Magdalena Kowala
Tancerka, choreografka, edukatorka ruchu, nauczycielka jogi oraz tłumaczka języka hiszpańskiego i katalońskiego. Od 2019 roku, wraz z Anną Zglenicką, Joanną Woźną i Natalią Murawską, współtworzy kolektyw Hertz Haus oraz jest członkinią zarządu Stowarzyszenia Córy Kultury, którego misją jest przybliżanie myśli tanecznej wielu odbiorcom oraz tworzenie repertuaru.
Współtworzyła jako choreografka i wykonawczyni spektakle m. in.: „Her(t)z”, „Solo na 4 kaski i stracony czas” w reż. Anny Piotrowskiej, „102 i pół”, „Unbody”, „Portrety beznadziejne – spektakl usieciowiony”, „Mirroring”, „Frauen in Flammen”, *„Hotel H. ***” w reż. Dominiki Knapik, „sześć” – spektakl solowy zrealizowany w ramach stypendium kulturalnego Miasta Gdańska, „To bitch or not to bitch” - nagrodzony w Konkursie SzekspirOFF oraz „Hate Haus” w chor. Ramony Nagabczyńskiej. Spektakle kolektywu Hertz Haus są nagradzane i pokazywane na najważniejszych scenach w Polsce.
Jest również stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 2024 roku, w ramach którego zorganizowała roczny cykl warsztatów tanecznych dla osób z chorobą Parkinsona wg metody Dance for PD®. Aktualnie prowadzi stałe zajęcia w dwóch trójmiejskich stowarzyszeniach: PARK ON w Gdańsku oraz Stowarzyszenie Chorych na Chorobę Parkinsona i Ich Rodzin z Siedzibą w Gdyni. Interesuje ją praca na styku gatunków, fizyczność, szukanie nowych ścieżek znaczeniowych oraz autotematyka.
Więcej informacji o artystce znajdziesz w jej mediach społecznościowych oraz IG Hertz Haus.
W ramach Stypendium Kulturalnego FUNDUSZ TWÓRCZY realizuję projekt Maria Magdalena (tytuł roboczy).
Maria Magdalena to projekt choreograficzny przypadający w 100 urodziny Aliny Szapocznikow, artystki, rzeźbiarki, która, obok mojego osobistego doświadczenia, stanowi dla mnie bardzo ważny punkt odniesienia. Będzie to proces badawczy, w którym ciało staje się przestrzenią pracy z pamięcią, emocją i doświadczeniem choroby. W ramach projektu planuję serię eksperymentów choreograficznych z organicznymi obiektami inspirowanymi cyklem rzeźb Nowotwory oraz rzeźbą Maria Magdalena. Interesuje mnie, jak abiektalne, „guzowate” formy mogą zostać przetłumaczone na język ruchu i funkcjonować jako współczesna narracja o kruchości istnienia oraz doświadczeniach wypieranych z dyskursu publicznego.
