21 lipca

Przyszedł na świat we wsi Jarużyn (dziś Kujawsko-Pomorskie). 

 

Po śmierci rodziców wychowywał się w rodzinie siostry w miejscowości Mariampol k. Bydgoszczy, gdzie też kontynuował naukę. 

 

W 1925 r. Andrzej Górski wstąpił jako ochotnik do wojska w charakterze elewa orkiestranta i uczył się do osiągnięcia wieku poborowego.

 

Od kwietnia 1932 do września 1933 r. odbywał służbę czynną w 62. Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Bydgoszczy. 

 

Okres rekrucki spędził w 5. kompanii strzeleckiej, następnie został przydzielony do 7. kompanii szkolnej, gdzie ukończył szkołę podoficerską, po czym został skierowany do orkiestry, w której zyskał opinię bardzo dobrego muzyka tenorzysty. Grywał też na skrzypcach.

 

Z powodu braku etatów dla podoficerów zawodowych we wrześniu 1933 r. został zwolniony z obowiązkowej służby czynnej w stopniu kaprala.  

 

Następnie, pracował w Urzędzie Pocztowym Bydgoszcz 1. Tam w lutym 1937 r., został przyjęty do służby na czas nieokreślony na stanowisku młodszego pocztyliona. Jednocześnie został zobowiązany do uzupełnienia wykształcenia do poziomu siedmiu klas szkoły powszechnej. W kwietniu 1939 r. otrzymał mianowanie na stanowisko młodszego pocztyliona w Urzędzie Pocztowym Bydgoszcz 1.

 

W połowie sierpnia 1939 r. został razem z trzema innymi pocztowcami przeniesiony służbowo do Polskiego Urzędu Pocztowo-Telegraficznego Gdańsk 1. 

 

Andrzej Górski brał udział w obronie Poczty Polskiej 1 września 1939 r., obsługując broń maszynową. 

 

Był jednym z czterech pocztowców, obok Władysława Milewczyka, Franciszka Mielewczyka i Augustyna Młyńskiego, którym w momencie kapitulacji załogi udało się zbiec i przeżyć II wojnę światową. 

 

Razem z Władysławem Milewczykiem przeszedł przez linię frontu i 3 września 1939 r. dotarł do Liniewka. Pod przybranym nazwiskiem Karol Brand ukrywał się początkowo w powiecie kościerskim, później we wsi niedaleko Siedlec. 

 

Między wrześniem 1944 a kwietniem 1945 r. był zatrudniony w Urzędzie Pocztowym w Siedlcach jako kierownik agencji pocztowej w gminie Huszlew.

 

W 1945 r. powrócił do Gdańska i w sierpniu podjął pracę w Urzędzie Pocztowym Gdańsk 1, gdzie pracował do 1951 r. jako starszy asystent. 

 

W latach 1951–1975 Artur Górski pracował w Stoczni Gdańskiej w Wydziale P-1 jako kierownik magazynów. Był też członkiem zakładowej orkiestry. 

 

Wobec pojawiających się w okresie powojennym wątpliwości co do jego udziału w obronie Poczty Polskiej, fakt ten – podobnie jak w przypadku Władysława Milewczyka, Franciszka Mielewczyka i Augustyna Młyńskiego – został potwierdzony oficjalnie 10 maja 1967 r. przez specjalną komisję Ministerstwa Łączności. Takie samo stanowisko zajęła komisja historyczna Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. 

 

31 sierpnia 1979 r. wziął udział, jako gość honorowy, w otwarciu Domu Filatelisty im. Obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku i zorganizowanej z tej okazji wystawie filatelistycznej. Dzień później u boku I sekretarza Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Edwarda Gierka i Władysława Milewczyka odsłonił pomnik Obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku. 

 

Przez wiele lat mieszkał we Wrzeszczu, przy ul. Kościuszki 75. 

 

Odznaczony był m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (1962), Krzyżem Kawalerskim 1970) i Krzyżem Oficerskim (1979) Orderu Odrodzenia Polski, i odznaką „Za zasługi dla Gdańska” (1971). Pośmiertnie otrzymał Krzyż Walecznych, nadany w 1990 r. przez prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego. 

 

21 maja 1998 r. Andrzej Górski wraz z innymi bohaterskimi obrońcami Poczty Polskiej został zaliczony w poczet honorowych obywateli miasta Gdańska. 

 

Jego nazwisko upamiętniono na tablicy przy wejściu do historycznego budynku Poczty Polskiej na pl. Obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku. 

 

Był jednym z bohaterów sztuki Janiny Skowrońskiej-Feldmanowej “Poczta Gdańska” (1966; w przedstawieniu prapremierowym, wystawionym w 1971 r.  przez Towarzystwo Dramatyczne im. Aleksandra Fredry w Przemyślu). W jego rolę wcielił się Janusz Kaniowski.

 

Andrzej Górski zmarł 15 października 1985 r. w Dziemianach, na Kaszubach, gdzie zamieszkał po przejściu na emeryturę. Został pochowany na miejscowym cmentarzu.