Zjednoczenie Zawodowe Polskie (ZZP) zostało powołane 9 września 1902 r. w Bochum (Westfalia), jako polskie stowarzyszenie rzemieślniczo-robotnicze. Po zakończeniu I wojny światowej centralę przeniesiono do Poznania. Miało za zadanie obronę interesów polskich pracobiorców.
Oddział gdański ZZP powołali 27 stycznia 1906 w Verienshaus (Dom Stowarzyszeń) przy Breitgasse 83 (ul. Szeroka) Józef Czyżewski, Alojzy Swinarski i Tomasz Pokorniewski.
W krótkim czasie przy gdańskim oddziale ZPP założono Oddział Krawców, Oddział Metalowców i Oddział Pracowników Budowlanych.
Do 1914 r. Zjednoczenie Zawodowe Polskie liczyło w Gdańsku przeszło 300 osób. Jego przedstawiciele brali m.in. w 1912 r. udział w 26-tygodniowym strajku w Stoczni Schichaua.
Ruch zamarł na większość okresu trwania I wojny światowej.
Organizacja reaktywowała się pod przywództwem prezesa Oddziału Metalowców Juliana Dobrowolskiego, który 18 listopada 1918 r. zwołał wiec. W lipcu 1924 r. nastąpiło poświęcenie sztandaru, co uczczono pochodem blisko 4000 osób ulicami Gdańska do ogrodu restauracji Stepuhna na Siedlcach. W 1926 r., z okazji drugiej rocznicy tego wydarzenia, pochód powtórzono.
W latach 1926–1937 prezesem ZPP był Antoni Lendzion (1888-1940), czołowy działacz polityczny i społeczny gdańskiej Polonii.
W 1921 r. związek liczył około 2000, w 1933 r. – 3500 członków.
Organami prasowymi organizacji były: „Robotnik Gdański”, „Związkowiec” i „Polski Świat Pracy”.
25 czerwca 1937 r. związek połączył się z Polskim Zrzeszeniem Pracy tworząc Zjednoczenie Zawodowe Polskie Zrzeszenie Pracy. Działalność organizacji przerwał wybuch w 1939 r. wybuch II wojny światowej.
źródło: Gedanopedia, internetowa encyklopedia Gdańska
