22 sierpnia

Ukończył Gimnazjum Miejskie, następnie studiował prawo w Królewcu. W 1835 r. rozpoczął praktykę sądowniczą. 

 

Od czasów studiów był zaangażowany politycznie. W 1841 w Berlinie – przygotowując się do egzaminów na asesora – publikował artykuły i kolportował prace o liberalnym nastawieniu. 

 

W styczniu 1843 r. Eduard Flottwell został asesorem w sądzie w Bydgoszczy, a rok później syndykiem i radnym w Elblągu. 

 

W 1848 r., okresie tzw. „Wiosny Ludów”, Eduard Flottwell ponownie głosił liberalne poglądy. Na mocy decyzji króla pozbawiony został stopnia wojskowego (porucznika). Tylko wysoka pozycja ojca Eduarda Heinricha von Flottwella (w latach 1850–1859 ministra spraw wewnętrznych Prus) uratowała go przed więzieniem. 

 

W tej sytuacji Eduard Flottwell postanowił poszukać nowego zajęcia. Nabył aparat fotograficzny produkcji berlińskiego mechanika Philippa Graffa i przez kilka tygodni uczył się kalotypii (pierwsza fotograficzna technika negatywowa).

 

We wrześniu 1853 r. powrócił z rodziną do Gdańska. Początkowo mieszkał w hotelu Englisches Haus, a potem przy Hundegasse 5 (ul. Ogarna), gdzie otworzył studio fotograficzne. W 1856 r. przeniósł je na An der Reitbahn 7 (ul. Bogusławskiego), do nowo zbudowanego, szklanego atelier. 

 

W publikowanych ogłoszeniach i reklamach prasowych Eduard Flottwell oferował wykonywanie portretów, krajobrazów i architektonicznych widoków zdjętych z natury. Znaczna liczba zamówień spowodowała, że w listopadzie 1856 r. zatrudnił przybyłego z Magdeburga Augusta Dorbritza. 

 

W 1858 r., z okazji jubileuszu 300-lecia Gimnazjum Miejskiego, wydał własnym nakładem pamiątkowy arkusz, na którym znalazły się portrety dyrektora i wszystkich nauczycieli pracujących wówczas w gimnazjum oraz portret założyciela gimnazjum – Constantina Ferbera, który wydrukowany został w  jednym z berlińskich zakładów litograficznych. 

 

Eduard Flottwell był jednym z pierwszych, który zaczął robić zdjęcia na ulicach Gdańska, a pierwszym, który skorzystał z nowej techniki.

 

Po raz pierwszy, jeszcze w październiku 1853 r., wykonał m.in. fotografię ulicy Długiej, urządzając w mieszkaniu Johanna Carla Schultza w Złotej Bramie, pokaz kalotypii. Umieścił swój aparat w oknie na pierwszym piętrze, włożył wcześniej przygotowany papier i rozpoczął półgodzinne naświetlanie. Po dwóch godzinach płukania i suszenia pierwszy negatyw był gotowy. W ciągu kolejnej godziny Eduard Flottwell wykonał odbitkę na papierze solnym i uczestnicy pokazu po raz pierwszy mogli zobaczyć fotograficzny obraz ulicy Długiej.

 

Kolejnymi były fotografie m.in. Długiego Pobrzeża, Bramy Mariackiej, Domu Angielskiego, Targu Węglowego z Teatrem Miejskim i Wielką Zbrojownią. Z Bastionu Św. Elżbiety wykonał dwuczęściową panoramę Gdańska. 

 

Fotografował także nowo powstające obiekty techniczne, np. w październiku 1857 r. mosty kolejowe na Wiśle i Nogacie. W październiku 1861 r. był jednym z pierwszych pasażerów pociągu do Torunia, gdzie w związku z otwarciem linii kolejowej Toruń–Bydgoszcz zrobił fotografie tamtejszego dworca kolejowego i całego miasta. 

 

Eduard Flottwell jako pierwszy sfotografował tryptyk Hansa Memlinga “Sąd Ostateczny”. Swoją pracę zaprezentował na III Wystawie Francuskiego Towarzystwa Fotograficznego w Paryżu (1859). 

 

Wykonywał także zdjęcia portretowe. 

 

Jego odbitki charakteryzowały się niezwykłą precyzją i dbałością o każdy szczegół, idealną kompozycją i malarską perspektywą oraz najwyższą jakością. 

 

Wykonane przez niego fotografie gdańskich zabytków zostały wykorzystane do wykonywania litografii przez Juliusa Gottharda Gretha oraz rysunków Johanna Carla Schultza.

 

Swoje fotografie Eduard Flottwell prezentował także m.in. na 13. Wystawie Sztuki w Zielonej Bramie oraz brukselskim Salonie Sztuki. Podczas tego ostatniego po raz pierwszy fotografia została zaprezentowana w tym samym czasie co wielka wystawa malarstwa, a on sam otrzymał wyróżnienie.

 

Był dwukrotnie żonaty. Z obu małżeństw miał pięcioro dzieci. 

 

Eduard Flottwell zmarł 11 listopada 1862 r. w Gdańsku, w wieku 51 lat. 

 

Druga żona Regina jako wdowa przez ponad 10 lat prowadziła dalej zakład fotograficzny, sprzedając zdjęcia Gdańska wykonane z negatywów męża.