23 kwietnia

Był synem Konstantego i Gertrudy z Jezierskich, którzy po ślubie w Berlinie w 1918 r. zamieszkali we wsi Lubiewo, niedaleko Tucholi (dziś woj. kujawsko-pomorskie). Tam Zygmunt Iwicki przyszedł na świat. Najmłodszy z piątki rodzeństwa, z których trójka nie przeżyła dzieciństwa. 

 

Ojciec walczył w I wojnie światowej w kompanii huzarów armii pruskiej i jako inwalida wojenny (stracił palec) skorzystał z dofinansowania dla zdobycia dyplomu mechanika precyzyjnego. Podczas II wojny światowej ojciec przebywał na robotach w Gdańsku, podobnie jak siostra, która pracowała w katolickim sierocińcu dla chłopców w Starych Szkotach, wyszła za obywatela tego miasta, wcielonego do armii niemieckiej, następnie do końca wojny przebywającego w angielskiej niewoli.

 

Szkołę podstawową ks. Zygmunt Iwicki skończył w Lubiewie. W latach 1946–1951 uczył się w gimnazjum w Poznaniu i Gdańsku, gdzie uzyskał maturę. 

 

Potem studiował w Wyższym Seminarium Duchownym „Hosianum” w Olsztynie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1956 r. w Katedrze Oliwskiej (pw. Trójcy Świętej). 

 

Służbę kapłańską rozpoczął jako wikariusz w kościele Bożego Ciała w Pręgowie, potem w kościołach w Pszczółkach i w Nowym Dworze Gdańskim. 

 

W sierpniu 1959 r. rozpoczął, trwającą do lipca 1971 r. (z kilkumiesięczną przerwą na pobyt na parafii w Pruszczu Gd.)  służbę duszpasterską w  Gdańsku. 

 

Zygmunt Iwicki był kapłanem w kościele Najświętszego Serca Jezusowego we Wrzeszczu, kościele Matki Boskiej Bolesnej w Gdańsku-Rudnie, kościele Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny na Dolnym Mieście, Katedrze Oliwskiej, a na końcu w kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Jelitkowie.

 

Pod koniec lat 50. XX wieku otoczył opieką duszpasterską kobiety z Ruchu Szensztackiego (międzynarodowy katolicki ruch maryjno-apostolski założony przez o. Józefa Kentenicha w października 1914 r. w niemieckim Schönstatt). Organizował wyjazdy, prowadził dni skupienia, sprawował sakramenty, co było znaczącym wyzwaniem w ówczesnej rzeczywistości politycznej, zwłaszcza że dotyczyło Niemek, które pozostały w Gdańsku po zakończeniu II wojny światowej. 

 

Ks. Zygmunt Iwicki był zaangażowany w sprawy społeczne, upominał się o prawa dla krzywdzonych i prześladowanych, wskutek czego w 1966 r. został prewencyjnie aresztowany przez władze PRL. 

 

W latach 1965 do 1971 był duszpasterzem akademickim w Gdańsku. W kwietniu 1971 r. udał się z młodzieżą do Gniezna, na spotkanie z prymasem, kardynałem Stefanem Wyszyńskim oraz kardynałem Karolem Wojtyłą. 

 

Równocześnie do 1971 r. studiował w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu (uzyskał magisterium na podstawie pracy “Architektura i wystrój plastyczny ołtarza głównego w katedrze oliwskiej”). 

 

Od lipca 1971 r., za zgodą władz kościelnych, przez wiele lat przebywał za granicą, w Niemczech, a potem w szwajcarskim Zurychu.  

 

Na uniwersytecie w Karlsruhe (Niemcy) w obronił pracę doktorską “Der Hochaltar der Kathedrale in Oliwa. Ein Werk von Andreas Schlüter”, w której wykazał, że ołtarz główny Katedry Oliwskiej jest dziełem Andreasa Schlütera. 

 

Ks. Zygmunt Iwicki był profesorem w Kantonsschule Kollegium Schwyz (Zurych) i konserwatorem przy tamtejszym Muzeum Diecezjalnym. 

 

W 1995 r. przyjął – jako drugie – obywatelstwo szwajcarskie. Miał emeryturę z tego kraju. 

 

Na obczyźnie nie zaprzestał działalności społecznej, nadal wspierając osoby potrzebujące, chrześcijan w Ziemi Świętej oraz rodaków. W okresie stanu wojennego organizował do Polski paczki z żywnością i odzieżą. 

 

W 2002 r. pasowany na rycerza Zakonu Papieskiego Rycerzy Grobu Chrystusa w Jerozolimie (bożogrobcy, komturstwo w Zurychu). 

 

Autor m.in. książek “Oliva. Führer durch die Kathedrale und das ehemalige Kloster” (Kronika parafii katedralnej w Oliwie, 1904–1945 - 1998), “Oliwa wczoraj i dziś. Przewodnik po zabytkach katedry i byłego klasztoru” (2001), “Nekropolia oliwska” (2004), “Konwent oliwski (1186–1831). Leksykon biograficzny nie tylko…” (2010), “Święta Oliwa z Anagni: wprowadzenie jej kultu w Oliwie” (2013). 

 

W 2019 r. ks. Zygmunt Iwicki wykupił od Wydawnictwa Bernardinum w Pelplinie cały nakład książki swojego autorstwa “Bedeker oliwski. Oliva antiqua et praesens” (Pelplin 2018) i podarował go Katedrze Oliwskiej. 

 

Zmarł 2 sierpnia 2024 r. w Gdańsku. Spoczął na Cmentarzu Komunalnym w Oliwie.

 

Mszy pogrzebowej w katedrze Trójcy Świętej w Oliwie przewodniczył biskup Wiesław Szlachetka, a kazanie pogrzebowe wygłosił przyjaciel zmarłego, duszpasterz ludzi szczególnej normalności w Inn-Salzach-Klinikum w Wasserbergu (Bawaria, diecezja monachijska) i poeta ks. Tadeusz Jakubowski.