Julita Wójcik
Polska artystka współczesna, rzeźbiarka i performerka. Absolwentka Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Orłowie 1991 oraz Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku uzyskując dyplom 1997 na Wydziale Rzeźby w pracowni Franciszka Duszenko. W 2013 nagrodzona Paszportem Polityki i Sztormem Nagrodą Gazety Wyborczej Trójmiasto, w 2014 Wdechą Nagrodą Stołecznej Gazety Wyborczej. Wielkokrotna stypendystka Ministra Kultury w 2024 otrzymała stypendium Marszałka Województwa Pomorskiego. Była rezydentką wielu pobytów twórczych: Visegrad Artist Residency Program w Pradze 2009 czy Royal Scottish Academy Award w Edynburgu 2013. Jej prace znajdują się w publicznych kolekcjach m.in. w Muzeum Narodowym w Gdańsku, Warszawie i Szczecinie, Muzeum Sztuki i Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, The Israel Museum w Jerozolimie. Brała udział w wielu wystawach w Europie oraz Brazylii, Chinach, Indiach, Japonii i USA. W Trójmieście można było zobaczyć jej trzy wystawy indywidualne: "Bez widoków" Gdańska Galeria Miejska 2016, "Niedzielne popołudnie" Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie 2018 i najnowszą wystawę warsztatową „Bez końca” 2025.
Więcej informacji o artystce znajdziesz na stronie.
W ramach Stypendium Kulturalnego FUNDUSZ TWÓRCZY realizuję projekt Alegoria znikania.
Wykorzystam technikę aplikacji, tworząc obraz na tkaninie przy pomocy techniki własnej – mozaiki z guzików i bibelotów. Obecnie guziki jako elementy odzieży zostały wyparte przez zamki błyskawiczne i rzepy. Guziki stały się więc medium przeszłości. Wyposażona w igłę i nić będę je żmudnie aplikować, pieczołowicie układając i przyszywając jeden po drugim. Technika aplikacji ma bardzo mantrującą dynamikę, pozwala medytować, jest czasochłonna i wymagająca. Wraz z każdym doszytym guzikiem uwiera jego użytkowa przeszłość, uruchamiają wspomnienia dotyczące ludzi, ubioru przy którym był przyszyty, zdarzeń jakie się z nim wiązały. Alegoria będzie przedstawiać uniwersalną opowieść o przepracowywaniu żałoby poprzez porządkowanie przedmiotów - w każdym rodzinnym domu dzieci natykają się na ogrom rzeczy pozostawionych przez rodziców. W sposób symboliczny przedstawi ideę przemijania, ulotności, zapomnienia, końca bytu, ukazując abstrakcyjne pojęcie niebytu - kończącego się etapu życia, przemijania części własnej tożsamości.
