Browar założony został w październiku 1871 r. przez spółkę Danziger Aktien-Bierbrauerei (DAB; Gdański Browar Akcyjny).
W 1875 r. wybudowano słodownię i warzelnię.
Siedziba dyrekcji mieściła się początkowo przy Heilige-Geist-Gasse (ul. św. Ducha). Firma jako pierwsza w Gdańsku otrzymała swój numer telefoniczny (pierwsza rozmowa dyrekcja – browar odbyła się 2 stycznia 1884 r.).
W 1900 r. utworzono tzw. spółkę powiększoną, z powiększonym kapitałem, o nazwie Danziger Aktien-Bierbrauerei Kleinhammer. Produkowano wówczas 60 tysięcy hektolitrów piwa rocznie. Najwięcej piwa w dziejach browaru wyprodukowano w 1913 r. - było to 130 000 hektolitrów.
23 grudnia 1918 r. w wyniku pożaru (od świątecznej choinki) spłonęła warzelnia, magazyn jęczmienia i słodownia.
W latach 1919–1920 przebudowany i unowocześniony browar w Kuźniczkach wykupywał inne firmy produkujące piwo w Gdańsku, a także w Wejherowie i Sopocie.
W latach 20. i 30. XX wieku na rynku lokalnym przestawiał się z transportu konnego na samochodowy (w 1923 – 60 koni, 8 samochodów, w 1939 – 23 konie, 29 samochodów dostawczych i cztery dla zarządu). Do obsługi rynków dalszych dysponował sześcioma wagonami-chłodniami.
W posiadaniu browaru były restauracje przy Marienstraße (ul. Wajdeloty) i Jäschkentaler Weg (ul. Jaśkowa Dolina) oraz hangar na lotnisku we Wrzeszczu (służący za magazyn i warsztaty samochodowe).
W 1937 r. powstał budynek administracyjno-dyrekcyjny i nowa brama wjazdowa od Kleinhammerweg (ul. Kilińskiego).
W okresie Wolnego Miasta Gdańska browar produkował znacznie poniżej możliwości - w 1938 r. tylko 56 000 hektolitrów - mimo wielu prób nie mogąc przebić się na polskie rynki.
Pod koniec II wojny światowej browar zatrudniał przy produkcji jeńców wojennych: Włochów, Francuzów, Anglików i Rosjan.
W 1945 r. zakład ocalał ze zniszczeń wojennych. Uszkodzeniu uległa tylko część dachów i 40-metrowy komin. Firmę upaństwowiono jako Zjednoczone Państwowe Browary – Państwowy Browar nr 1 w Gdańsku-Wrzeszczu. Był pierwszym w Gdańsku zakładem przemysłowym, który rozpoczął produkcję.
Prace nad jego uruchomieniem, pod kierownictwem dyrektora Władysława Małaczyńskiego, trwały od 15 kwietnia 1945 r. Już 30 kwietnia rozpoczęto produkcję wody sodowej, a pierwsze piwo (Jasne), wyprodukowane jeszcze z niemieckich zapasów, rozlano do beczek 14 maja 1945 r.
Na przełomie maja/czerwca 1945 r. dzienna produkcja piwa wynosiła 22 000 litrów. Poza tym wytwarzano lemoniady i wodę sodową.
W maju 1945 zatrudniano 130 osób, w sierpniu już 207 pracowników fizycznych i 44 umysłowych. Był w tym czasie jednym z największych browarów w Polsce.
Od 1950 r. działał pod nazwą Gdańskie Zakłady Piwowarskie. W latach 1959–1964 rozbudowany (nowa kotłownia, oddział fermentacji, modernizacja maszynowni, budowa linii do butelkowania i pasteryzatora tunelowego, wycofano transport konny), osiągnął zdolność produkowania rocznie 320 tysięcy hektolitrów piwa.
Od 1962 r. część produkcji eksportowano do ZSRR, Bułgarii i Rumunii.
W 1971 r. połączony z browarem w Elblągu pod nazwą Gdańskie Zakłady Piwowarskie z siedzibą w Elblągu.
W 1977 r. osiągnął najwyższą w swych dziejach produkcję - 498 tysięcy hektolitrów.
W 1981 r. browary w Gdańsku i Elblągu rozdzielono, tworząc Zakłady Piwowarskie w Gdańsku, od 1988 r. Zakłady Piwowarskie im. Jana Heweliusza.
Oprócz piwa, browar w latach 1973-1996 produkował, na amerykańskiej licencji, napój Pepsi-Cola.
W 1989 r. zapadła decyzja o przekształceniu browaru w spółkę Gdańskie Zakłady Piwowarskie. W latach 1991–1992 powołano polsko-australijski Hewelius Brewing Company, własność spółki australijsko-holenderskiej Brewpole B.V., która w 1994 r. przejęła majątek i 51% udziałów. Pozostałe 49% udziału gminy Gdańsk uzyskała w 1995 r. od Zarządu Miasta. Po nabyciu browarów w Elblągu i Braniewie spółka przekształciła się w Elbrewery Company Ltd, z siedzibą w Elblągu. W 1998 r. przedsiębiorstwo zostało kupione przez Grupę Żywiec, kontrolowaną przez holenderskiego Heinekena.
W 2000 r. podjęto decyzję o zamknięciu browaru. Ostatnią partię piwa wyprodukowano w styczniu 2001 r. Potem, maszyny wywieziono do Elbląga i Leżajska.
W 2006 r. tereny (5 hektarów, staw – 1,5 ha, budynki) nabył prywatny inwestor, Przedsiębiorstwo Budowlane Górski, które od 2014 r. wybudowało tu osiedle mieszkaniowe, poddając równocześnie rewitalizacji zachowane budynki po dawnym browarze.
źródło: Gedanopedia, internetowa encyklopedia Gdańska
