Katarzyna Michałowska
Dziennikarka, reporterka i twórczyni podcastu StacjaZmiana.pl (finalistka konkursu Kursory Roku 2025 w kategorii Podcast Roku). Absolwentka gdańskiej Akademii Reportażu, w swojej pracy skupia się na historiach ludzi przechodzących przez życiowe zmiany. Jej głos towarzyszy mieszkańcom regionu – dawniej w audycji „Podsumowanie Tygodnia” (Twitter), obecnie, od czasu do czasu, w Strefie Komentarzy na antenie Radia Gdańsk. Jako redaktorka naczelna magazynu „płyń Pod Prąd” oraz inicjatorka konferencji Medionalia, od lat promuje rzetelne dziennikarstwo. Na Uniwersytecie Gdańskim uczy studentów nowoczesnych form opowiadania historii (podcasting). Prywatnie mieszkanka Zaspy i Lokalna Przewodniczka po Galerii Muralu, która historię „plastrów miodu” zna od podszewki. Łączy warsztat reporterki z pasją do psychologii, prowadząc warsztaty z inteligencji emocjonalnej i promując ideę Akademii Dobrego Humoru.
Więcej informacji o artyście znajdziesz na stronie stacja zmiana oraz pod prąd, w serwisach Instagram, Facebook, Soundcloud, Spotify, X
W ramach Stypendium Kulturalnego FUNDUSZ TWÓRCZY realizuję projekt: Napisanie książki o gdańskiej Zaspie.
Będzie to obszerny reportaż poświęcony fenomenowi gdańskiej Zaspy – osiedla, które nie jest tylko sypialnią Gdańska, lecz żywym, samowystarczalnym organizmem. Zamierzam stworzyć wielowątkową narrację, która wyjdzie poza ramy klasycznego przewodnika. Poprowadzę czytelnika przez labirynty „plastrów miodu”, odkrywając warstwy tożsamości dzielnicy. Oddam głos pionierom, którzy w 1974 roku brodzili w lotniskowym piachu, wnosili meble na dziesiąte piętro, gdy windy były jedynie obietnicą, i kupowali mleko od gospodarza wypasającego krowy na pobliskich łąkach. Wysłucham artystów, którzy dwie dekady później zamienili betonowe ściany w monumentalne płótna, oraz mieszkańców, dla których sąsiedztwo z Lechem Wałęsą było codziennością naznaczoną przez historię. Będzie to opowieść o tym, jak modernistyczna utopia przetrwała próbę czasu, stając się zieloną enklawą i żywym pomnikiem gdańskiej tożsamości. Dzięki formie reportażu chcę wydobyć z betonu emocje, detale, kolory i zapachy, tworząc portret dzielnicy, która – podobnie jak jej mieszkańcy – wciąż się ze sobą spiera, ucząc się marzyć i myśląc o przyszłości.
