. 

 

15 stycznia 2021 r. jego imię otrzymał tramwaj Pesa Jazz Duo o numerze bocznym 1069. 

 

9 października 2021 r. na budynku przy ul. Focha, na Aniołkach, w którym Zbigniew Jujka mieszkał w latach 1999–2019 (po przeprowadzce z falowca przy ul. Obrońców Wybrzeża na Przymorzu), odsłonięto upamiętniającą go tablicę.