fot. Asia Świder
Zuzanna Klimek
Artystka łącząca w swojej twórczości taniec współczesny, fizyczny, improwizację oraz działania performatywne. Od 2019 roku związana z Zakładem Kulturalnym w Gdańsku, gdzie w 2022 ukończyła Kurs Choreografii Scenicznej prowadzony przez Natalię Murawską (program NIMiT). Uczestniczyła w projekcie „Ciało w ruchu”, inspirowanym działalnością Judson Dance Theatre i poszukiwaniem nowych strategii choreograficznych.
Swoje doświadczenie rozwijała podczas licznych warsztatów i zajęć z międzynarodowymi artystami i pedagogami tańca. Występowała m.in. w spektaklach: „Out Of Water” (2022), „Puzzle” (2024) – nagrodzonym na PSTRO i festiwalu MOMENTUM 2025, „Reaktywność” (2024) oraz „Ciało responsywne” (2025). Brała również udział w produkcjach filmowych, m.in. w wideoklipach Sary Kordowskiej („Kropka”, „OSP”).
W ramach Stypendium Kulturalnego FUNDUSZ TWÓRCZY realizuję projekt pt. „Płeć piękna”.
W spektaklu tanecznym podejmuję krytyczną refleksję nad społecznym wyobrażeniem kobiety jako „pięknej płci” oraz jego wpływem na postrzeganie ciała, tożsamości i zachowania. Poprzez język ruchu balansujący między afirmacją a uprzedmiotowieniem cielesności ukazuję piękno jako zjawisko niejednoznaczne i kulturowo uwarunkowane.
W spektaklu tanecznym podejmuję krytyczną refleksję nad społecznym wyobrażeniem kobiety jako „pięknej płci” oraz jego wpływem na postrzeganie ciała, tożsamości i zachowania. Poprzez język ruchu balansujący między afirmacją a uprzedmiotowieniem cielesności ukazuję piękno jako zjawisko niejednoznaczne i kulturowo uwarunkowane.
Punktem wyjścia są dla mnie kanoniczne przedstawienia kobiecego piękna w historii sztuki, które przez wieki kształtowały normy estetyki i pożądania. Badam ich wpływ na społeczne oczekiwania wobec kobiecego ciała oraz utrwalanie jego obiektowego statusu. Istotnym motywem jest napięcie między ciałem jako podmiotem a przedmiotem spojrzenia – przechodzenie między tymi rolami traktuję jako narzędzie demaskowania kulturowych schematów.
Odwołując się do figur takich jak Venus pudica, odsłaniam mechanizmy wpisujące w ciało wstyd, dostępność i fragmentaryzację. Projekt jest dla mnie próbą odzyskania cielesnej autonomii oraz przepisania pojęcia piękna jako procesu otwartego, zmiennego i wieloznacznego.