Pochodził ze wsi Kniażyce, niedaleko Przemyśla (dziś woj. podkarpackie).
W latach 1924–1929 studiował w Akademii Sztuk Pięknych (ASP) w Krakowie u Józefa Mehoffera, Wojciecha Weissa oraz Felicjana S. Kowarskiego, z którym przeniósł się do Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie.
Od 1932 r. był nauczycielem rysunku i techniki reklamy w Gimnazjum Benedyktynek i w Gimnazjum Kupieckim w Przemyślu.
Juliusz Studnicki współzakładał grupę artystyczną Pryzmat, wystawiał z nią do 1937 r., kiedy odbył roczne studia w Paryżu u Józefa Pankiewicza.
W czasie II wojny światowej przebywał w Krzemieńcu i w Krakowie. Został aresztowany przez Niemców w łapance w krakowskiej „Kawiarni Plastyków”. Trafił do obozu koncentracyjnego w Auschwitz, z którego po staraniach rodziny został zwolniony.
Od czerwca 1945 r. Juliusz Studnicki współorganizował w Sopocie Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych (późniejsza Akademia Sztuk Pięknych - przeniesiona w 1954 r. do Gdańska, do Wielkiej Zbrojowni). Od 1955 r. był na tej uczelni profesorem zwyczajnym. W latach 1945–1962 kierował Pracownią Malarstwa na Wydziale Malarstwa ASP, 1949–1950 jego dziekan, od 1950 r. prowadził Studium Rysunku Wieczornego.
W 1963 r. przeniósł się na stałe do Warszawy, gdzie pracował na miejscowej Akademii Sztuk Pięknych.
Jako artysta Juliusz Studnicki uprawiał malarstwo ścienne, sztalugowe i rysunek. Początkowo tworzył w myśl estetyki postimpresjonistycznego koloryzmu pejzaże, dekoracyjne martwe natury i portrety. Taką twórczość kontynuował tuż po wojnie.
W okresie socrealizmu został uznany za lidera tzw. szkoły sopockiej. Wystawiał na ogólnopolskich pokazach kompozycje tematyczne o bliższej realizmowi stylistyce, inspirowane między innymi twórczością Maneta (“Gertruda Wysocka – przodownica pracy” - 1950; zespołowa “Manifestacja pierwszomajowa 1905 roku” - 1951; “Gogol” - 1952).
Mniej oficjalnie zajmował się też satyrą i groteską (cykle akwareli “Wspomnienia C.K. Radcy”, “Pińczykowscy”, “Pajace”), która od końca lat 50. XX wieku zdominowała jego twórczość (“Uczta”, “Maskarada”, “Zielona parada” - 1958).
W kompozycjach infernalnych, tworzonych głównie gwaszem (“Diaboleska”, “Jeźdźcy Apokalipsy”, “Biskup na białym koniu”), rzadziej temperą lub olejem na płótnie wykorzystał doświadczenia koloryzmu, realizmu, abstrakcji i malarstwa w architekturze, posługując się swobodną plamą barwną, konturem i mozaikowym układem płaszczyzn.
Juliusz Studnicki był też twórcą polichromii kamienic przy ul. Długiej i Długim Targu.
W 1946 r. był prezesem Zarządu Okręgu Gdańskiego Związku Polskich Artystów Plastyków.
Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1965), Krzyżem Komandorskim OOP (1965). Laureat m.in. indywidualnej Państwowej Nagrody Plastycznej za twórczość w latach 1945-1955 (1955).
Był żonaty z artystką Krystyną Łada-Studnicką (1907-1999) .
Zmarł 3 marca 1978 r. w Warszawie.
źródło: Gedanopedia, internetowa encyklopedia Gdańska
