Dana Chmielewska

18.05.2026
Więcej artykułów poświęconych Gdańskowi znajdziesz na stronie głównej gdansk.pl
Czarno-białe zdjęcie przedstawiające osobę z długimi, kręconymi włosami, pochyloną nad poręczą wewnątrz nowoczesnego budynku. Osoba opiera górną część ciała na balustradzie i patrzy w bok. Ma na sobie luźną bluzę z widocznym napisem „ASICS” wzdłuż rękawa. W tle widać ścianę z geometrycznym wzorem linii oraz niewyraźne elementy wnętrza, w tym drzwi i fragmenty wyposażenia.
fot. Anna Molokanowa


Dana Chmielewska

Choreografka, performerka, organizatorka.
Tworzy performensy i spektakle w nurcie poszerzonej choreografii. Przez wiele lat związana z alternatywnymi społecznościami skupionymi wokół sztuki, aktywizmu i dobrej zabawy. Bada, w jaki sposób praca z ciałem i ucieleśnioną uwagą mogą wspierać budowanie nowych sposobów bycia i działania razem. W centrum jej twórczości znajduje się wrażliwość. Prezentowała na Polskiej Platformie Tańca oraz podczas programu otwarcia MSN w Warszawie. Obecnie współpracuje m.in. z kolektywem praktyki siostrzeństwa, brytyjską grupą IN BED WITH MY BROTHER i artystką wizualną Alicja Bielawską. Stypendystka Międzynarodowego Festiwalu Tańca ImPulsTanz w Wiedniu. Absolwentka ASP w Gdańsku oraz Kursu Choreografii Eksperymentalnej w Centrum w Ruchu w Warszawie. Kuratorka laboratoriów choreograficznych ChoreoLAB w ramach Gdańskich Przestrzeni Sztuki.

Więcej informacji o artystce znajdziesz w mediach społecznościowych IG

W ramach Stypendium Kulturalnego FUNDUSZ TWÓRCZY realizuję projekt Mniejsze Gesty - projekt badawczy i choreograficzny poświęcony cielesnej wrażliwości jako źródłu wiedzy i siły. Performens nad którym pracuję to „duet z samą sobą”: choreografia dotyku i praktyka „trzymania siebie”. Punktem odniesienia w tych poszukiwaniach jest dla mnie pojęcie „erotycznego” według Audre Lorde — rozumiane jako powrót do afektu, witalności i tajemnicy — szczególnie ważnych w dobie kryzysu ucieleśnienia i przymusu produktywności. Inspiruję się również teorią „mniejszych gestów” Erin Manning, traktując choreografię jako przestrzeń uważności wypływającej „od środka na zewnątrz”.