Dorota Bielska

13.07.2026
Więcej artykułów poświęconych Gdańskowi znajdziesz na stronie głównej gdansk.pl
Portret osoby z krótkimi, jasnymi włosami i okrągłymi okularami, sfotografowanej na tle ciemnej, teksturowanej ściany. Osoba pochyla się lekko do przodu i opiera ręce przed sobą. Ubrana jest w jasną koszulę z motywem sów, nosi smartwatch oraz kilka naszyjników. Zdjęcie ma miękkie, naturalne oświetlenie, a tło jest jednolite i nie odciąga uwagi od głównego obiektu fotografii.
fot. Anna Nowak

Dorota Bielska
Reżyserka teatralna, teatrolożka, scenarzystka, pisarka i certyfikowana arteterapeutka, wykładowczyni. Od 2022 roku związana z Teatrem Razem oraz Gdańskim Teatrem Szekspirowskim, prezeska Fundacji Wspierania Rozwoju Twórczego YouArt. Absolwentka Wydziału Reżyserii Dramatu AST w Krakowie, którą ukończyła z wynikiem celującym, oraz Teatrologii na Uniwersytecie Łódzkim. Tworzy autorskie spektakle, filmy i projekty artystyczno-społeczne. Jest autorką książek „Podróż po siebie”, „Tajemnice Dzikich Stworów” oraz „Michał Milka – Łączę światy”, oraz licznych scenariuszy i innych utworów literackich. Prowadzi wykłady, kursy i warsztaty z reżyserii, kreatywnego pisania, wykładała w AST oraz na UŁ, obecnie wykłada w Teatroterapię w SAP Kajros oraz Arteterapię w PSW w Starogardzie Gdańskim. Laureatka Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska i Nagrody Marszałka Województwa Pomorskiego w dziedzinie kultury oraz nominowana do Pomorskiej Nagrody Artystycznej za reżyserię spektaklu „Anatomia ciszy”.

Więcej informacji o artyście znajdziesz na stronie www.dorotabielska.pl oraz w mediach społecznościowych fb, ig, TikTok i serwisie YouTube.

W ramach Stypendium Kulturalnego FUNDUSZ TWÓRCZY realizuję projekt „Potłuczone" (scenariusz teatralny).
W ramach projektu napiszę autorski scenariusz teatralny opowiadający o czterech kobietach-artystkach doświadczających sytuacji granicznych. Wszystkie historie oparte są na świadectwach realnych osób, z którymi przeprowadzę pogłębione wywiady i na ich podstawie stworzę literacki tekst sztuki. Bohaterki wyraziły zgodę na podzielenie się ze mną swoimi historiami. Interesuje mnie ich osobiste doświadczenie: strach, rozpacz, utrata wiary w siebie, brak nadziei i nieustanne podnoszenie się, by żyć dalej oraz wykluczenie i samotność, wynikające z tego, że ludzie często odsuwają się od cudzej tragedii, czując bezradność i nie umiejąc jej unieść. W scenariuszu zastosuję metaforę kintsugi – japońskiej techniki łączenia potłuczonych naczyń.