1 maja

Pochodził z Wilna. 

 

Syn Tadeusza, prawnika po Uniwersytecie Warszawskim, ochotnika w Legii Akademickiej w 1920 r. podczas wojny polsko-rosyjskiej, pracownika Komisariatu Rządu na miasto stołeczne Warszawa, i Aliny z domu Jabłońskiej (oboje pochowani w Gdańsku, na cmentarzu Srebrzysko).

 

W 1939 r. absolwent gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie, trzy lata później ukończył Państwową Szkołę Techniczno-Mechaniczną w specjalności żeglugi śródlądowej. W 1944 r. zaliczył pierwszy rok studiów w Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej.

 

Podczas II wojny światowej Lech Kobyliński pod pseudonimem „Konrad” był organizatorem i dowódcą wchodzącego w skład Gwardii Ludowej, a następnie Armii Ludowej, batalionu szturmowego im. Czwartaków.

 

Był głównym uczestnikiem drugiego zamachu (11 lipca 1943 r.) na Café Club w Warszawie. Wziął udział w powstaniu warszawskim, walczył na Starówce i Żoliborzu, awansowany do stopnia kapitana. W dniu kapitulacji powstania przez Wisłę dotarł na Pragę. Do lipca 1945 r. pracował w Sztabie Głównym Wojska Polskiego, awansował do stopnia majora.

 

W maju 1945 r. Lech Kobyliński został skierowany do Gdańska. Organizował straż stoczniową w Zjednoczeniu Stoczni Polskich.

 

W latach 1945-1950 studiował (rozpoczął od drugiego roku) na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej (PG).

 

W latach 1950–1952 powołany do wojska, służył w Marynarce Wojennej. Był wykładowcą Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej i konstruktorem w Biurze Konstrukcyjnym Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni. Awansował do stopnia komandora porucznika.

 

Od 1953 r. Lech Kobyliński kierował Katedrą i Zakładem Teorii Okrętów PG, w latach 1954–1961 pracował też w Instytucie Maszyn Przepływowych Polskiej Akademii Nauk.

 

Od 1961 r. doktor nauk technicznych (w zakresie budowy i eksploatacji maszyn), 1963 r. - doktor habilitowany, od 1963 r. - profesor nadzwyczajny (tytularny), od 1969 r. - profesor zwyczajny.

 

Od 1961 r. początkowo pełniący obowiązki kierownika Katedry Hydromechaniki Okrętu, następnie do emerytury w 1993 r. jej kierownik.

 

W latach 1963–1975 i 1983–1990 Lech Kobyliński był dyrektorem Instytutu Okrętowego PG, od 1990 r. dziekanem Wydziału Oceanotechniki i Okrętownictwa.

 

W latach 1976–1982 jako członek sekretariatu Międzynarodowej Organizacji Morskiej Lech Kobyliński przebywał w Londynie, gdzie odpowiadał m.in. za opracowanie przepisów z zakresu bezpieczeństwa statków. Był też profesorem wizytującym m.in. w Petersburgu, Bremie, Trondheim, Teheranie i Bandar-e Abbas.

 

Lech Kobyliński był specjalistą w zakresie hydromechaniki okrętu i bezpieczeństwa ruchu morskiego. Twórca Ośrodka Badań Modelowych na jeziorze Jeziorak w Iławie, w którym testowano zachowanie się modeli statków w warunkach rzeczywistego falowania (przebadano około 200 modeli statków).

 

Konstruktor wodolotów i poduszkowców w gdańskiej Stocznia Wisła.

 

Autor specjalistycznych prac i książek m.in.: "Śruby okrętowe" (1955), "Teoria oporu i badania modelowe" (1961), "Słownik budowy okrętów: teoria okrętu" (współautor, 1972, także w wersji angielskiej i rosyjskiej), Freeboard Calculation – Traditional and Future Approach. Marine Technology and Transportation (1995). 

 

Był także autorem wspomnień "Garść wspomnień z długiego życia" (Gdańsk, 2018).

 

W latach 1959–2016 przewodniczący Rady Technicznej Polskiego Rejestru Statków, 1985–2007 przewodniczący Rady Naukowej Centrum Techniki Morskiej, od 1990 r. przewodniczący Rady Fundacji Bezpieczeństwa Żeglugi i Ochrony Środowiska.

 

W latach 1972–1976 redaktor naczelny czasopisma „Budownictwo Okrętowe”, 1991–2008 „Marine Technology”. 

 

W 1989 r. uzyskał tytuł doktor honoris causa Uniwersytetu Morskiego w Leningradzie (Sankt Petersburg), w 1990 r. Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni, w 2004 r. Politechnik Gdańskiej.

 

W latach 1957–1987 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1958 r. wchodził w skład Miejskiego Komitetu Obchodów 40-lecia Komunistycznej Partii Polski, w 1964 r. był delegatem gdańskim na IV Zjazd PZPR, w okresie 1986–1989 członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa gen. Wojciechu Jaruzelskim.

 

W 1994 r. był członkiem honorowym Komitetu Obchodów 50. Rocznicy Powstania Warszawskiego.

 

Odznaczony m.in Krzyżem Walecznych, Orderem Virtuti Militari IV klasy, Złotym Krzyżem Zasługi, Orderem Budowniczego Polski Ludowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. 

 

Był dwukrotnie żonaty, ojciec trójki dzieci. 

 

Lech Kobyliński zmarł 23 stycznia 2022 r. w Gdańsku. Spoczął na cmentarzu Srebrzysko.