20 czerwca 

Przyszedł na świat w miejscowości Połągiew (obecnie gmina Brody, woj. świętokrzyskie). 

 

Ukończył czteroklasową szkołę powszechną. 

 

W 1938 r. Jan Gębura został powołany do odbycia obowiązkowej czynnej służby wojskowej w 3. kompanii karabinów maszynowych III batalionu 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. W marcu 1939 r. ukończył pułkową szkołę podoficerską i został awansowany do stopnia starszego legionisty. 

 

Wraz z 17 żołnierzami swojego pułku Jan Gębura został skierowany 15 marca 1939 r. do służby w załodze wymiennej Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Na miejsce, do Gdańska, przybył dwa dni później. 

 

1 lipca 1939 r. awansowany do stopnia kaprala. 

 

19 sierpnia został przypisany do obsady wartowni Nr 5 na Westerplatte i tam walczył od rozpoczęcia wybuchu II wojny światowej. Zginął 2 września 1939 r. w zgliszczach zbombardowanej wartowni. Po kapitulacji pochowany w zbiorowej mogile na Westerplatte.

 

W 2019 r. archeolodzy Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, prowadzący wykopaliska na Westerplatte, odnaleźli zbiorową mogiłę polskich żołnierzy poległych w obronie WST i pochowanych w pobliżu zniszczonej wartowni Nr 5 oraz tzw. willi oficerskiej. 

 

Wśród dziewięciu szkieletów naukowcy Zakładu Genetyki Sądowej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie, na podstawie analizy DNA, zidentyfikowali Jana Gęburę jako szkielet oznaczony numerem 6. 

 

Wraz z dziewięcioma innymi, w tym majorem Henrykiem Sucharskim, został uroczyście pochowany 4 listopada 2022 r. na nowym cmentarzu Żołnierzy Wojska Polskiego na Westerplatte.

 

W 1945 r. Jan Gębura został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 

 

Wspólnie ze wszystkimi bohaterskimi obrońcami Westerplatte jest od 21 maja 1998 r. honorowym obywatelem miasta Gdańska.